«Η Διεθνής Αμνηστία και το Δικαστήριο της Χάγης είναι αδιάφορα αριστεροκρατούμενα σχήματα, κανένας δεν πρέπει να τους δίνει σημασία». Σε ποιον ανήκει η δήλωση; Στον Τραμπ; Οχι, έχει πει κάτι ανάλογο. Στον Νετανιάχου; Ούτε. Κι αυτός έχει πει κάτι ανάλογο. Ποιος λοιπόν είναι ο δράστης; Ποιος πιστεύει ότι η Αριστερά ελέγχει αυτούς τους δύο θεσμούς; Ο Αδωνις Γεωργιάδης. Η παγκόσμια επανάσταση των πληβείων είναι προ των πυλών και ο Ελληνας υπουργός προειδοποιεί. Στη συνέχεια πάντως έσπευσε να διευκρινίσει ότι δεν εννοούσε το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αλλά το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης. Πρόκειται για την κλασική αντίδραση «Δεν είναι αυτό που νομίζετε, άλλο εννοούσα, άλλο καταλάβατε». Προφανώς του έβαλαν χέρι από το Μαξίμου και το υπουργείο Εξωτερικών, θυμίζοντάς του ότι η Ελλάδα είναι υπέρ της προσφυγής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης για τη μοναδική διαφορά που εμείς υποστηρίζουμε πως έχουμε με την Τουρκία. Τζάμπα κόπος.
Ο κ. Γεωργιάδης και τα άλλα κυβερνητικά και κομματικά στελέχη που προέρχονται από την Ακρα Δεξιά, δεν εκτιμούν καθόλου, και το λένε συχνά-πυκνά, οτιδήποτε πάει κόντρα στο πολιτικό σύμπαν τους. Βλέπουν παντού αριστερούς να βυσσοδομούν, «ανακαλύπτουν» παντού σκευωρίες αριστεριστών και ακροαριστερών λαϊκιστών, πιστεύουν ότι οι κρυπτοκομμουνιστές, φορώντας μάσκες φιλελεύθερου δημοκράτη, αποκοιμίζουν με γλυκανάλατες ιδεοληψίες τους αφελείς εθνικόφρονες, διεισδύουν χωρίς να αφήνουν ίχνη στους διεθνείς οργανισμούς, καταλαμβάνουν κεντρικά και διευθυντικά πόστα και, την κατάλληλη στιγμή, όταν οι φιλήσυχοι αντίπαλοί τους πέφτουν σε λήθαργο, χτυπούν χωρίς έλεος τη δημοκρατία, τις ελευθερίες, την αγορά, τον καπιταλισμό.
Αναρωτιέται κανείς: Μα είναι στις μέρες μας ο κομμουνισμός πρόβλημα για τον καπιταλισμό της απληστίας και της ανισότητας, είναι σε κάποια χώρα το θέμα αυτό στην ημερήσια διάταξη της δημόσιας συζήτησης; Πουθενά. Εντάξει, υπάρχει θυμός, απελπισία, φτώχεια, ανημπόρια, ωστόσο για την ώρα δεν έχουμε ούτε Λένιν ούτε Τρότσκι ούτε Μάο. Τότε τι; Γιατί ο κ. Γεωργιάδης και οι ομόδοξοί του σε διάφορες χώρες της Ευρώπης έχουν βγει στα κεραμίδια, υψώνουν σημαίες αντίστασης στον ατίθασο και ανάγωγο κομμουνισμό που υποτίθεται πως επελαύνει με στόχο να καταλάβει τα Χειμερινά Ανάκτορα παντού στον πλανήτη; Από ποιον απειλούνται; Φοβούνται μήπως προκύψει κάτι που δεν θα ελέγχουν και θα τους βγάλει από τη βολή τους; Θα διαταράξει τις ισορροπίες; Θα παρασύρει τις μάζες σε περιπέτειες; Λειτουργούν από κεκτημένη ταχύτητα. Εχουν ανάγκη τους εχθρούς για να δικαιολογήσουν την παρουσία τους και για να νομιμοποιήσουν τις επιθετικές ιδεολογίες τους. Κι αν δεν υπάρχουν, είναι υποχρεωμένοι να τους επινοήσουν, να τους κατασκευάσουν και να τους παρουσιάσουν σαν σκιάχτρα.
Αλλά και στη συγκεκριμένη περίπτωση ο κ. Γεωργιάδης έρχεται με καθυστέρηση. Αντιγραφέας είναι. Τον Τραμπ ακολουθεί. Τον καλύπτει ο αντικομμουνιστικός οίστρος του πλανητάρχη που κι αυτός όμως αντιγραφέας είναι. Βαδίζει στα χνάρια του γερουσιαστή Μακάρθι που βύθισε στο σκοτάδι της μισαλλοδοξίας και του φανατισμού τις ΗΠΑ πριν από πολλά χρόνια και για κάμποσο διάστημα. Η διαφορά είναι ότι ο Μακάρθι ήταν γερουσιαστής, ο Τραμπ είναι πρόεδρος της ισχυρότερης στρατιωτικά (για το αν είναι ισχυρότερη και οικονομικά υπάρχουν αμφιβολίες) δύναμης του κόσμου, οπότε ο κίνδυνος σήμερα είναι μεγαλύτερος. Ο τραμπισμός σε πολλές χώρες της Ευρώπης και της Λατινικής Αμερικής είναι μαζικό φαινόμενο. Αλλού οι εκπρόσωποί του κυβερνούν (Ιταλία, Ουγγαρία, Αργεντινή, από τον Μάρτη στη Χιλή), αλλού είναι στον προθάλαμο της εξουσίας (Γαλλία, Αγγλία, Γερμανία). Η Ελλάδα δεν θα μπορούσε να είναι εξαίρεση. Απλώς εδώ οι διεκδικητές του χρίσματος είναι αρκετοί και δεν έχουν μεταξύ τους τις καλύτερες σχέσεις. Ας διαλέξει επιτέλους ο Τραμπ τον δικό του στην Ελλάδα, για να ξέρουμε με τι έχουμε να κάνουμε.
