Nαι, δεν ξεκινήσαμε ούτε το 2026 ούτε στην τρέχουσα δεκαετία να καταναλώνουμε θάνατο πάνω σε θάνατο, τραγωδία πάνω στην τραγωδία, ζόφο πάνω στον ζόφο∙ ναι, η ειδησεογραφία πάντα είχε στην πρώτη γραμμή τραγικά γεγονότα. Υπάρχουν όμως σε σχέση με το παρελθόν κάποιες ειδοποιοί διαφορές.
Τώρα, από τη στιγμή που θα πρωτοανέβει κάπου ένα σχετικό βίντεο ως τη στιγμή που θα εμφανιστεί στην οθόνη του κινητού μας, μεσολαβούν ελάχιστα λεπτά (καμιά φορά αρκούν μόνο λίγα δευτερόλεπτα). Σκρολάρεις τον θάνατο στην παλάμη σου ως content. Από τη μια, η αστραπιαία διάδοση της πληροφορίας, από την άλλη η συχνότατη καταγραφή της και μετατροπή της σε οπτικοακουστικό υλικό. Από κινητά, από κάμερες σε σπίτια και μαγαζιά, από κάμερες στους δρόμους, από κάμερες σε φορτηγά. Δεν έχουμε να κάνουμε απλά με μια εξαιρετικά δυσάρεστη είδηση. Της αλλάζει υπόσταση η εικόνα, την κάνει να σε διαπερνά. Άλλοτε είναι θετική η ύπαρξή της εικόνας (όσο σοκαριστικό κι αν είναι, ευτυχώς που βλέπουμε πώς δολοφονείται μια γυναίκα κι ένας άντρας στη Μινεάπολη από τους γκεσταπίτες του ICE, ευτυχώς που δεν μπορεί να υπάρξει παραπληροφόρηση εδώ), άλλοτε (όπως στην προβολή σε λούπα στα δελτία ειδήσεων του βίντεο με το τροχαίο των οπαδών του ΠΑΟΚ), δεν είναι τίποτα παραπάνω απ’ το «βρήκαμε τον τρόπο για να μείνεις κολλημένος στους δέκτες σου»: παρακολουθώντας ένα βαν να γίνεται κομματάκια (γιατί όσοι είναι μέσα σε βαν δεν έχουν νομικά προστατευόμενα προσωπικά δεδομένα, δεν βλέπουμε τα πρόσωπά τους, δεν ακούμε τα ονόματά τους, αφήνουμε μόνο τη φαντασία μας να οργιάζει βλέποντας την τύχη τους).
Τέλος, δίπλα στις προηγούμενες δύο παραμέτρους υπάρχει και μια τρίτη. Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια, συνέβη το εξής: Πρώτα τα ΜΜΕ συνεισέφεραν καταλυτικά στη διάλυση κάθε αντιπολίτευσης στην κυβέρνηση Μητσοτάκη και ύστερα, όταν έπαψε να υπάρχει «νόμιμο» πολιτικό διακύβευμα, δημιουργήθηκε ένα κενό και η μπάλα πήρε συνολικά την πολιτική και την πρωτοκαθεδρία της πολιτικής επικαιρότητας. Κάπως έτσι, μπορεί όντως να ήταν σύμπτωση ότι μέσα σε δύο ημέρες συνέβησαν δύο πολύ βαριά γεγονότα (η έκρηξη στη «Βιολάντα» με τις πέντε νεκρές εργαζόμενες και το τροχαίο με τους επτά νεκρούς φιλάθλους), τα οποία φυσικά και είναι ειδήσεις γενικού ενδιαφέροντος, ωστόσο και τις υπόλοιπες ημέρες θα ταϊστούμε με εγκλήματα· ζοφερά, αποτρόπαια, πάντα πρωτοφανή. Όχι ότι δεν είναι (ζοφερά και αποτρόπαια). Αλλά έχουν φύγει από το αστυνομικό δελτίο και έχουν γίνει το κυρίως πιάτο με το οποίο τρεφόμαστε, σοκαριζόμαστε, σκανδαλιζόμαστε. Και κάπως έτσι, με όλα αυτά συνολικά μαζί, θάνατος παντού. Θάνατος αντί πολιτικής – η πολιτική του θανάτου.
