Σήμερα αναμένεται να παραδοθούν στον Δήμο Θεσσαλονίκης οι 23.000 υπογραφές που συνέλεξε η Επιτροπή πολιτών για δημοψήφισμα με κεντρικό θέμα το να γίνει μητροπολιτικό πάρκο ο χώρος της Διεθνούς Εκθεσης Θεσσαλονίκης. Ανεξάρτητα του τι θα γίνει από εδώ και πέρα, είναι ολοφάνερο ότι η φωνή των πολιτών ακούστηκε, έγινε ισχυρή, είναι παρούσα με υλικό βάρος. Ποια πρωτοβουλία πολιτών μπορεί να συλλέξει έναν τέτοιον αριθμό υπογραφών στις μέρες μας για ένα θέμα οικολογικής και βιώσιμης ανάπτυξης μιας πόλης;
Είμαστε συνεπώς μπροστά σε έναν μείζον, πολιτικό θα το ονομάζαμε, γεγονός για την αυτοοργάνωση και την κοινωνική συμμετοχή σε μια εποχή που αναγνωρίζουμε ότι βασιλεύουν ο σκληρός ατομικισμός και η απομάκρυνση από τα κοινά. Γι’ αυτό άλλωστε και έχει απλωθεί ένα υπόγειο κύμα ικανοποίησης σε όλη την ελληνική περιφέρεια και τις πόλεις, ειδικά από πολίτες που αναθάρρησαν στο άκουσμα της είδησης. Ας μην υποτιμά κανείς, όσο ψηλά κι αν νομίζει ότι βρίσκεται, αυτό το κύμα.
Το κρίσιμο σημείο από εδώ και πέρα είναι να νικήσει αυτή η άποψη για τη ΔΕΘ στο δημοψήφισμα. Και είναι κρίσιμο, γιατί υπάρχει πια ανοιχτό θέμα δημοκρατίας και στις πόλεις και συνολικά. Ο πολίτης δεν ακούγεται πουθενά και για τίποτα πια. Πρόκειται για μια σημαντική μεταβολή της δημοκρατικής συνθήκης. Γιατί αμφισβητείται ιδιαίτερα η «Αυτοδιοίκηση» από τον ορισμό της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ακόμα και η πρόβλεψη για τοπικά δημοψηφίσματα είναι υπό νομοθετική αλλαγή, δεν λειτουργεί κανένας συμμετοχικός προϋπολογισμός ή σχεδιασμός, οι δήμοι είναι ασφυκτικά δεμένοι στο άρμα της κυβέρνησης που ελέγχει πλήρως τη χρηματοδότησή τους και πλέον και η διαδικασία των εκλογών συμπιέζεται σε έναν γύρο με μειοψηφικό ποσοστό εκλογής.
Δημιουργείται ένα συγκεντρωτικό μοντέλο διοίκησης των πόλεων, πλήρως εξαρτώμενο από την κεντρική κυβέρνηση. Και με το αναπτυξιακό σχέδιο των πόλεων να περνά μέσα από τις ιδιωτικοποιήσεις και τις βλέψεις της ελεύθερης αγοράς.
