140 χρόνια από την εξέγερση του Σικάγο και το ερώτημα που μου τίθεται είναι πώς βιώνει η γενιά μου την Πρωτομαγιά.
Το κάνει κάθε μέρα, με 12ωρα, απλήρωτες υπερωρίες, σεζόν, απλήρωτους λογαριασμούς, ενοίκια δια του τρία, αγχος,ανασφάλεια και αντικαταθλιπτικά. Τα αιτήματα του Μάη του 1886 τής χτυπάνε την πόρτα και της υπενθυμίζουν ότι πρέπει να χτίζει συνεχώς νέες αντιστάσεις.
Η Πρωτομαγιά φέτος, όπως και κάθε άλλη χρονιά, είναι μια μέρα που έρχεται να μας θυμίσει ότι η ιστορία γράφεται από τα κάτω. Από εκείνους και εκείνες που εργάζονται από ήλιο σε ήλιο, που βλέπουν το πορτοφόλι τους να αδειάζει πριν τα μέσα του μήνα, που παλεύουν να σταθούν όρθιες μέσα σε μια καθημερινότητα που τις πιέζει διαρκώς. Από όσους έμειναν και προσπαθούν να επιβιώσουν εδώ, αλλά και από όσες έφυγαν, αναζητώντας αλλού μια καλύτερη συνθήκη ζωής, μόνο και μόνο για να βρεθούν αντιμέτωπες με μια διαφορετική μορφή εντατικοποίησης και εκμετάλλευσης.
Μέσα σε αυτό το τοπίο, η εμπειρία της εργασίας για μια ολόκληρη γενιά μοιάζει όλο και περισσότερο με μια συνθήκη διαρκούς προσωρινότητας. Μια γενιά στο «περίμενε» και έτσι σταδιακά, κάτι μετατοπίζεται και αυτό το κάτι είναι εμείς και ολόκληροι οι κόσμοι μας. Οι ανάγκες μας μικραίνουν για να χωρέσουν στην πραγματικότητα. Οι προσδοκίες χαμηλώνουν. Τα «θέλω» γίνονται «ίσως» και τα «ίσως» γίνονται «δεν γίνεται». Όλο και περισσότεροι μαθαίνουμε να κάνουμε εκπτώσεις όχι μόνο στις συνθήκες της ζωής μας, αλλά και στον τρόπο που αισθανόμαστε, που σκεφτόμαστε, που φανταζόμαστε το μέλλον μας. Ο συμβιβασμός δεν παρουσιάζεται ως επιλογή, αλλά ως αναγκαιότητα.
Κάπου εκεί αναδύεται το κρίσιμο ερώτημα: σύγκρουση ή συμβιβασμός; Και πόσο εφικτή είναι τελικά η σύγκρουση σε μια εποχή όπου η ιδέα μιας εναλλακτικής μοιάζει να έχει συρρικνωθεί; Όταν η κυρίαρχη αφήγηση επιμένει ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος», η αμφισβήτηση δεν είναι απλώς πολιτική πράξη είναι πράξη φαντασίας, και η φαντασία είναι πράξη επαναστατική.
Η Πρωτομαγιά για τη γενιά μου δεν είναι απλώς μια υπενθύμιση του παρελθόντος, είναι ένα νήμα που συνδέει αγώνες, ήττες και νίκες, μια διαρκής υπόμνηση ότι αυτό που σήμερα μοιάζει αδύνατο μπορεί αύριο να είναι αυτονόητο. Η ιστορία περιμένει να ξαναγραφτεί και απέναντι σε μια πραγματικότητα που περιορίζει τον χρόνο, τις δυνατότητές μας και τις ζωές μας, η Πρωτομαγιά γίνεται ξανά μια στιγμή επιλογής. Αν θα συνηθίσουμε ή αν θα αντισταθούμε. Αν θα αποδεχτούμε ότι η ζωή θα κινείται στα όρια της επιβίωσης ή αν θα επιμείνουμε ότι δικαιούμαστε περισσότερα.
Όπως έγινε και 140 χρόνια πριν, τα αιτήματα εκείνων που βγήκαν στον δρόμο τότε, επιστρέφουν. Όχι σαν επετειακή αναφορά, αλλά ως υπαρκτή ανάγκη στο σήμερα. Το 8ωρο, η αξιοπρέπεια, η ασφάλεια στον χώρο εργασίας δεν είναι κατακτήσεις που ανήκουν στο παρελθόν. Δεν γίνεται άλλο οι ζωές μας να περιορίζονται απλώς σε μια διαρκή διαχείριση άγχους.
Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα, η Πρωτομαγιά δεν είναι τελετουργία. Είναι επιλογή. Βγαίνουμε στον δρόμο όχι από νοσταλγία, αλλά από ανάγκη,να αρνηθούμε την κανονικοποίηση της επισφάλειας, να υπερασπιστούμε την ιδέα ότι η ζωή δεν μπορεί να εξαντλείται στη δουλειά και στο άγχος.
Γιατί η Πρωτομαγιά δεν είναι απλώς μία μέρα. Είναι η ιδέα ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει και ότι αυτή η αλλαγή δεν θα έρθει από μόνη της, αλλά θα περάσει μέσα από τις δικές μας επιλογές, τις δικές μας συγκρούσεις, τη δική μας επιμονή να ζήσουμε όχι όπως μας επιβάλλεται, αλλά όπως μας αξίζει.
