1. Το τελευταίο διάστημα ακούγεται -και μάλιστα από διαφορετικά μετερίζια η φράση “δημοκρατική παράταξη”. Ακούγεται από το ΠΑΣΟΚ, που θεωρεί, ενδεχομένως εύλογα, ότι η υπόθεση αυτή είναι δική του υπόθεση και δική του κληρονομιά. Ακούγεται όμως και από τον Αλ. Τσίπρα, ο οποίος εκτιμά προφανώς ότι ο ίδιος μπορεί να ηγηθεί αυτού του χώρου.
2. Το ΠΑΣΟΚ, από την πλευρά του, καλεί τις άλλες δυνάμεις να συσπειρωθούν γύρω του. Αυτό που κάποτε λέγανε “ΠΑΣΟΚ και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις”. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν ενστερνίζεται την πολιτική των συμμαχιών (το έκανε πενηνταράκια ο Θανάσης Καρτερός) και καλεί το λαό και τους δημοκρατικούς πολίτες να συσπειρωθούν γύρω από το νέο εγχείρημα, όποτε και αν αυτό γίνει.
3. Είναι, ασφαλώς, δικαίωμα του καθένα να υπερασπίζεται το πολιτικό του σχέδιο, να εργάζεται γι’ αυτό και να παίρνει πρωτοβουλίες προς αυτή την κατεύθυνση. Κάποιοι, λοιπόν, τοποθετούμενοι στον πολιτικό χάρτη στο “κέντρο” αναζητούν διευρύνσεις από αριστερά και δεξιά, θεωρώντας ότι μπορούν να αποτελέσουν την εναλλακτική στη δεξιά.
4. Αναρωτιέμαι, ωστόσο, τι σχέση μπορεί να έχει η Αριστερά, ιδιαίτερα η ριζοσπαστική, με τις διεργασίες για την ανασυγκρότηση ενός μεσαίου πολιτικού χώρου, αυτού δηλαδή, που οι ίδιοι ονομάζουν “δημοκρατική παράταξη”; Η Αριστερά έχει τη δική της διαδρομή, τη δική της ταυτότητα, τη δική της πρόταση και σε πείσμα πολλών η διάκριση Δεξιά – Αριστερά όχι μόνο ισχύει, αλλά υπάρχει ανάγκη όξυνσης της αντίθεσης.
5. Ο “τραμπισμός” δεν αντιμετωπίζεται με θολές κεντρώες πολιτικές. Τα προβλήματα των εργαζομένων δεν λύνονται με ψίχουλα και δήθεν πατριωτικούς κουμπαράδες των πλουσίων. Στην πρωτοφανή ιδεολογική επίθεση της “μαύρης διεθνούς” η απάντηση δεν μπορεί να είναι οι μέσοι όροι και ο συμβιβασμός σε βάρος των αδύναμων και των φτωχών. Αντίθετα, αν θέλουμε να σταματήσουμε το θεριό απαιτείται η ιδεολογική, πολιτική και κινηματική αντεπίθεση του δικού μας ευρύτερου, αριστερού, οικολογικού, ελευθεριακού, χώρου.
6. Είμαστε σε σταυροδρόμι. Δεν υπάρχουν βεβαιότητες. Η Αριστερά έχει χάσει τη λάμψη της και με δική της ευθύνη. Ο αναστοχασμός είναι απαραίτητος. Όσα ερωτηματικά, όμως, και αν βάλουμε, είναι ορατή η ανάγκη ενός ριζοσπαστικού πόλου. Ενός πόλου που θα κινητοποιεί και θα εμπνέει. Που θα στέκεται με αλληλεγγύη στους λαούς του κόσμου. Που η ταξική και κοινωνική μεροληψία θα είναι εμφανής. Που τα δικαιώματα θα είναι αδιαπραγμάτευτα. Που θα στέκεται περήφανα, πειστικά, με πολιτικό σχέδιο και όραμα μπροστά στη φρίκη των πολέμων, των εξοπλισμών, της φτώχειας, του ρατσισμού και των πολλαπλών διακρίσεων.
7. Από τη σκοπιά, λοιπόν της Αριστεράς και της κοινωνικής απελευθέρωσης το δημοκρατικό κέντρο, όπως αυτό εμφανίζεται, δεν μπορεί παρά να μας αφήνει παγερά αδιάφορους και αδιάφορες. Άλλη είναι η δική μας υπόθεση και άλλη κληρονομιά πρέπει να αφήσουμε στις νεότερες γενιές. Η συσπείρωση και η ανασυγκρότηση της ριζοσπαστικής Αριστεράς και της οικολογίας δεν είναι απλώς καθήκον, που θα λέγαμε και παλαιότερα, αλλά ανάγκη των καιρών.
