Με βασικό θέμα της συνέντευξης -τι άλλο;- τον εν εξελίξει πόλεμο στο Ιράν, ο γραμματέας της Νέας Αριστεράς μιλά, επίσης, για την αποστολή ελληνικών δυνάμεων στην Κύπρο, καθώς και για τις επιπτώσεις που θα προκαλέσει ο πόλεμος… Τέλος, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης μιλά για την ανάγκη ανασύνθεσης της Αριστεράς αλλά και για τη «μεγάλη ευθύνη του Αλ. Τσίπρα».
● Στελέχη της κυβέρνησης, δεξιοί επηρεαστές της κοινής γνώμης κ.ά. υποστηρίζουν ότι το πραγματικό δίλημμα αυτού του πολέμου είναι η παραμονή ή μη στην εξουσία του θεοκρατικού, αυταρχικού ιρανικού καθεστώτος. Ποια η δική σας προσέγγιση, γραμματέα;
Νομίζω ότι η υποκρισία περισσεύει και με το παραπάνω. Γιατί αυτός ο πόλεμος που έχουν εξαπολύσει ο Τραμπ και ο Νετανιάχου, κατά παράβαση κάθε έννοιας διεθνούς νομιμότητας, πρώτον, ούτε σκοπεύει να εγκαθιδρύσει ένα δημοκρατικό καθεστώς στο Ιράν, αλλά δεν μπορεί να το κάνει ούτε καν ως παράπλευρη επίπτωση, ανατρέποντας το θεοκρατικό και αυταρχικό καθεστώς.
Στόχος τους είναι η διάλυση οποιασδήποτε κρατικής δομής στο Ιράν, η αποδυνάμωσή του σε οικονομικό, ενεργειακό και γεωπολιτικό επίπεδο και ειδικά για τους Αμερικάνους, η περαιτέρω πίεση στην Κίνα. Τα ίδια έλεγαν για το Ιράκ, το Αφγανιστάν, τη Λιβύη, τη Συρία και είδαμε τι σήμανε για τις χώρες, τους λαούς και τη δημοκρατία η ανατροπή των καθεστώτων: βύθιση στο χάος και κυβερνήσεις από αυταρχικά ανδρείκελα που συνέχιζαν να καταπιέζουν τους λαούς, απλά στο όνομα των αμερικάνικων συμφερόντων.
Ενας τέτοιος ανήθικος και παράνομος πόλεμος, με τόσα θύματα, είναι πιθανόν να δημιουργήσει μεγαλύτερη συσπείρωση για το θεοκρατικό καθεστώς και να βυθίσει το Ιράν σε ένα νέο κύμα αυταρχισμού, αυτή τη φορά συνοδευόμενο με μεγαλύτερο χάος από τα καταστροφικά πλήγματα στην οικονομία και τις υποδομές.
● Αυτό, όμως, σημαίνει ότι η Αριστερά δίνει… άφεση αμαρτιών στις διώξεις Ιρανών αντικαθεστωτικών ή στις διώξεις με βάση το φύλο ή τον σεξουαλικό προσανατολισμό;
Αυτό το επιχείρημα που επικαλούνται τα φερέφωνα της Δεξιάς είναι γελοίο. Τόσο απλά. Η Αριστερά είναι απέναντι στο αυταρχικό καθεστώς που καταπιέζει τον ιρανικό λαό. Η πρωτοφανής καταστολή των λαϊκών κινητοποιήσεων που οδήγησε σε χιλιάδες νεκρούς πριν από λίγες βδομάδες, οι εκτελέσεις αντικαθεστωτικών και η έμφυλη καταπίεση όχι απλώς δεν παραγράφονται αλλά είναι λόγοι να υπερασπιζόμαστε τη δημοκρατία στο Ιράν. Μια δημοκρατία που υπήρχε πριν από το 1953 και το πραξικόπημα της CIA για να ανατρέψει τον Μοσαντέκ και να φέρει τον σάχη. Και αυτό ισχύει για όλα τα καθεστώτα στη Μ. Ανατολή, ανεξάρτητα αν τα έχει καλά μαζί τους ο Τραμπ και ο Νετανιάχου, ε; Μπορεί η κυβέρνηση Μητσοτάκη να ισχυριστεί το ίδιο;
Μας λένε στην πραγματικότητα ότι όποιος σήμερα μιλάει για την ειρήνη και είναι ενάντια στον πόλεμο είναι με τους μουλάδες. Σε αυτό το σημείο αθλιότητας έχουν φτάσει οι δεξιοί και οι ακροκεντρώοι δημοσιολόγοι. Ολοι αυτοί που δήθεν σήμερα κόπτονται για τα δικαιώματα των Ιρανών είναι οι ίδιοι που αρνούνταν το άσυλο και την αναγνώριση προσφυγικού προφίλ σε χιλιάδες Ιρανούς και Ιρανές που έρχονταν στη χώρα μας. «Μα δεν γινόταν πόλεμος στο Ιράν», μας έλεγαν. Ξέρετε πόσες φορές το έχω ακούσει αυτό; Εφευγαν οι άνθρωποι να γλιτώσουν διώξεις και βασανιστήρια και μας κατηγορούσαν που τους υπερασπιζόμασταν. Τώρα ξαφνικά το παίζουν ευαίσθητοι και φιλελεύθεροι επειδή τους το λέει ο Τραμπ και ο Νετανιάχου. Ελεος δηλαδή με την υποκρισία και τα διπλά στάνταρ.
● Στη χώρα μας κυριαρχεί η αγωνία για ένα πυραυλικό χτύπημα. Πέραν αυτού, υπάρχει η ανησυχία για νέο κύμα πληθωρισμού και έπεται ενδεχομένως προσφυγικό ρεύμα μέσω Τουρκίας. Πώς προσεγγίζει τα ζητήματα αυτά η Νέα Αριστερά;
Η Ελλάδα δεν πρέπει να έχει καμία εμπλοκή στον πόλεμο του Τραμπ και του Νετανιάχου, να μη γίνει προτεκτοράτο στους σχεδιασμούς των εγκληματιών πολέμου. Η κυβέρνηση πρέπει να ζητήσει το πάγωμα της λειτουργίας της βάσης της Σούδας, ώστε να μην υπάρχει καμία διευκόλυνση από το έδαφος της χώρας μας. Οι φρεγάτες και τα αεροπλάνα που στέλνουμε στην Κύπρο έχουν σκοπό την προστασία των βρετανικών βάσεων και των αμερικάνικων σχεδιασμών και όχι την υπεράσπιση της ασφάλειας της Κύπρου.
● Κάποιοι αναλυτές πιστεύουν ότι η πολεμική σύρραξη θα ενισχύσει το πρωθυπουργικό δίλημμα «σταθερότητα ή χάος». Επιπλέον, στη Διεθνή Εκθεση Θεσσαλονίκης ο Κ. Μητσοτάκης θα εμφανιστεί με νέες φοροαπαλλαγές. Εκτιμάτε ότι ο εκλογικός αιφνιδιασμός είναι μέσα στα σχέδιά του;
Δυστυχώς τις επιπτώσεις του πολέμου αυτού θα τις πληρώσει μεσοπρόθεσμα ο ελληνικός λαός. Η νέα ενεργειακή κρίση και η εκτίναξη των τιμών θα ενισχύσουν επιπλέον την ακρίβεια, τα κέρδη των καρτέλ και των ολιγοπωλίων και θα περιορίσουν σημαντικά την ανάπτυξη. Μην έχουμε καμία αμφιβολία γι’ αυτό, το έχουμε ξαναδεί το έργο με τον πόλεμο στην Ουκρανία. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, τα δημοσιονομικά όρια θα στενέψουν. Πάλι η κυβέρνηση προετοιμάζεται για να επιδοτήσει τα υπερκέρδη του ενεργειακού καρτέλ με τα περίφημα pass της, με χρήματα του ελληνικού λαού. Δεν ξέρω τι σχεδιάζει ο πρωθυπουργός για τον χρόνο των εκλογών. Αυτό που γνωρίζω είναι ότι πόλεμος αυτός θα επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις.
● Είναι επιβεβλημένη μια προοδευτική συμπαράταξη με ένα μίνιμουμ πρόγραμμα; Γιατί εξαιρείτε τον Αλέξη Τσίπρα από το προσκλητήριο αυτό;
Σήμερα είναι επιβεβλημένη η ανασύνθεση της Αριστεράς, σε έναν κόσμο που δεν χωράει μισόλογα, στρογγυλέματα και «ναι μεν, αλλά». Οταν η Δεξιά ηγεμονεύει προβάλλοντας την ιδεολογία της, τον συντηρητισμό, την αποθέωση του ιδιωτικού κέρδους, τον ρατσισμό και τον εθνικισμό, αλλά και τον πόλεμο ως κανονικότητα, η Αριστερά δεν έχει την πολυτέλεια να προτείνει ένα «μίνιμουμ» πρόγραμμα. Τη μόνη φορά που η Αριστερά έγινε πλειοψηφική δύναμη, δεν πολιτεύτηκε με «μίνιμουμ» προγράμματα, αλλά με έναν ριζοσπαστικό και μαχητικό πολιτικό λόγο. Ετσι κερδίζονται οι συνειδήσεις, έτσι δίνεται η μάχη για την ιδεολογική ηγεμονία, έτσι πείθεται και κινητοποιείται η κοινωνία.
Σήμερα η Αριστερά βρίσκεται σε μια μακρά κρίση αξιοπιστίας. Μπορεί να έχει πολύ καλές θέσεις και προγράμματα, αλλά η κοινωνία δεν την ακούει εξαιτίας των επιλογών, των ματαιώσεων, αλλά και της λογικής του στρογγυλέματος. Αυτή η πολιτική συνετρίβη το 2023. Δεν μπορώ να αντιληφθώ γιατί το 2026 ή το 2027, η ίδια και ακόμα πιο στρογγυλεμένη πολιτική, η ίδια και ακόμα μεγαλύτερη αναξιοπιστία μπορεί να ρίξει τον Μητσοτάκη. Αυτή είναι η μεγάλη ευθύνη του Αλ. Τσίπρα.
Σήμερα η Αριστερά, για να μπορέσει να γίνει ξανά πλειοψηφική και ηγεμονική, πρέπει να αποφύγει τον πειρασμό να δοκιμάσει δοκιμασμένα αποτυχημένες λύσεις και να πιάσει το νήμα ξανά από την αρχή. Για να πείσει, να εμπνεύσει και κινητοποιήσει ξανά την κοινωνία που κάποτε την εμπιστεύτηκε, αλλά σήμερα δεν την ακούει καν.
Νίκος Παπαδημητρίου
ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ΤΩΝ ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ
