Το προγραμματικό συνέδριο της Νέας Αριστεράς έληξε με ένα ενωτικό κείμενο που προσπάθησε να συγκεράσει τις διαφορετικές απόψεις για τις συμμαχίες που υπήρχαν για το Λαϊκό Μέτωπο.
Αξίζει να αναφερθούν τρία αποσπάσματα που είναι καθοριστικά για το είδος της συμφωνίας που επιτεύχθηκε:
1. “..η Νέα Αριστερά συνεχίζει να αγωνίζεται για τη δημιουργία ενός πόλου που θα αντιπαρατεθεί συνολικά με τη Δεξιά και την ακροδεξιά…Ένα τέτοιο μέτωπο απευθύνεται στην Αριστερά, στην πολιτική οικολογία, στις δυνάμεις της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, των κοινωνικών κινημάτων και στον κόσμο της αποχής”.
2. “Το μέτωπο που υποστηρίζουμε δεν αποτελεί εφαρμογή αποτυχημένων κεντρώων ή κεντροαριστερών λύσεων. Ούτε συνεπάγεται την ρευστοποίηση της Αριστεράς ή την μετατροπή της σε συνιστώσα μιας αφηρημένης δημοκρατικής παράταξης. Σε αυτή την κρίσιμη περίοδο εξάλλου προσωποπαγή κόμματα και προσωποκεντρικές στρατηγικές που έχουν αποδειχθεί ήδη αποτυχημένες στο παρελθόν αποπροσανατολίζουν τον κόσμο της Αριστεράς και τον κόσμο της εργασίας και εμποδίζουν να δοθεί μία καθαρή συλλογική και ενωτική απάντηση στα σημερινά συστημικά προβλήματα”.
3. “Οι ενωτικές προσπάθειες μπορούν να δημιουργηθούν μόνο στη βάση δημοκρατικών συλλογικών διαδικασιών με εμπλοκή της κοινωνίας” ( αναφέρεται ως μία από τις τρεις βασικές προϋποθέσεις της ενωτικής προσπάθειας).
Στο πρώτο απόσπασμα τίθεται ως όριο του πόλου προς τα δεξιά η αριστερή σοσιαλδημοκρατία στην οποία μπορεί κανείς να εντάξει τον σημερινό ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όχι τον Τσίπρα ο οποίος χάριν του δημοκρατικού καπιταλισμού και του νέου πατριωτισμού έχει διαγράψει την λέξη “αριστερά” από το λεξιλόγιο του μαζί με τους παλιούς συντρόφους του (ως ανίκανους και άχρηστους), αλλά ούτε και το σοσιαλφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ. Τσίπρας και ΠΑΣΟΚ είτε θεωρούνται Κέντρο είτε δεξιά σοσιαλδημοκρατία.
Στο δεύτερο απόσπασμα γίνεται ακόμη πιο συγκεκριμένη και εμφανής η απόρριψη συμμετοχής στο μέτωπο των Τσίπρα και ΠΑΣΟΚ ως προσωποπαγείς σχηματισμούς και προσωποκεντρικές στρατηγικές (το ΠΑΣΟΚ του Ανδρουλάκη καλεί όλους τους άλλους να στοιχηθούν πίσω του, ενώ ο Τσίπρας δεν επιζητεί καμία συνεργασία με κόμμα παρά μόνον με πρόσωπα).
Τέλος, στο τρίτο απόσπασμα τονίζεται ως προϋπόθεση της ενωτικής προσπάθειας η προηγούμενη εμπλοκή της κοινωνίας που σήμερα δεν υπάρχει και η απόρριψη μιας “ακοινώνητης” συμφωνίας κορυφής για μέτωπο.
Μάλιστα, είναι χαρακτηριστικό όλου του κειμένου και της ενωτικής διάθεσης που αποπνέει ότι χρησιμοποιείται ο όρος “πόλος” και “μέτωπο” ενώ αποφεύγεται η χρήση του όρου “Λαϊκό Μέτωπο” το οποίο υπήρξε στην ουσία και το βασικό σημείο αντιπαράθεσης στο συνέδριο ελλείψει των όρων εφαρμογής του.
Δυστυχώς, την επομένη του συνεδρίου είχαμε δήλωση του Ν. Ηλιόπουλου: “Πίστευα και πιστεύω στο ιδρυτικό συμβόλαιο της Νέας Αριστεράς (στον πυρήνα του έχει την πρόταση για Λαϊκό Μέτωπο)» ” Ν. Ηλιόπουλος: Στήριξη στο Λαϊκό Μέτωπο στο συνέδριο της Νέας Αριστεράς | Sofokleousin.gr , αλλά και συνέντευξη του Δ. Τζανακόπουλου στην ΕΡΤ1 όπου έθεσε “ζήτημα εκλογικής συνεργασίας της Νέας Αριστεράς με ΣΥΡΙΖΑ, ΠΑΣΟΚ, και νέους σχηματισμούς, και με προϋποθέσεις με το ΜΕΡΑ, λέγοντας πως για το ΠΑΣΟΚ …δεν κλείνουμε τον διάλογο και με κομμάτια που έχουμε μεγάλες πολιτικές διαφορές, ενώ για τον Τσίπρα …ότι βεβαίως ο Τσίπρας όταν δημιουργηθεί κόμμα, είναι μέσα σ το πλαίσιο των συνεργασιών μας”. Κι αυτό όταν πουθενά στο κείμενο της απόφασης δεν αναφέρεται περίπτωση εκλογικής συνεργασίας!
Με άλλα λόγια, αμέσως μετά την συμφωνία που προσυπέγραψε το συνέδριο η τάση της μειοψηφίας έσπευσε να πανηγυρίσει “νενικήκαμεν” επαναφέροντας τις απόψεις της για Λαϊκό Μέτωπο με την δεξιά σοσιαλδημοκρατία και το Κέντρο και τορπιλίζοντας το πνεύμα και το γράμμα της συμφωνίας. Μπήκε σε μία μυωπική και στενόμυαλη μάχη διαρροών για να δείξει πόσο ευχαριστημένη είναι που επιβεβαιώθηκε η άποψη της, ακόμη και για το ότι δεν υπάρχει αναφορά στο όνομα Τσίπρας ενώ ολοκάθαρα αυτό περιγράφεται!
Με τέτοια μυαλά όμως η ενότητα της Νέας Αριστεράς διαταράσσεται και κινδυνεύει να ανοίξει ένα νέο κύκλο αντιπαράθεσης με πρώτο θύμα, όχι το φαντασιακό Λαϊκό Μέτωπο, αλλά την ίδια την Νέα Αριστερά και το εγχείρημα ανασυγκρότησης της ριζοσπαστικής Αριστεράς που ξεκάθαρα αποφάσισε πως θέλει να υπηρετήσει.
