Ο κόσμος στον οποίο ζούμε γίνεται ολοένα πιο τρομακτικός και πιο επικίνδυνος. Ο κίνδυνος γενίκευσης των πολέμων, η μετατροπή (εκ νέου) των ΗΠΑ σε διεθνή τρομοκράτη, που με το έτσι θέλω «όλα τα σφάζει και όλα τα μαχαιρώνει», μας βυθίζουν σε μια νέα παγκόσμια συνθήκη διαρκούς αστάθειας, βίας και πολεμικών συγκρούσεων.
Η επίθεση Τραμπ στη Βενεζουέλα, με πραγματικό επίδικο την αλλαγή ιδιοκτησίας των πετρελαϊκών πηγών, η προετοιμασία εισβολής στη Γροιλανδία, η γενοκτονία που υφίσταται ο παλαιστινιακός λαός με την ένοχη σιωπή –και συνενοχή– των ευρωπαϊκών ηγεσιών, καθώς και η ωμή και συστηματική παραβίαση του διεθνούς δικαίου προς όφελος των ιμπεριαλιστικών ανταγωνισμών, δεν αποτελούν «εξαιρέσεις», αλλά τον κανόνα της σημερινής γεωπολιτικής πραγματικότητας.
Την ίδια στιγμή, εξελίσσεται μια συντονισμένη ιδεολογική και πολιτική επίθεση από τις ακροδεξιές δυνάμεις και κυβερνήσεις σε όλο τον κόσμο. Κατεκτημένα κοινωνικά και δημοκρατικά δικαιώματα τίθενται υπό αμφισβήτηση, τα κοινωνικά αγαθά υποχωρούν μπροστά στη λογική του κέρδους και ο ρατσισμός, ο εθνικισμός και ο αυταρχισμός προβάλλονται ως «κανονικότητα».
Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να αποτελεί εξαίρεση από αυτή τη διεθνή πορεία. Η επταετία της νεοφιλελεύθερης διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας χαρακτηρίζεται από μια βαθιά ταξικά μεροληπτική πολιτική εις βάρος του εργαζόμενου κόσμου και της νέας γενιάς, από μια ρεβανσιστική στάση απέναντι στις μεταπολιτευτικές κατακτήσεις του εργατικού και φοιτητικού κινήματος, αλλά και από σκληρές ιδεολογικές και πολιτικές συγκρούσεις με στόχο την διάλυση της κοινωνικής συνοχής και την επίθεση στην συλλογική δράση και κατ΄ επέκταση στην Αριστερά.
Σε αυτή την συνθήκη η Νέα Αριστερά, οφείλει να οργανώσει την πολιτική και κινηματική αντεπίθεση του χώρου. Η συστηματική υποχώρηση των δυνάμεων της Αριστεράς τα προηγούμενα χρόνια, η υιοθέτηση σε πολλές περιπτώσεις, πολιτικών μέσου όρου και οι «εκπτώσεις» στον βασικό πυρήνα των θέσεών της, δεν μπορούν να συνθέσουν πρόγραμμα μάχης και σύγκρουσης απέναντι στην αναδίπλωση της ακροδεξιάς και τη νεοφιλελεύθερη κυριαρχία. Η στρατηγική της ενσωμάτωσης σε αλλότρια πολιτικά σχέδια παράγει πολιτικούς χυλούς: δεν εμπνέει, δεν συγκινεί, δεν κινητοποιεί, ιδιαίτερα τους νέους ανθρώπους.
Μέσα από το Διαρκές-Προγραμματικό Συνέδριο μας, οφείλουμε να υπερβούμε την διαχείριση της ήττας και της ματαίωσης, να χαράξουμε εκείνη την στρατηγική που θα συσπειρώσει ευρύτερες δυνάμεις της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, θα δώσει ΄ οξυγόνο΄ και αντοχή στα κινήματα και στους πολιτικούς αγώνες ενάντια στην νεοφιλελεύθερη επέλαση, θα οργανώσει και θα δημιουργήσει πυρήνες ανατροπής των υφιστάμενων πολιτικών.
