Chris Hedges: «Η ισραηλινή κυβέρνηση εξαπέλυσε μια παρατεταμένη εκστρατεία για να παρασύρει τον Ντόναλντ Τραμπ σε πόλεμο με το Ιράν. Διαβεβαίωσε τον Τραμπ ότι μόλις ο Ανώτατος Ηγέτης, Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ, δολοφονηθεί, το εύθραυστο οικοδόμημα του ιρανικού ισλαμικού κράτους θα κατέρρεε και μια νέα φιλοδυτική κυβέρνηση θα το αντικαθιστούσε. Μέρος αυτής της εκστρατείας περιελάμβανε επίσης κατασκευασμένες πλεκτάνες για να πείσουν τον Τραμπ ότι το Ιράν θέλει να τον δολοφονήσει.
“Του την έφερα πριν μου τη φέρει”, δήλωσε ο Τραμπ σε δημοσιογράφο όταν ρωτήθηκε για τα κίνητρά του πίσω από την έγκριση της δολοφονίας του Ανώτατου Ηγέτη στις 28 Φεβρουαρίου. Μαζί μου για να συζητήσουμε την εκστρατεία πειθούς προς τον Τραμπ για πόλεμο με το Ιράν —κάτι που ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου προσπαθούσε ανεπιτυχώς να πετύχει απέναντι σε προηγούμενες κυβερνήσεις εδώ και δεκαετίες— είναι ο Max Blumenthal, εκδότης του The Gray zone.
Ο Max είναι επίσης συγγραφέας των βιβλίων Republican Gomorrah: Inside the Movement That Shattered the Party, The Management of Savagery, και Goliath: Life and Loathing in Greater Israel, ένα βιβλίο που, παρόλο που είναι σχεδόν 500 σελίδες, ήταν τόσο καθηλωτικό και τόσο καλά τεκμηριωμένο, που το τελείωσα σε μια μέρα.
Max, υπάρχει μια μακροχρόνια πίεση στην κυβέρνηση Τραμπ. Στο άρθρο σου στο The Gray zone, λες ότι αυτό πάει πίσω στην ίδια την προεκλογική εκστρατεία. Εξήγησε πώς λειτούργησε αυτό. Ήταν, φυσικά, περιτριγυρισμένος από φιλοϊσραηλινούς συμβούλους, τόσο στην πρώτη του θητεία —μορφές όπως ο Μπόλτον— όσο και στη δεύτερη.
Παράθεσέ μας τη διαδικασία. Και φυσικά, επέζησε από δύο απόπειρες δολοφονίας —κάτι που δεν ήξερα μέχρι που διάβασα το κείμενό σου— τις οποίες ο Νετανιάχου συνέδεσε αμέσως με το Ιράν.»
Max Blumenthal: «Λοιπόν, υπάρχει η υλική πολιτική δύναμη που επηρέασε τον Τραμπ, την οποία άσκησε το Ισραήλ. Και μετά υπάρχει η ψυχολογική πίεση, η οποία είναι πιο περίτεχνη. Ήταν μια πολύ περίπλοκη εκστρατεία που —νομίζω ότι είναι πιο δύσκολο για τον κόσμο να την καταλάβει, επειδή ο Τραμπ είναι μια δύσκολη προσωπικότητα για να κατανοηθεί.
Θέλω να πω, αν είσαι ένας λογικός άνθρωπος και ακούς τι λέει ο Ντόναλντ Τραμπ τώρα, ίσως προσπαθήσεις να εφαρμόσεις κάποιου είδους ορθολογική λογική στα λεγόμενά του. Ίσως παίζει “σκάκι τριών διαστάσεων” ή ίσως είναι “σκάκι τριπλής άνοιας”. Ή μπορεί απλώς να είναι ένα εξαιρετικά ανόητο, πνευματικά αδύναμο άτομο που είναι δύστροπο και παράλογο.
Αλλά ας πούμε ότι είσαι εχθρός του Τραμπ —αυτό είναι λιγότερο σημαντικό από το αν είσαι “φίλος-εχθρός” του Τραμπ στο Ισραήλ και τον χρειάζεσαι για να εκπληρώσεις τους στόχους σου, επειδή έχεις το λόμπι που μπορεί να πείσει και να επηρεάσει τους Αμερικανούς χαράκτες πολιτικής να δράσουν ενάντια στα αμερικανικά συμφέροντα προς όφελος των δικών σου. Όμως ο Ντόναλντ Τραμπ είναι μια αινιγματική φιγούρα, λιγότερο σταθερός και προβλέψιμος από έναν Μπιλ Κλίντον ή ακόμα και έναν Μπαράκ Ομπάμα. Ωστόσο, ο Τραμπ προσφέρει αυτή την τεράστια ευκαιρία επειδή είναι απόλυτα συναλλακτικός και είναι κάποιος που μπήκε στην πολιτική ουσιαστικά για να βγάλει κέρδος.
Έτσι, οι Ισραηλινοί δούλευαν τον Τραμπ μέσω των ενδιαμέσων τους —πολλές από τις φιγούρες που προήλθαν από τη μεγάλη ομάδα που ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1990 για να υποστηρίξει τις εκστρατείες του Μπενιαμίν Νετανιάχου και διάφορους φιλοϊσραηλινούς στόχους εντός των ΗΠΑ, που αποτελείται από περίπου 12 έως 20 δισεκατομμυριούχους. Ο Νετανιάχου είχε μια χειρόγραφη λίστα δισεκατομμυριούχων που συνέταξε για να υποστηρίξει την εκστρατεία του πίσω στο 1996.
Είχες λοιπόν αυτούς. Η πιο σημαντική φιγούρα θα ήταν ο Σέλντον Άντελσον, τον οποίο διαδέχθηκε η σύζυγός του, η χήρα του Μίριαμ Άντελσον. Υπάρχουν άλλες μορφές όπως ο Πολ Σίνγκερ, ο οποίος ήταν κατά κάποιο τρόπο ένας συστημικός νεοσυντηρητικός Ρεπουμπλικάνος. Είχε έναν γιο ομοφυλόφιλο, οπότε ήταν εχθρικός προς τη χριστιανική δεξιά, αλλά του άρεσε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα επειδή είναι ένας “καπιταλιστής-όρνεο” που θέλει να πληρώνει πολύ χαμηλούς φόρους.
Στήριξε ολόκληρη την καριέρα του Μάρκο Ρούμπιο μαζί με τους Άντελσον, και ο Σίνγκερ τελικά τα βρήκε με τον Τραμπ όταν ο Τραμπ έδωσε ορισμένες υποσχέσεις, οι οποίες τώρα υλοποιούνται στο Ιράν, στη Δυτική Όχθη και αλλού. Ο Σίνγκερ είναι άνθρωπος του δόγματος “πρώτα το Ισραήλ”. Άλλες μικρότερες μορφές: Άικ Περλμούτερ, Μπέρναρντ Μάρκους —ξέρουμε αυτά τα ονόματα.
Και είναι προφανές —ο Τραμπ δεν το κρύβει καν— ότι ουσιαστικά τον δωροδοκούν μέσω του διεφθαρμένου συστήματος χρηματοδότησης των προεκλογικών εκστρατειών μας για να επιτρέψει στο Ισραήλ να προσαρτήσει de facto τη Δυτική Όχθη, να διαπράξει γενοκτονία στη Γάζα, να τιμωρήσει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο που προσπάθησε να ζητήσει ευθύνες από τη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία του Ισραήλ για τα εγκλήματα, και όλα τα υπόλοιπα, μέχρι και τον πόλεμο με το Ιράν.
Και μετά είχες τον Ντόναλντ Τραμπ, τον άνθρωπο που έπρεπε να χειραγωγηθεί. Και υποθέτω ότι η Μοσάντ και άλλες δυνάμεις εντός των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών προσπαθούσαν πρώτα να αποκωδικοποιήσουν το αίνιγμα της ψυχολογίας του Ντόναλντ Τραμπ και στη συνέχεια να το εκμεταλλευτούν, όπως κάνουν με όλους τους στόχους τους —είτε τους στοχοποιούν για δολοφονία είτε για μια εκστρατεία επιρροής.
Ο Ντόναλντ Τραμπ έχει στοχοποιηθεί μέσω αυτής της εκστρατείας νόμιμης δωροδοκίας και χειραγώγησης από την πρώτη του προεκλογική εκστρατεία. Μίλησε, μάλιστα, στο Sands Casino το 2015, νομίζω, όταν άρχισε να εμφανίζεται για πρώτη φορά ως υποψήφιος. Αυτό είναι το καζίνο που ανήκε στον Σέλντον Άντελσον στο Λας Βέγκας, για το Ρεπουμπλικανικό Εβραϊκό Συνασπισμό (RJC), ο οποίος είναι το “προσωπείο” για όλα τα χρήματα από τους δεξιούς “Λικουντνικούς” δισεκατομμυριούχους στις ΗΠΑ —κυρίως χρήματα του Άντελσον.
Και ο Τραμπ είπε: “Σε σας παιδιά αρέσει να κλείνετε συμφωνίες. Οι περισσότεροι από εσάς ασχολείστε με το real estate” —μάλλον σκεφτόταν τον φίλο του Στιβ Γουίτκοφ— “οπότε ας κλείσουμε μια συμφωνία με τους Παλαιστίνιους. Κακό θα ήταν;”
Και αυτό που είπε ο Τραμπ εκεί ήταν τόσο απαράδεκτο που καταγγέλθηκε ως αντισημίτης από το RJC. Στη συνέχεια, άρχισε αμέσως να αλλάζει τροπάριο. Και τι είπε; Ποιες ήταν οι μαγικές λέξεις; “Μας κλέβουν με τη συμφωνία για το Ιράν που υπέγραψε ο Μπαράκ Ομπάμα, και δίνουμε στους Ιρανούς και τους μουλάδες εκατοντάδες δισεκατομμύρια δολάρια”.
Αυτό ήταν, φυσικά, ένα τεράστιο ψέμα. Απλώς αποδεσμεύαμε χρήματα που είχαν κλαπεί, ουσιαστικά κρατούνταν σε διεθνείς τράπεζες λόγω των κυρώσεων.
Ο Τραμπ σφυροκοπούσε αυτό το μήνυμα ξανά και ξανά, και ήταν σαν ένα “σήμα Μπάτμαν” για τους Λικουντνικούς προς τον Άντελσον και όλους τους δισεκατομμυριούχους της μεγάλης ομάδας ότι μπορούσαν πλέον να τον υποστηρίξουν. Και ξαφνικά, άρχισε να ανεβαίνει. Έκλεινε συμφωνίες στο παρασκήνιο μέσω του γαμπρού του, Τζάρεντ Κούσνερ, ο οποίος καταλαβαίνει αυτόν τον κόσμο πολύ καλά. Μέσω της δικής του οικογένειας —τον Τσαρλς Κούσνερ— το Ίδρυμα Κούσνερ υποστήριζε μερικούς από τους πιο ριζοσπαστικούς οικισμούς στη Δυτική Όχθη, υποστηρίζοντας αποκλειστικά δεξιές, προσανατολισμένες στο Λικούντ δραστηριότητες.
Η οικογένεια Κούσνερ ήταν στενοί φίλοι με τον Νετανιάχου όταν εκείνος ήταν αρχηγός της αντιπολίτευσης στο Λικούντ. Ο Νετανιάχου πήγαινε στο σπίτι τους και ο νεαρός Τζάρεντ σηκωνόταν από το κρεβάτι του για να κοιμηθεί στον καναπέ για να έχει ο Νετανιάχου δωμάτιο φιλοξενουμένων.
Θα μπορούσα να μιλάω για την οικογένεια Κούσνερ για την επόμενη ώρα, αλλά αυτός ήταν ο άνθρωπος που βοήθησε στον συντονισμό του Ντόναλντ Τραμπ με αυτή την τάξη των Σιωνιστών δισεκατομμυριούχων.
Ο Ντόναλντ Τραμπ αναλαμβάνει καθήκοντα. Το Ισραήλ αρχίζει να πιέζει τον Τραμπ να —πρώτα απ’ όλα, σκίζει τη συμφωνία για το Ιράν, οπότε αυτό ήταν μια μεγάλη νίκη. Ανακοινώνει τις Συμφωνίες του Αβραάμ, οι οποίες αποσκοπούν στην περικύκλωση του Ιράν με μια σουνιτική συμμαχία οικογενειακών δικτατοριών στον Κόλπο —καθισμένοι στην πρώτη σειρά, οι Άντελσον και ο Τζάρεντ Κούσνερ.
Ήταν όλα αρκετά ξεκάθαρα ως προς το ποια ήταν η ατζέντα. Αλλά το Ισραήλ έκανε κινήσεις και επί του πεδίου, για να κλιμακώσει την κατάσταση ώστε ο Τραμπ να πιεστεί να διεξαγάγει πόλεμο. Ο Γκάρεθ Πόρτερ δημοσίευσε μια πολύ σημαντική ανάλυση σε εμάς στο The Grayzone, σε δύο μέρη, για το πώς ο Νετανιάχου και ο Μάικ Πομπέο —ένας χριστιανός σιωνιστής, υποκείμενο επιρροής όχι μόνο για το ισραηλινό λόμπι αλλά και για την MEK, την εξόριστη ιρανική οργάνωση για την αλλαγή καθεστώτος, όταν ήταν διευθυντής της CIA— ουσιαστικά συνεργάστηκαν για να πιέσουν τον Τραμπ να εγκρίνει επιθέσεις αντιποίνων λόγω υποτιθέμενων επιθέσεων του “άξονα της αντίστασης” σε αμερικανικές βάσεις εντός του Ιράκ.
Υπήρξε μια σημαντική επίθεση σε αμερικανική βάση στη —νομίζω ότι ήταν στη Βαγδάτη, μπορεί να ήταν στη Βαγδάτη ή στην Ερμπίλ— το 2019. Και αποδείχθηκε ότι καμία ομάδα που συνδέεται με το Ιράν ή τις Μονάδες Λαϊκής Κινητοποίησης δεν είχε πραγματοποιήσει αυτή την επίθεση. Ήταν, στην πραγματικότητα, μια επίθεση του ISIS. Του ISIS —μιας ομάδας που είχε ουσιαστικά ηττηθεί. Οποιοσδήποτε θα μπορούσε να επικαλεστεί το ISIS. Αυτό εγείρει υποψίες ότι ήταν προβοκάτσια.
Και ήταν με αυτή την επίθεση που ο Νετανιάχου και ο Πομπέο πήγαν και οι δύο στον Τραμπ και είπαν: “Πρέπει να απαντήσεις, και ο τρόπος για να το κάνεις είναι να εξοντώσουμε τον Κασέμ Σουλεϊμανί”, το νούμερο δύο στους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC), ηγετική μορφή, επικεφαλής της Δύναμης Κουντς, υπεύθυνο για όλη αυτή την τρομοκρατία εναντίον Αμερικανών, όπως ισχυρίστηκαν —παρόλο που μόλις είχε συνεργαστεί στενά με τις ΗΠΑ για την ήττα του ISIS.
Και λέγανε, γνωρίζουμε ότι έρχεται στη Βαγδάτη και θα κατέβει από ένα αεροπλάνο για να διαπράξει τρομοκρατικές ενέργειες εναντίον Αμερικανών —ενώ στην πραγματικότητα πήγαινε σε μια διπλωματική διάσκεψη για να διαπραγματευτεί διπλωματικά με τη Σαουδική Αραβία.
Ο Τραμπ εγκρίνει μια επίθεση με drone για να σκοτώσει τον Σουλεϊμανί καθώς κατεβαίνει από το αεροπλάνο. Και είναι η πρώτη φορά που το Ιράν ανταποδίδει εναντίον των ΗΠΑ με βαλλιστικούς πυραύλους. Επιτίθενται στην αμερικανική αεροπορική βάση Αλ-Άσαντ στο Ιράκ. Φυσικά, δίνουν προειδοποίηση εκ των προτέρων. Το Ιράν ήταν πάντα προσεκτικό να αποφεύγει την κλιμάκωση πέρα από ένα ορισμένο σημείο.
Ωστόσο, οι Ισραηλινοί έχουν επιτύχει έναν σημαντικό στόχο —όχι μόνο στρατιωτικά, αλλά και ψυχολογικά— επειδή είχαν στήσει στον Ντόναλντ Τραμπ μια “παγίδα κλιμάκωσης”, όπου όχι μόνο θα έπρεπε να συνεχίσει να κλιμακώνει εναντίον του Ιράν κάθε φορά που εκείνο ανταπέδιδε, αλλιώς θα φαινόταν αδύναμος —που είναι μια άλλη πτυχή της προσωπικότητας του Τραμπ: πρέπει πάντα να σώζει το γόητρό του— αλλά επίσης ο Τραμπ θα φοβόταν τώρα τη δική του δολοφονία, επειδή μόλις είχε εξοντώσει το δεύτερο πιο σημαντικό πρόσωπο στην ιεραρχία της ιρανικής ηγεσίας.
Και αυτό μας βοηθά να προετοιμάσουμε το έδαφος για την εκστρατεία επιστροφής του Τραμπ και τις διάφορες απόπειρες δολοφονίας που αντιμετώπισε, αφού υπέμεινε όλο το σίριαλ του “Russiagate”, το οποίο ήταν πράγματι μια απάτη που αποσκοπούσε στο να παρουσιάσει τον Ντόναλντ Τραμπ ως προδότη.
Ο πρώην διευθυντής της CIA, Τζον Μπρέναν, αποκαλεί τον Τραμπ προδότη σε πανεθνικό δίκτυο. Ο Τραμπ νιώθει την ανάσα τους στην πλάτη του. Οι Δημοκρατικοί παραπέμπουν τον Τραμπ σε δίκη στο Κογκρέσο για τον πόλεμο στην Ουκρανία. Αντιμετωπίζει μηνύσεις, κατηγορίες από γυναίκες ότι τις παρενόχλησε σεξουαλικά στο παρελθόν. Όλα έρχονται κατά πάνω του τόσο γρήγορα, και αναπτύσσει αυτόν τον φόβο για δολοφονία —αλλά και αυτή την αποφασιστικότητα να ανακτήσει την εξουσία με νύχια και με δόντια, να εκδικηθεί όλους τους ανθρώπους που προσπάθησαν να τον εξοντώσουν.
Και έτσι, για τους Ισραηλινούς, τώρα η ψυχολογία του Ντόναλντ Τραμπ είναι ξεκάθαρη: πρέπει απλώς να τον πείσουμε ότι το Ιράν προσπαθεί να τον σκοτώσει, και θα κάνει ό,τι θέλουμε.
Chris Hedges: Και, φυσικά, αυτός ο φόβος της δολοφονίας, όπως επισημαίνεις, είναι βάσιμος. Παραλίγο να σκοτωθεί στο Μπάτλερ της Πενσυλβάνια, τον Ιούλιο του 2024. Και μετά, δύο μήνες αργότερα, υπήρξε άλλη μια απόπειρα —ένας πιθανός δολοφόνος συνελήφθη ενώ κρυβόταν στους θάμνους έξω από το Mar-a-Lago στο West Palm Beach.
Έτσι, ο Τραμπ ήταν ήδη προετοιμασμένος γι’ αυτό, αφού υπήρξαν δύο περιστατικά που έφτασαν πολύ κοντά. Γράφεις ότι το FBI κατασκεύασε μια σειρά από σχέδια δολοφονίας, πείθοντας επιτυχώς τον Τραμπ ότι το Ιράν τον κυνηγούσε σε αμερικανικό έδαφος με εξαιρετικά ικανές ομάδες εκτελεστών. Μπορείς να μας δώσεις τις λεπτομέρειες —και υποθέτω να ξεκινήσεις μιλώντας για τον Άσιφ Μέρτσαντ;
Max Blumenthal: Για τον Μέρτσαντ, ναι. Και έτσι, όποιος παρακολούθησε την εισαγωγή σου σε άκουσε να παραθέτεις τη δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ, “Του την έφερα πριν μου τη φέρει”, αναφερόμενος στον Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ. Δεν είναι ακριβώς στο δόγμα του Ιράν να δολοφονεί έναν ξένο ηγέτη και να ρισκάρει πόλεμο. Κάτι τέτοιο θα προκαλούσε εύκολα επίθεση των ΗΠΑ εναντίον τους. Αλλά αυτό είναι που πιστεύει ο Τραμπ.
Chris Hedges: Γιατί όμως το πιστεύει; Ποιος τον έπεισε; Και τι γνωρίζουμε;
Λοιπόν, το πρώτο πράγμα που πρέπει να ξέρουμε είναι ότι, όπως είπες, οι φόβοι του Ντόναλντ Τραμπ για δολοφονία είναι βάσιμοι. Η κύρια απόπειρα δολοφονίας —που παραλίγο να στοιχίσει τη ζωή του Τραμπ στο Μπάτλερ της Πενσυλβάνια, στις 13 Ιουλίου 2024— δεν έχει κατανοηθεί καλά και παραμένει καλυμμένη από μυστήριο.
Και δεν είναι ιδιαίτερα κατανοητή από τους ανθρώπους της αριστεράς γιατί, ξέρεις, τι τους νοιάζει; Η δεξιά ενδιαφέρεται πολύ περισσότερο να προσπαθήσει να βρει την αλήθεια. Ρεπουμπλικάνοι μέλη του Κογκρέσου έφτασαν μέχρι το Μπάτλερ για να προσπαθήσουν να εξιχνιάσουν την υπόθεση.
Ένας από αυτούς, ο Κλέι Χίγκινς, πήγε στο Μπάτλερ, νομίζω, δύο εβδομάδες μετά την απόπειρα. Και ανακάλυψε ότι η σορός του Τόμας Μάθιου Κρουκς —του επίδοξου δολοφόνου που αστόχησε στον Τραμπ, υποτίθεται του έξυσε το αυτί και αστόχησε για μόλις ένα εκατοστό από το κεφάλι του— η σορός του είχε καταστραφεί. Είχε επιστραφεί στην οικογένειά του. Δεν υπήρχε τοξικολογική έκθεση στην οποία θα μπορούσε να έχει πρόσβαση. Αργότερα μάθαμε ότι η τοξικολογική έκθεση ήταν προβληματική.
Αλλά υπάρχουν τόσες περιπτώσεις παρεμπόδισης γύρω από τον Κρουκς. Ο Κρίστοφερ Ρέι, ο διευθυντής του FBI τότε, είπε ότι ο Κρουκς δεν είχε ιστορικό στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και ήταν απλώς ένας μυστηριώδης μοναχικός τύπος. Αποδείχθηκε ότι είχε εκτεταμένο ιστορικό στο YouTube, για παράδειγμα. Είχε πάρα πολλές αναρτήσεις που δήλωνε την πρόθεσή του να πυροδοτήσει έναν εμφύλιο πόλεμο σκοτώνοντας πολιτικούς ηγέτες στις ΗΠΑ.
Κάλεσε ρητά να δολοφονηθεί η Ιλχάν Ομάρ σε ένα σχόλιο. Άλλοι χρήστες του YouTube επισήμαναν τα σχόλιά του, αλλά δεν του συνέβη ποτέ τίποτα, απ’ όσο γνωρίζουμε.
Υπάρχουν λοιπόν πραγματικά ερωτήματα —εντός της βάσης υποστήριξης του Ντόναλντ Τραμπ— για το αν ο ίδιος ο Τόμας Μάθιου Κρουκς είχε στρατολογηθεί από το FBI κάποια στιγμή, και ότι η απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ ήταν μια “κατασκευασμένη” πλεκτάνη που στράβωσε.
Και γίνεται ακόμα πιο ανατριχιαστικό όταν βλέπουμε τον Άσιφ Μέρτσαντ. Είναι από το Πακιστάν και μπήκε στις Ηνωμένες Πολιτείες στο Χιούστον για να επισκεφθεί την οικογένειά του. Είχε μια Ιρανή σύζυγο, την οποία γνώρισε σε ένα προσκύνημα στην Καρμπάλα. Αυτό τον έβαλε σε μια λίστα παρακολούθησης του Υπουργείου Εσωτερικής Ασφάλειας (DHS) όταν μπήκε στο αεροδρόμιο George H.W. Bush στο Χιούστον, νομίζω τον Φεβρουάριο του 2024.
Ωστόσο, η Συνοριακή Φύλαξη (CBP) του επιτρέπει την είσοδο αφού ανακάλυψε το ιστορικό του και είδε τη λίστα παρακολούθησης. Του έδωσαν ένα είδος βίζας που επιτρέπει την έρευνα από τις αρχές επιβολής του νόμου. Ουσιαστικά αποφάσισαν να τον στοχοποιήσουν και να τον χειραγωγήσουν.
Το ερώτημα είναι: τους είχαν ειδοποιήσει οι Ισραηλινοί εκ των προτέρων; Έγινε αυτό σε συνεργασία με την ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών;
Ο Μέρτσαντ μπαίνει στη χώρα. Είναι ένας μικροεπιχειρηματίας που προσπαθεί να συναντήσει συνεργάτες. Ένας άνδρας τον πλησιάζει και του λέει: “Θέλω να σε βοηθήσω να πουλήσεις πουκάμισα και να μπεις στη βιομηχανία ένδυσης”. Αυτός ο άνθρωπος είναι πληροφοριοδότης του FBI. Ήταν πρώην μεταφραστής του αμερικανικού στρατού στο Αφγανιστάν. Δεν γνωρίζουμε το πραγματικό του όνομα.
Καταλήγει να βιντεοσκοπεί τον Μέρτσαντ σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου να δηλώνει την πρόθεσή του να πραγματοποιήσει μια δολοφονία με ανώνυμα αφεντικά χρησιμοποιώντας μια διαμαρτυρία 25 ατόμων ως αντιπερισπασμό, με μια γυναίκα να αναλαμβάνει την αναγνώριση και έναν ελεύθερο σκοπευτή. Μιλάμε για έναν τύπο χωρίς στρατιωτικό ιστορικό, χωρίς καμία εμπειρία σε κάτι τέτοιο.
Μετά του λέει ο πληροφοριοδότης: “Το μόνο που χρειαζόμαστε είναι 5.000 δολάρια”. 5.000 δολάρια για αυτή την τεράστια υπερπαραγωγή δολοφονίας τύπου “flash mob” είναι παράλογο. Αποδεικνύεται ότι ο Μέρτσαντ δεν είχε καν 5.000 δολάρια. Ο πληροφοριοδότης τον περιφέρει συναντώντας άλλους υποτιθέμενους συνεργάτες —που είναι όλοι πληροφοριοδότες του FBI.
Πετάει πίσω στο Χιούστον. Συλλαμβάνεται στις 12 Ιουνίου 2024 —24 ώρες πριν από την απόπειρα δολοφονίας στο Μπάτλερ. Μετά το Μπάτλερ, τον επισκέπτονται στο κελί του πράκτορες του FBI που θέλουν να μάθουν αν είχε κάποια σχέση με την απόπειρα δολοφονίας του Τραμπ στο Μπάτλερ. Διαπιστώνουν ότι δεν είχε. Αλλά ένας πράκτορας είπε αργότερα: “Αν είχαμε αποδείξει ότι αυτός ο τύπος, ο Μέρτσαντ, είχε σταλεί από τους Φρουρούς της Επανάστασης (IRGC), αυτό θα σήμαινε πόλεμο. Θα έπρεπε να επιτεθούν στο Ιράν”.»
Chris Hedges: Και θέλω να σε σταματήσω εκεί, Max, γιατί όπως ξέρεις, αμέσως μετά την 11η Σεπτεμβρίου, αυτή ήταν η τακτική του FBI —να βρίσκουν αυτούς τους περιθωριακούς ανθρώπους που δεν έχουν καμία ελπίδα και ουσιαστικά να δημιουργούν οι ίδιοι τις πλεκτάνες και να τους παρέχουν τα χρήματα. Σε ποσοστό περίπου 90% αυτών των περιπτώσεων όπου εξάρθρωσαν τρομοκρατικούς πυρήνες, αυτοί είχαν ουσιαστικά δημιουργηθεί από το FBI.
Max Blumenthal: Απολύτως. Ο Trevor Aronson, στο βιβλίο του The Terror Factory, διαπίστωσε ότι πάνω από το 90% των τρομοκρατικών συλλήψεων κατά τη διάρκεια της εποχής Ομπάμα ήταν κατασκευασμένες πλεκτάνες.
Ο πράκτορας του FBI που επέβλεπε την υπόθεση Μέρτσαντ συμμετείχε επίσης στην πλεκτάνη απαγωγής της Γκρέτσεν Γουίτμερ, όπου είπαν στους Αμερικανούς ότι αυτοί οι άνδρες της δεξιάς ένοπλης ομάδας είχαν σχεδιάσει να απαγάγουν τη Δημοκρατική κυβερνήτη Γκρέτσεν Γουίτμερ, κάτι που αποδείχθηκε ότι ήταν σε μεγάλο βαθμό ενορχηστρωμένο από πληροφοριοδότες του FBI. Κανείς από τους κατηγορούμενους δεν συνέλαβε το σχέδιο. Το σχέδιο συνελήφθη από πληρωμένους πληροφοριοδότες του FBI. Όλοι καταδικάστηκαν όμως.
Τέλος πάντων, πότε μάθαμε για αυτή τη τρομακτική δεξιά τρομοκρατική συνωμοσία; Τον Οκτώβρη του 2020, ήταν σαν “έκπληξη του Οκτώβρη” που έριξαν για να εμπλέξουν περαιτέρω τον Ντόναλντ Τραμπ ως εξτρεμιστή. Δεν είμαι οπαδός του Τραμπ, αλλά αυτό ήταν ξεκάθαρα ένα πολιτικό τέχνασμα. Λοιπόν, ο ίδιος τύπος συμμετείχε. Κρίθηκε ένοχος για περιφρόνηση του Κογκρέσου, νομίζω, επειδή είπε ψέματα για αποδεικτικά στοιχεία. Το FBI έχει αποδειχθεί ότι είναι ένα από τα πιο διεφθαρμένα ιδρύματα στην αμερικανική κοινωνία και ένα από τα πιο επικίνδυνα.
Chris Hedges: Θα πρέπει επίσης να αναφέρουμε ότι υπήρχε μια άλλη κατασκευασμένη από το FBI πλεκτάνη για τη δήθεν δολοφονία του Τζον Μπόλτον.
Max Blumenthal: Ναι, ήταν άλλη μια πλεκτάνη που περιελάμβανε έμπιστους πληροφοριοδότες και η οποία δεν οδήγησε ποτέ σε τίποτα. Ακόμα και ο συστημικός τύπος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο Μπόλτον δεν κινδύνευσε ποτέ.
Και ο Μάικ Πομπέο ισχυρίστηκε στη συνέχεια ότι στοχοποιήθηκε από το ίδιο δίκτυο δολοφονιών οργανωμένο από τους Φρουρούς της Επανάστασης, αλλά δεν υπάρχει τίποτα ούτε στα έγγραφα του FBI ή του Υπουργείου Δικαιοσύνης που να υποδηλώνει ότι ο Πομπέο ήταν στόχος. Είναι απλώς κάτι που ο Πομπέο λέει συνέχεια για να ενοχοποιήσει το Ιράν.
Το στέλεχος των Φρουρών της Επανάστασης που υποτίθεται ότι επέβλεπε αυτές τις πλεκτάνες ονομάζεται Μογκαντάμ. Αυτός ήταν ο άνθρωπος του οποίου τη δολοφονία ανακοίνωσε ο Πιτ Χέγκσεθ την τρίτη ημέρα του πολέμου κατά του Ιράν. Πώς ήξερε ο Πιτ Χέγκσεθ ότι ο Μογκαντάμ είχε υποτίθεται σκοτωθεί; Οι Ισραηλινοί του είπαν ότι τον σκότωσαν, και έτσι ο Χέγκσεθ ευχαριστούσε τους Ισραηλινούς που εξόντωσαν το στέλεχος των Φρουρών της Επανάστασης που πίστευε ότι είχε επιβλέψει όλες αυτές τις πλεκτάνες εναντίον του Ντόναλντ Τραμπ.
Μόνο που δεν λένε καν ότι αφορά τον Ντόναλντ Τραμπ. Υποτίθεται ότι αφορούσε τον Τζον Μπόλτον. Επιπλέον, αυτό θα ήταν σαν να δολοφονούμε, ας πούμε τον Πιτ Χέγκσεθ επειδή κάποιος Αμερικανός ήταν σε μια άλλη χώρα και σκότωσε κάποιον. Ο Μογκαντάμ, όποιος κι αν είναι, βρίσκεται τόσο ψηλά στην ιεραρχία, που είναι πολύ αμφίβολο αν είχε οποιονδήποτε ρόλο ή ανάμιξη πάνω σε αυτή την υποτιθέμενη δολοφονία.
Έτσι, σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν είτε έμπιστοι πληροφοριοδότες είτε μάρτυρες που φαίνεται να ήταν πληροφοριοδότες αλλά δεν κατονομάζονται ως τέτοιοι. Και δεν υπήρξε ποτέ περίπτωση στην οποία οποιοδήποτε άτομο που κατηγορείται ότι εργαλειοποιήθηκε από το Ιράν για να εξοντώσει τον Ντόναλντ Τραμπ έφτασε ποτέ έστω και κοντά.
Ο Άσιφ Μέρτσαντ είπε: “Ξέρετε, δεν ήθελα καν να το κάνω. Απλώς ένιωθα ότι με χειραγωγούσαν και με πίεζαν, και πίστευα ότι έπρεπε να το κάνω αλλιώς η οικογένειά μου πίσω στο Ιράν θα πάθαινε κακό. (…) Δεν υπήρχε περίπτωση να πετύχω ποτέ”.
Υπήρχαν όμως και φανταστικές πλεκτάνες που επίσης επινοήθηκαν. Θέλω να πω, μιλάμε απλώς για τις κατασκευασμένες. Η πιο σοβαρή από αυτές ήταν όταν είπαν στον Ντόναλντ Τραμπ ότι υπήρχαν πράκτορες των IRGC, ή εκπαιδευμένοι από τους IRGC πράκτορες, στις Ηνωμένες Πολιτείες που είχαν φορητά αντιαεροπορικά συστήματα (MANPADS) που θα μπορούσαν να καταρρίψουν το “Trump Force One”. Αυτό ώθησε τον Ντόναλντ Τραμπ να πετάει κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας με το ιδιωτικό τζετ του φίλου του από το real estate, Στιβ Γουίτκοφ.
Από πού το έβγαλε αυτό το FBI; Φαίνεται ότι το άντλησαν από το κατηγορητήριο του Ράιαν Ρουθ, ο οποίος ήταν ο δεύτερος τύπος που προσπάθησε να δολοφονήσει τον Ντόναλντ Τραμπ στο Mar-a-Lago τον Σεπτέμβριο του 2024. Ήταν ο ψυχικά διαταραγμένος τύπος που εθεάθη να στρέφει ένα τουφέκι τύπου SK προς το γήπεδο γκολφ όπου έπαιζε ο Ντόναλντ Τραμπ, με τον Στιβ Γουίτκοφ παρεμπιπτόντως. Κυνηγήθηκε και πιάστηκε από πράκτορες της Μυστικής Υπηρεσίας.
Αποδείχθηκε ότι έχει το δικό του σκοτεινό ιστορικό. Προσπαθούσε να στρατολογήσει ξένους για να πολεμήσουν στην Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένων μουτζαχεντίν από το Αφγανιστάν και Ιρανών. Και είχε πει —πιθανώς όλα αυτά ήταν απλώς λόγια του αέρα— αλλά είχε πει σε κάποιον Ιρανό που προσπαθούσε να στρατολογήσει ότι θα του έδινε ένα αντιαεροπορικό όπλο ώμου, σαν εκτοξευτή ρουκετών.
Φαίνεται λοιπόν ότι το FBI απλώς “μαγείρεψε” το κατηγορητήριο του Ρουθ σε μια φανταστική απειλή κατά του Ντόναλντ Τραμπ για να τον κρατάει φοβισμένο για το Ιράν κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας.
Επιστρέφοντας όμως στην υποτιθέμενη δολοφονία του Μογκαντάμ από το Ισραήλ, οι New York Times ανέφεραν την περασμένη εβδομάδα ότι πιθανότατα δεν σκότωσαν καν αυτό το πρόσωπο. Θέλω να πω, όλα αυτά προήλθαν από την ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών. Αυτή είναι λοιπόν η πρώτη φορά που τα συστημικά μέσα ενημέρωσης αναγνωρίζουν ότι η ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών βρισκόταν πίσω από τις πληροφορίες που έλαβε ο Ντόναλντ Τραμπ ότι το Ιράν προσπαθούσε να τον σκοτώσει.
Έτσι, εγείρονται ερωτήματα σχετικά με τον ρόλο των ισραηλινών μυστικών υπηρεσιών στην υπόθεση του Άσιφ Μέρτσαντ, σχετικά με το να πείσουν τον Τζον Μπόλτον ότι ήταν στόχος, τον Μάικ Πομπέο, και τη ψεύτικη πλεκτάνη για την κατάρριψη του Trump Force One.
Και μετά, τέλος, ο Μπενιαμίν Νετανιάχου —αφού το Ισραήλ εξαπέλυσε μια απρόκλητη επίθεση στο Ιράν τον Ιούνιο του 2025, τον πόλεμο των 12 ημερών— ο Νετανιάχου ήθελε να εγγυηθεί ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θα εμπλακεί και θα εγκρίνει στρατιωτική δράση των ΗΠΑ, επειδή το Ισραήλ δεν τα πήγαινε πολύ καλά σε εκείνο το σημείο. Το Τελ Αβίβ σφυροκοπούνταν. Το Ιράν ανταπέδιδε αφού έχασε μεγάλο μέρος της δομής διοίκησης των IRGC με έναν τρόπο που δεν νομίζω ότι το Ισραήλ περίμενε.
Έτσι, ο Νετανιάχου βγαίνει σε ώρα υψηλής τηλεθέασης στο Fox News —το οποίο ο Ντόναλντ Τραμπ έχει συνεχώς στην τηλεόρασή του— με τον Μπρετ Μπάιερ, και δηλώνει ότι το Ιράν βρίσκεται πίσω από δύο συνωμοσίες, δύο απόπειρες κατά της ζωής του Ντόναλντ Τραμπ.
Ο Μπρετ Μπάιερ έμεινε άναυδος. Ήταν μια εντελώς προσχεδιασμένη συνέντευξη, και αυτή ήταν η μόνη διευκρινιστική ερώτηση. Είπε: “Για τι πράγμα μιλάτε; Έχετε πληροφορίες γι’ αυτό;” Και ο Νετανιάχου είπε: “Ναι, έχουμε πληροφορίες”, αλλά ήταν αρκετά προσεκτικός ώστε να συγκαλύψει το γεγονός ότι η ισραηλινή υπηρεσία πληροφοριών χειραγωγούσε τον Τραμπ. Είπε: “Τις παίρνουμε μέσω αντιπροσώπων, μέσω αντιπροσώπων”.
Ήταν λοιπόν πολύ σαφές ότι το Ισραήλ προσπαθούσε να πείσει τον Ντόναλντ Τραμπ ότι το Ιράν όχι μόνο προσπαθούσε να τον στοχοποιήσει, αλλά ότι του είχαν κόψει το αυτί με σφαίρα στο Μπάτλερ της Πενσυλβάνια, και ότι ο Τόμας Κρουκς ήταν με κάποιο τρόπο πράκτορας των IRGC —αυτό το μοναχικό αμερικανάκι που προφανώς δεν είχε φίλους και δεν είχε βγει ποτέ από τη χώρα. Και ο Ντόναλντ Τραμπ, μέχρι εκείνο το σημείο, το πίστευε.»
Chris Hedges: Πιστεύεις ότι αυτό ήταν το πρωταρχικό κίνητρο πίσω από την υποστήριξη του Τραμπ στον πόλεμο;
Max Blumenthal: Εξαιρετική ερώτηση.
Νομίζω ότι ο Τραμπ έχει ν’απαντήσει γι’ αυτό. Δεν του γίνονται τέτοιου είδους ερωτήσεις. Συχνά αποφεύγει τις ερωτήσεις εκτοξεύοντας προσβολές ή λέγοντας διασκεδαστικές ιστορίες ή απλώς ασυναρτησίες. Αλλά όταν αυτός ο πόλεμος τελειώσει, θα έχει καταφέρει τέτοιο πλήγμα στην αμερικανική αυτοκρατορία που θα πρέπει να δώσει πολλές απαντήσεις. Και νομίζω ότι τα κίνητρά του θα ξαναέλθουν στο προσκήνιο.
Και νομίζω ότι υπάρχουν κίνητρα που δεν είναι σε θέση να αναφέρει, όπως ο φόβος του για τους Ισραηλινούς —ότι ο Ντόναλντ Τραμπ αναρωτιέται τι θα του συνέβαινε αν ξαφνικά έβγαινε εκτός γραμμής αφού δέχτηκε τόσα πολλά χρήματα από αυτή τη μαφιόζικη παρέα δισεκατομμυριούχων —Άντελσον, Σίνγκερ, Μάρκους κ.λπ.
Τι λέει ο Ντόναλντ Τραμπ για τη δολοφονία του Τσάρλι Κερκ; Ποιος πιστεύει ότι το έκανε; Ξέρω ότι οι άνθρωποι γύρω από τον Τραμπ έχουν σοβαρά ερωτήματα και γι’ αυτό. Αλλά το ότι είδε τον Τσάρλι Κερκ να πυροβολείται στο λαιμό στη μέση μιας συγκέντρωσης πιθανότατα δεν το πήρε καλά ο Τραμπ.
Δεν είναι κάποιος που θέλει να θυσιάσει την υστεροφημία του. Είναι εκεί για να βγάλει όσο το δυνατόν περισσότερα χρήματα. Ανησυχεί για τα εγγόνια και τους γιους του που στοχοποιούνται. Ο γιος του, Έρικ Τραμπ, δήλωσε μάλιστα στο Fox News ότι δεν πιστεύει την επίσημη εκδοχή για τον Τσάρλι Κερκ ή για το Μπάτλερ της Πενσυλβάνια.
Πιστεύω λοιπόν ότι υπάρχει κι ο παράγοντας του φόβου. Δεν νομίζω ότι ο Ντόναλντ Τραμπ συμπαθεί τον Μπένιαμιν Νετανιάχου.»
Chris Hedges: «Δεν νομίζω ότι συμπαθεί κανείς τον Μπένιαμιν Νετανιάχου.»
Max Blumenthal: «Νομίζω ότι τον φοβάται. Νομίζω ότι υποχωρεί μπροστά του. Και νομίζω ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είναι τόσο πνευματικά αδύναμος και είχε τόση έπαρση μετά τη Βενεζουέλα —την επιτυχία που είδε εκεί— που πίστεψε ότι θα μπορούσε να πετύχει την “τριπλέτα” Βενεζουέλας, Κούβας και Ιράν μέσα σε λίγους μήνες και θα θεωρούνταν ήρωας.
Και υπήρξε αντικείμενο τόσης χειραγώγησης, οικονομικής και ψυχολογικής, που το μυαλό του είχε γίνει σαν πλαστελίνη στα χέρια του ισραηλινού λόμπι.»
Chris Hedges: Την ίδια στιγμή δεχόταν πίεση για τα αρχεία του Έπστιν.
Max Blumenthal: Ναι. Βοήθησα να καθιερωθεί η φράση “Επιχείρηση Οργή του Έπστιν “. Αυτό είπα όταν το Υπουργείο Πολέμου ανακοίνωσε ότι ήταν η “Επιχείρηση Επική Οργή”. Έτυχε να παρακολουθώ τον πόλεμο εκείνη την ώρα και απάντησα “Επιχείρηση Οργή του Έπστιν”, και το tweet μου πήρε 52.000 likes.
Είμαι σίγουρος ότι θα το είχε σκεφτεί και κάποιος άλλος. Πολλοί άνθρωποι το καταλαβαίνουν αυτό —νομίζω ότι οι φιλελεύθεροι τείνουν να βλέπουν αυτόν τον πόλεμο ως έναν αντιπερισπασμό από τα αρχεία και το σίριαλ του Έπστιν. Υπάρχει ένα διαρκές αστείο ότι ο Τραμπ θα αναγκαστεί να δώσει στη δημοσιότητα περισσότερα αρχεία του Έπστιν για να αποσπάσει την προσοχή από τις αποτυχίες του σε αυτόν τον πόλεμο.
Οι περισσότεροι ψηφοφόροι των Δημοκρατικών, σύμφωνα με δημοσκόπηση που παρήγγειλε το μέσο Dropsite, πιστεύουν συντριπτικά ότι αυτός ο πόλεμος είναι ένας αντιπερισπασμός από τα αρχεία Έπστιν.
Εγώ δεν το νομίζω. Το βλέπω ως συνώνυμο της εγγύτητας του Ντόναλντ Τραμπ με τον Τζέφρι Έπστιν και με την τάξη των απατεώνων, των ελίτ και των ολιγαρχών που υπήρχαν μέσα στο διατλαντικό μαχητικό σιωνιστικό δίκτυο του Τζέφρι Έπστιν. Είναι η λεγόμενη “τάξη του Έπστιν”.
Και γι’ αυτό θα ακούσετε ακόμη και από Ιρανούς —που είναι πολύ εξοικειωμένοι με την αμερικανική και δυτική κουλτούρα— ότι βρίσκονται σε πόλεμο με την “τάξη του Έπστιν” ή τον “στρατό του Έπστιν” ή τον “άξονα του Έπστιν”. Είναι απλώς ένα σύμβολο.
Ο Έπστιν έχει γίνει σύμβολο αυτής της παρακμιακής, μιλιταριστικής δυτικής ελίτ που είναι ανίκανη για διαπραγμάτευση ή ανθρωπιά και προσκυνά στον βωμό του Βάαλ ή του Μολώχ. Γι’ αυτό, στις συγκεντρώσεις των Ιρανών υπέρ της Ισλαμικής Δημοκρατίας, όταν θέλουν να δείξουν περιφρόνηση προς τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, καίνε ομοιώματα του παγανιστικού θεού Βάαλ και αναγράφουν σε πυραύλους φράσεις όπως “Αυτή είναι η εκδίκηση για τα θύματα του Νησιού του Έπστιν”. Αυτό γράφτηκε όντως σε έναν βαλλιστικό πύραυλο.
Πιστεύω, λοιπόν, ότι η υπόθεση του Έπστιν και τα αρχεία του εμπεριέχουν έναν ευρύτερο συμβολισμό. Αν περιοριστούμε σε μια αυστηρά κυριολεκτική ανάγνωση —όπως ακριβώς συμβαίνει αν ερμηνεύσουμε τον Ντόναλντ Τραμπ με όρους γραμμικής λογικής— θα παρερμηνεύσουμε το βαθύτερο νόημα, είτε αυτό αφορά τον ίδιο τον Τραμπ είτε εκείνους που αυτή τη στιγμή δέχονται επιθέσεις στο Ιράν.
Το Ιράν δεν έχει κανένα συμφέρον να διαπραγματευτεί. Δοκίμασε αυτή τη διαδρομή. Συνειδητοποιεί ότι αυτές δεν είναι οντότητες —οι Ηνωμένες Πολιτείες ή το Ισραήλ— με τις οποίες μπορεί να συμβιβαστεί ή να διαπραγματευτεί. Το Ιράν έχει την ικανότητα να προκαλέσει τεράστια οικονομική ζημιά. Προκαλεί ήδη οικονομική ζημιά μακροπρόθεσμα.
Πού βλέπεις να πηγαίνει η κατάσταση και τι περιμένεις να είναι η αντίδραση;»
Chris Hedges: «Επομένως, ο πόλεμος δεν εξελίσσεται ευνοϊκά για το Ισραήλ ή τις Ηνωμένες Πολιτείες. Λόγω της αυστηρής λογοκρισίας, δεν γνωρίζουμε το ακριβές μέγεθος των πληγμάτων που δέχεται το Ισραήλ, όμως αν διαβάσει κανείς ανάμεσα στις γραμμές, αντιλαμβάνεται ότι είναι σημαντικά.
Το Ιράν δεν έχει πλέον κίνητρο για διαπραγματεύσεις. Δοκίμασε αυτή την οδό και συνειδητοποίησε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ δεν είναι οντότητες με τις οποίες μπορεί να καταλήξει σε συμβιβασμό ή συμφωνία. Το Ιράν έχει τη δυνατότητα να προκαλέσει τεράστια οικονομική ζημιά — κάτι που ήδη επιτυγχάνει σε μακροπρόθεσμη βάση.
Πώς βλέπεις να διαμορφώνεται η κατάσταση και ποια αναμένεις να είναι η αντίδραση;»
Max Blumenthal: Για να συνεχίσω στο θέμα της χειραγώγησης και της κατεύθυνσης που δέχεται ο Τραμπ: ο λόγος που οι Ιρανοί αρνούνται να διαπραγματευτούν είναι, νομίζω, τα πρόσωπα που βρίσκονται στην άλλη πλευρά του τραπεζιού — ή μάλλον στην άλλη άκρη της γραμμής, αφού οι επαφές γίνονται μέσω μεσολαβητή στο Ομάν. Πρόκειται για τον Στιβ Γουίτκοφ (Steve Witkoff) και τον Τζάρεντ Κούσνερ.
Είναι ιδεολόγοι ταγμένοι στο σιωνιστικό κίνημα, οι οποίοι χρησιμοποίησαν τις διαπραγματεύσεις ως μέσο για να αποδυναμώσουν την ικανότητα του Ιράν να απαντήσει σε ένα ισραηλινό πλήγμα εξόντωσης της ηγεσίας του.
Ο Στιβ Γουίτκοφ είναι ένας άνθρωπος που φέρει πάνω του έναν βομβητή, δώρο του Μπενιαμίν Νετανιάχου, ως φόρο τιμής στην επιχείρηση με τους βομβητές. Σε έρανο για την ισραηλινή οργάνωση United Hatzalah δήλωσε ότι η μητέρα του θα ένιωθε περήφανη να τον βλέπει να μιλά αμέσως μετά τον πρώην επικεφαλής της Μοσάντ, Γιόσι Κοέν. Οι γιοι του είναι επίσης βαθιά δικτυωμένοι στον σιωνιστικό χώρο και στα συστήματα διαπλοκής του Τραμπ.
Όσο για τον Τζάρεντ Κούσνερ, υποτίθεται ότι δεν θα συμμετείχε καν σε αυτή την κυβέρνηση. Εμφανίστηκε ξαφνικά για να ηγηθεί των διαπραγματεύσεων και του “Συμβουλίου Ειρήνης” — το οποίο στην πραγματικότητα είναι ένα πολεμικό συμβούλιο που σχεδιάστηκε για να υποκαταστήσει τον ΟΗΕ, με πρώτο του στόχο την κερδοφορία από το βιομετρικά ελεγχόμενο “στρατόπεδο συγκέντρωσης” της Γάζας.
Αυτά είναι τα πρόσωπα στην άλλη άκρη της γραμμής. Ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών, Αμπάς Αραγτσί, έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι απορρίπτει τα ανοίγματα του Στιβ Γουίτκοφ για διαπραγμάτευση.
Ο Γουίτκοφ —αφότου οι ΗΠΑ κήρυξαν τον πόλεμο μαζί με το Ισραήλ, δολοφονώντας τον Ανώτατο Ηγέτη του Ιράν και όσους περισσότερους αξιωματούχους μπορούσαν, σκοτώνοντας παράλληλα πολλούς αμάχους— εμφανίστηκε σε μία από τις κυριακάτικες ενημερωτικές εκπομπές. Εκεί ισχυρίστηκε ότι το Ιράν όχι μόνο αρνήθηκε να σταματήσει τον εμπλουτισμό —κάτι που είναι ψευδές— αλλά και ότι αρνήθηκε να παραδώσει τον στόλο του και το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων του. Μάλιστα, δήλωσε ότι οι Ιρανοί δεν επιτρέπεται να διαθέτουν ναυτικό, γιατί αυτό θα τους επέτρεπε να κλείσουν τον «Κόλπο του Χορμούζ» — αγνοώντας προφανώς ότι η σωστή ονομασία είναι Στενά του Ορμούζ.
Με αυτή τη δήλωση, έγινε πλέον σαφές τι συνέβαινε σε εκείνες τις διαπραγματεύσεις. Ο Στιβ Γουίτκοφ και ο Τζάρεντ Κούσνερ έθεταν όρους που εξυπηρετούσαν το Ισραήλ, διασφαλίζοντας ότι οι «κόκκινες γραμμές» του Ιράν θα παραβιάζονταν σε κάθε επίπεδο. Ποια κυρίαρχη χώρα θα δεχόταν να διαλύσει το ναυτικό της ή το πρόγραμμα βαλλιστικών πυραύλων της, το οποίο είναι απολύτως νόμιμο βάσει του διεθνούς δικαίου και αποσκοπεί στην αποτροπή των επιθέσεων που δέχεται; Είναι κάτι που απλώς δεν πρόκειται να συμβεί.
Τα μέσα ενημέρωσης μας παρουσίαζαν ότι οι συζητήσεις επικεντρώνονταν αποκλειστικά στα πυρηνικά όπλα, την ώρα που ο Γουίτκοφ ισχυριζόταν στον Τραμπ ότι το Ιράν μπορεί να κατασκευάσει 9 έως 12 πυρηνικές βόμβες μέσα σε μία εβδομάδα, επειδή ο εμπλουτισμός έφτασε στο 60%. Όταν αυτό μαθεύτηκε στους Ιρανούς, η αντίδρασή τους ήταν: “Αυτός ο τύπος δεν έχει ιδέα — δεν φτιάχνεις πυρηνικό όπλο με 60% εμπλουτισμό. Είναι ηλίθιος”.
Έτσι, έχεις να κάνεις με ιδεοληπτικούς σιωνιστές που είναι ταυτόχρονα παντελώς ανίδεοι και αδυνατούν να κατανοήσουν ακόμη και τις βασικές τεχνικές παραμέτρους για την επίτευξη μιας συμφωνίας. Γιατί, λοιπόν, να επιστρέψει το Ιράν στο τραπέζι; Το μόνο που μπορεί να κάνει πλέον είναι να επιβάλει τον τερματισμό του πολέμου μέσω της ισχύος. Αυτή είναι η μόνη γλώσσα που αντιλαμβάνεται η κυβέρνηση Τραμπ.
Εν τω μεταξύ, το Ιράν αποδεικνύει ότι μπορεί να ανταποδώσει. Χτυπήθηκε η αποθήκη καυσίμων στο Διεθνές Αεροδρόμιο του Ντουμπάι. Η κλιμάκωση συνεχίζεται — γεγονός σοκαριστικό για κάποιον σαν τον Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος χειραγωγείται εύκολα και στερείται κριτικής σκέψης.
Τι λένε στον Τραμπ τώρα που ο πόλεμος εξελίσσεται άσχημα, εκείνοι που θέλουν να τον κρατήσουν εγκλωβισμένο σ’αυτόν; Υπάρχει σίγουρα μια πτέρυγα στην κυβέρνηση που θα ήθελε να απεμπλακεί, έχοντας μετανιώσει για την κατάσταση. Νομίζω ότι ο Μάρκο Ρούμπιο ίσως ανήκει σε αυτή την ομάδα, καθώς θέλει να επικεντρωθεί στην Κούβα και στο δικό του «Δόγμα Μονρόε». Όσο για τις επιθέσεις σε αμερικανικές εγκαταστάσεις —για παράδειγμα στο προξενείο στη Βαγδάτη, στο Ιράκ και αλλού— ο Τραμπ δέχεται αναφορές για πλήγματα από drones, αλλά δεν τις πιστεύει. Τον πείθουν ότι όλα αυτά είναι κατασκευασμένα από την Τεχνητή Νοημοσύνη.
Μάλιστα, είχε ένα ξέσπασμα στο Truth Social και μέσα στο Air Force One· ούρλιαζε στους δημοσιογράφους και ισχυριζόταν στην πλατφόρμα του ότι όλα αυτά τα βίντεο με τις υποτιθέμενες επιτυχίες του Ιράν είναι προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης και ότι όλα τα μέσα ενημέρωσης πέφτουν στην παγίδα. Ξεσπάθωσε εναντίον ενός δημοσιογράφου, επιμένοντας ότι μια τεράστια συγκέντρωση 250.000 ανθρώπων στην Τεχεράνη, μετά τη δολοφονία του Χαμενεΐ, ήταν κατασκευασμένη. Παρόλο που οι New York Times επιβεβαίωσαν τη γνησιότητα της εικόνας. Εγώ δεν χρειάζεται καν να βασιστώ σε αυτούς, μπορώ να δω από τις επαφές και τις πηγές μου στο Ιράν ότι τέτοιες κινητοποιήσεις συμβαίνουν σχεδόν κάθε βράδυ εκεί. Ολόκληρη η κοινωνία —ή τουλάχιστον το μεγαλύτερο μέρος της— είναι ενωμένη και σε ετοιμότητα ενάντια σε αυτή την επίθεση.
Όμως, ο Ντόναλντ Τραμπ αρνείται να πιστέψει οτιδήποτε απ’αυτά. Την ίδια στιγμή, ο Πιτ Χέγκσεθ —αυτός ο μοχθηρός και κοινωνιοπαθής τύπος που θα έπρεπε να έχει απολυθεί λόγω του σκανδάλου “Signal-Gate”, αλλά κατάφερε να επιπλεύσει βομβαρδίζοντας ψαράδες με drones ανοιχτά της Βενεζουέλας— απαγορεύει πλέον την παρουσία φωτογράφων στο Πεντάγωνο. Ο λόγος; Δεν του αρέσει η εικόνα του στις φωτογραφίες, καθώς φαίνεται οργισμένος, καταπονημένος και υπό πίεση. Πριν από δύο μέρες επιτέθηκε στους ανταποκριτές του Πενταγώνου, ουρλιάζοντας: “Πανηγυρίζετε για την αποτυχία του Τραμπ, μόνο αυτό κάνετε”. Δήλωσε μάλιστα πως ανυπομονεί να αναλάβει ο Ντέιβιντ Έλισον όλα τα δίκτυά τους — ο Έλισον είναι ακόμη ένας δισεκατομμυριούχος που ελέγχει την Paramount, το CBS και σύντομα θα έχει υπό την πλήρη κυριαρχία του το CNN, τη VIACOM, το TikTok και πολλά άλλα Μέσα.
Βρίσκονται λοιπόν σε κατάσταση πανικού και επιτίθενται στον τύπο. Τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν όπως τα περίμεναν. Ο Τραμπ δέχεται πλέον τέτοια χειραγώγηση που τον πείθουν ότι ολόκληρος ο αποτυχημένος πόλεμος είναι μια εικονική προσομοίωση και ότι στην πραγματικότητα κερδίζει. Αλλά τι συμβαίνει στην πραγματικότητα; Πού χτυπούν;
Οι περισσότεροι στόχοι των ΗΠΑ είναι κατοικημένες περιοχές και μη στρατιωτικές υποδομές. Σύμφωνα με την ιρανική επιτροπή του Ερυθρού Σταυρού, πάνω από 17.000 κτίρια κατοικιών έχουν υποστεί ζημιές ή έχουν καταστραφεί. Οι στρατιωτικοί στόχοι που πλήττουν είναι κυρίως το ιρανικό ναυτικό —πλοία που ούτως ή άλλως δεν θα ήταν χρήσιμα για τον αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ— και η αεροπορία τους, η οποία ήταν απαρχαιωμένη και χρήσιμη μόνο για περιφερειακές συγκρούσεις ή κατά του ISIS, αλλά ανίκανη να αναμετρηθεί με την αμερικανική υπεροπλία.
Ωστόσο, αδυνατούν να αναχαιτίσουν τα drones Shahid. Η αμερικανική στρατηγική δεν αποδίδει και το Ιράν φαίνεται προετοιμασμένο για μια σύγκρουση διαρκείας που θα μπορούσε να εξαντλήσει πλήρως την αμερικανική αυτοκρατορία. Το αίτημά τους είναι σαφές: η αποχώρηση των αμερικανικών βάσεων από την περιοχή. Αυτό είναι που πολεμά ο Τραμπ τώρα. Δεν επιδιώκει πλέον την αλλαγή καθεστώτος —ξέρει ότι αυτό δεν θα συμβεί— αλλά παλεύει απλώς για να διατηρήσει την αμερικανική παρουσία και να κρατήσει ανοιχτά τα Στενά του Ορμούζ, αντιμετωπίζοντας μια επικείμενη παγκόσμια οικονομική καταστροφή.
Οι Ευρωπαίοι δεν σπεύδουν να τον βοηθήσουν. Πώς θα μπορούσαν, μετά τον τρόπο που τους μεταχειρίστηκε με τους δασμούς ή τις απειλές του για τη Γροιλανδία; Η Ευρώπη διαθέτει περισσότερα ναρκαλιευτικά πλοία από τις ΗΠΑ· ο Τραμπ τα χρειάζεται απεγνωσμένα, αλλά εκείνοι τον αφήνουν στην τύχη του. Έτσι, ίσως γινόμαστε μάρτυρες της αποσύνθεσης του Ντόναλντ Τραμπ και της κυβέρνησής του μέσα από αυτόν τον πόλεμο, κι ας έχει συμπληρωθεί μόλις ένας χρόνος από την ανάληψη των καθηκόντων του.
Chris Hedges: Ο φόβος μου, Max, είναι ότι ο Μπίμπι θα καταφύγει στη λύση των πυρηνικών.
Max Blumenthal: Τι σε κάνει να το φοβάσαι αυτό;
Chris Hedges: Επειδή θεωρώ ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να αντέξει έναν τέτοιο πόλεμο φθοράς.
Max Blumenthal: Πιστεύω ότι ο φόβος σου είναι βάσιμος. Νομίζω ότι ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της χρονιάς είναι η πιθανή πυρηνική δοκιμή του Ισραήλ στη Ντιμόνα, γύρω στις αρχές Φεβρουαρίου. Η ισχυρή σεισμική δόνηση που σημειώθηκε κοντά στις μυστικές πυρηνικές εγκαταστάσεις ήταν πιθανότατα το αποτέλεσμα δοκιμής πυρηνικής βόμβας· το Ισραήλ ήθελε να στείλει ένα μήνυμα, αλλά και να προετοιμαστεί για το χειρότερο σενάριο.
Πρέπει, επίσης, να εξετάσουμε την πιθανότητα ο Ντόναλντ Τραμπ να κάνει χρήση κάποιου πυρηνικού όπλου —ίσως ενός τακτικού πυρηνικού όπλου— στην περίπτωση που δεν μπορεί απλώς να απεμπλακεί από την κατάσταση. Οι Ισραηλινοί δεν θέλουν ο Τραμπ να αποσυρθεί. Παρόλο που πολλοί από τους συμβούλους του τον προτρέπουν να το κάνει, οι Ισραηλινοί ασκούν τεράστια επιρροή πάνω του.
Πρέπει, λοιπόν, να μας ανησυχεί το ενδεχόμενο χρήσης πυρηνικών. Και γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο, είναι απόλυτα ορθολογικό και θεμιτό για το Ιράν να αναπτύξει ένα πρόγραμμα πυρηνικών όπλων ως μέσο αποτροπής απέναντι σε αυτές τις ψυχωτικές δυνάμεις που επιδιώκουν την καταστροφή του.
Chris Hedges: Ναι, ακριβώς έτσι. Εντάξει, λοιπόν. Ευχαριστώ, Max.
Από το κανάλι του Chris Hedges στο YouTube
