Ο μεγάλος πόλεμος: η διασφάλιση των όρων εγγύησης του εμπορίου είναι «μάντρα» κάθε υπερδύναμης . Αν δεν την φροντίζει, καθένας, συμπεριλαμβανομένης και της Κίνας, μπορεί να σκέφτεται αναμέτρηση με τις Ηνωμένες Πολιτείες, από το Σουέζ μέχρι το στενό της Μαλάκκα.
Γιατί συμβαίνουν όλα αυτά; Ο επικεφαλής της αντιτρομοκρατικής υπηρεσίας των ΗΠΑ Τζο Κεντ παραιτήθηκε, καθαρίζοντας το πεδίο από τις ανοησίες που είχε αραδιάσει ο Τραμπ: «Το Ιράν δεν ήταν απειλή για μάς, ξεκινήσαμε αυτόν τον πόλεμο υπό την πίεση του Ισραήλ και του ισχυρού λόμπι του στην Αμερική».
Ο Κεντ λέει αλήθειες γνωστές εδώ και καιρό. Πρέπει να προσέχει τα νώτα του, μήπως καταλήξει σαν τον ιρανό Λαριτζανίκαι τον ηγέτη των Μπασίτζι, που μόλις καθάρισε το Ισραήλ: «εάν δεν είσαι μαζί τους, είσαι εναντίον τους».
Η μεσσιανική παθιασμένη με την «μπίζνα» ελίτ που ηγείται της Δύσης δεν συγχωρεί ούτε διαπραγματεύεται λύσεις: με την εξάλειψη του Λαριτζανί, ενός από τους πραγματιστές ηγέτες του ιρανικού καθεστώτος, υπεύθυνου ασφάλειας, εξέλειψε ένας ηγέτης ικανός για μια πολιτική-διπλωματική λύση. Η εξάλειψη των ιρανών ηγετών από το Ισραήλ και τις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν συστηματική και εκτός διεθνών κανόνων, αλλά παραμένει ασαφές εάν υπάρχει στρατηγική για την αλλαγή καθεστώτος.
Για να πούμε την αλήθεια, όπως γράφουν οι New York Times, καμία αμερικανική στρατηγική δεν υπήρξε σαφής. Φτάσαμε στο κομβικό σημείο: δεν είναι τα πυρηνικά ή οι πύραυλοι, αλλά τα Στενά του Ορμούζ η ατομική βόμβα της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Είτε ο Τραμπ παίρνει τον έλεγχο του Ορμούζ, με ό,τι αυτό συνεπάγεται από στρατιωτική άποψη, είτε αυτός ο πόλεμος κινδυνεύει να ξεφύγει κάθε ελέγχου. Και αυτό ακριβώς κατάλαβαν τα σημαντικότερα ευρωπαϊκά κράτη (και ο Καναδάς) και στην G7 είπαν «όχι στην στρατιωτική αποστολή στον Κόλπο».
Πόλεμος από θάλασσα και στεριά: το στενό είναι πλωτό και προς τις δύο κατευθύνσεις για μόλις έξι χιλιόμετρα, η ασφάλειά του σημαίνει αποβίβαση στις ιρανικές ακτές και μάχες στην Κόκκινη Παραλία.
Τότε δεν υπάρχει επιστροφή, γιατί θα ήταν γελοίο να παρακαμφθεί η αλλαγή καθεστώτος, που ούτε ο ίδιος ο Τραμπ αναφέρει πια.
Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο οι Ευρωπαίοι, τουλάχιστον προς το παρόν, τον έχουν εγκαταλείψει. Παρότι ο Κόλπος δεν είναι σημαντικός για τον αμερικανικό ενεργειακό ανεφοδιασμό, παραμένει από τις βασικότερες οδούς στον κόσμο από ενεργειακή και οικονομική άποψη.
Είναι προφανές ότι ο Τραμπ έχει μπλέξει και –στο υπόλοιπο της προεδρίας του– θα προσπαθεί με κάθε τρόπο να εκδικηθεί τους Ευρωπαίους επειδή αρνήθηκαν να μοιραστούν μαζί του την ευθύνη για έναν πόλεμο κατά του διεθνούς δικαίου, για τον οποίο δεν ζητήθηκε ποτέ η γνώμη τους. Για τον Τραμπ, οι Ευρωπαίοι ως «προδότες» είμαστε πολύ χειρότεροι από τον Πούτιν. Την Ουκρανία του φιλοευρωπαίου Ζελένσκι θα διασκεδάσει με την ιδέα να την τεμαχίσει. Συγκρατείται μόνο επειδή με τον πόλεμο εισπράττει δισεκατομμύρια από την αμερικανική πολεμική βιομηχανία που «πετάει» στο χρηματιστήριο.
Αν ο Τραμπ πίστευε ότι θα μπορούσε να λύσει τον πόλεμο εξ αποστάσεως σκοτώνοντας τον ανώτατο ηγέτη Χαμενεΐ, εξαπατήθηκε από τον Νετανιάχου που αδιαφορεί για την τύχη του Ιράν.
Δευτερεύουσας σημασίας για τον ισραηλινό πρωθυπουργό παραμένει και η αλλαγή καθεστώτος: η αρχαία Περσία πρέπει να κομματιαστείκαι να οδηγηθεί στο χάος, όπως το Ιράκ και η Συρία. Στόχος του να ισοπεδώσει τον Λίβανο, σαν δεύτερη Γάζα, καταβροχθίζοντας τη Δυτική Όχθη. Παρόλα αυτά, ανεχόμαστε τον Νετανιάχου και την κυβέρνησή του.
Υπάρχει στρατηγική απεμπλοκής για τον Τραμπ; Μοναδική διέξοδος, αυτή των Κινέζων: να κηρύξει κατάπαυση πυρός ώστε τα στενά το Ορμούζ να ανοίξουν. Υπό την προϋπόθεση ότι οι Ιρανοί θα δεχτούν. Πρόκειται για αδιέξοδη μονομαχία: το ιρανικό καθεστώς στοχεύει στην επιβίωση, ακόμη και με κόστος αιματηρής καταστολής, όπως έχει αποδείξει αρκετές φορές. Ο Τραμπ θέλει μια άνευ όρων παράδοση. Για την Ισλαμική Δημοκρατία θα ισοδυναμούσε με μοιραία ταπείνωση.
Θα συνεχίσει έναν πόλεμο με αβέβαιο αποτέλεσμα, με καταστροφικές συνέπειες για τις ενδιάμεσες εκλογές του Νοεμβρίου, όπως είχε γίνει σαφές στο τραγικό σκηνικό του Συμβουλίου της Ειρήνης, όπου οι υπηρέτες, για να ευχαριστήσουν το μεγάλο αφεντικό, τραγούδησαν και χόρεψαν στα ερείπια της Γάζας.
Όλα ξεκινούν από τη Γάζα: στην καρδιά της Ευρώπης, γίναμε μάρτυρες μιας γενοκτονίας χωρίς να κάνουμε τίποτα, ούτε μια δειλή κύρωση κατά του Ισραήλ. Τώρα όλος ο κόσμος έγινε Γάζα.
Αργήσαμε να το κατανοήσουμε…
Η ΕΠΟΧΗ από IL MANIFESTO
