Ασχολούμεθα εξαντλητικά με το πώς οι εταιρείες τρώνε τα λαρύγγια των ανθρώπων και δεν έχουμε ασχοληθεί με το πώς τρώνε η μία την άλλη – και το πόσο επιζήμιο είναι αυτό για όλους μας. Δουλειά των εταιρειών είναι να βγάζουν λεφτά, ώστε να πέφτει το μέρισμα, να είναι ευχαριστημένοι οι μέτοχοι και να διατηρούν και οι CEO τις μισθάρες και τα μπόνους τους. Και οι αερομεταφορές έχουν δουλειές με φούντες τα τελευταία χρόνια, με την έκρηξη του υπερτουρισμού. Στο αεροδρόμιο της Θεσσαλονίκης, λοιπόν, που ανήκει στην Frapοrt, επειδή πήγαιναν καλά οι δουλειές, η Ryanair είχε μια βάση. Δηλαδή στάθμευε εκεί 3 αεροπλάνα και όλα τα κόλπα που χρειάζονταν για την συντήρηση και τη λειτουργία. Βλέποντας η Fraport ότι η Ryanair πήγαινε καλά, – ή βλέποντας κάτι άλλο που εμείς δεν βλέπουμε, ή επειδή έχει ακριβύνει ο καφές και τα φέρνει βόλτα δύσκολα, ή απλά επειδή μπορούσε – αποφάσισε να αυξήσει τα τέλη που οφείλει να καταβάλλει η Rynair για να παρκάρει εκεί τα αεροπλάνα της. Οπότε και η Ryanair – που επίσης ζορίζεται με τις αυξήσεις στον καφέ και στα είδη καθημερινής ανάγκης – αποφάσισε και αυτή ότι δεν βγαίνει. Και επομένως θα πάρει την βάση της και θα φύγει. Αυτό, πέρα από τις θέσεις εργασίας που κινδυνεύουν να χαθούν, θα έχει ως συνέπεια την μείωση των δρομολογίων της εταιρείας και την μείωση των αφίξεων. Και προφανώς θα είναι ζημιά για όλη τη Θεσσαλονίκη και την Χαλκιδική και τα πάντα όλα.Δεν είναι το μοναδικό παράδειγμα.
Αν μια αλυσίδα φαγητού πάει να ανοίξει μαγαζί στο αεροδρόμιο, θα διαπιστώσει ότι το ποσοστό επί των ακαθάριστων εσόδων που θα της ζητήσουν θα είναι τεράστιο – δεν μπορώ να επικαλεστώ στοιχεία, αλλά ένα 40% είναι ένα εύλογο νούμερο. Οπότε η συγκεκριμένη αλυσίδα θα έχει συγκεκριμένα εργαλεία για να επιβιώσει: Πρώτον να ρίχνει όσο μπορεί τους μισθούς του προσωπικού. Δεύτερον να κοπανήσει όσο μπορεί τις τιμές. Και τρίτον να εξαλείψει τον ανταγωνισμό. Και από αυτό καταλαβαίνουνε πόσο φούμαρα είναι οι θεωρίες ότι η οικονομική ανάπτυξη φέρνει ευημερία και θέσεις εργασίας και ότι ο υγιής ανταγωνισμός ρίχνει τις τιμές. Στην πραγματικότητα η οικονομική ανάπτυξη φέρνει δίψα για κέρδος. Και η δίψα για κέρδος δεν αφήνει τίποτα όρθιο. Τόσο απλά. Αλλά μην χάνετε το θάρρος σας. Γιατί υπάρχει πάντα η επιλογή να παρέμβει το κράτος στην διαμάχη Ryanair – Fraport, να επιδοτήσει τις εταιρείες για τα χαμένα τους κέρδη και να έχουμε και την πίτα σωστή και τον σκύλο χορτάτο. Και έτσι να καταλάβουμε πώς ένα ιδιωτικό αεροδρόμιο μπορεί να κοστίζει στο κράτος περισσότερο από ένα κρατικό. Bonus Tip: Θα πει κάποιος, οκ, αλλά ο ορίζοντας της ανάπτυξης στενεύει λίγο με το Ορμούζ, οπότε υπάρχει ανασφάλεια, άνοδος των καυσίμων κλπ. Ισχύει. Και δεν θέλετε να ξέρετε τι πρόκειται να βγάλουν οι εταιρείες καυσίμων από αυτή την κρίση – όπως έβγαλαν από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Οπότε έχουμε ακόμα ένα λαμπρό παράδειγμα του πώς κάποιες εταιρείες τρώνε τα λαρύγγια άλλων εταιρειών και όλο αυτό καταλήγει τελικά στην πλάτη του κόσμου. Και αυτά είναι όσα χρειάζεται να ξέρετε για τον καπιταλισμό των ελεύθερων αγορών. Αυτά.
