Στους πρώτους έξι μήνες της θητείας του, ο δήμαρχος Μαμντάνι διαγράφει μια ιδιαίτερα επιτυχημένη πορεία, καθώς έχει αρχίσει να υλοποιεί τις προεκλογικές του υποσχέσεις για το ζήτημα που καθόρισε την εκστρατεία του: το κόστος διαβίωσης. Έχει ήδη παγώσει τα ενοίκια σε σχεδόν ένα εκατομμύριο διαμερίσματα. Παράλληλα, έχει σημειώσει πρόοδο στο ζήτημα της καθολικής φροντίδας παιδιών. Επιπλέον, στήριξε πρόσφατα μια ομάδα προοδευτικών υποψηφίων για το Κογκρέσο, οι οποίοι σάρωσαν στις προκριματικές εκλογές της Νέας Υόρκης, προς απογοήτευση της ηγεσίας του Δημοκρατικού Κόμματος. Ο Μαμντάνι, βέβαια, δεν στερείται επικριτών. Ωστόσο, είναι πλέον αναμφισβήτητα μια πολιτική δύναμη εθνικής εμβέλειας. Πώς σκοπεύει, λοιπόν, να αξιοποιήσει αυτή την ισχύ; Ακολουθεί η συνομιλία μου με τον δήμαρχο της Νέας Υόρκης, Ζόραν Μαμντάνι.
Λούλου Γκαρσία Ναβάρο: Σας ευχαριστώ πολύ που είστε εδώ σήμερα.
Ζόραν Μαμντάνι: Σας ευχαριστώ πολύ που με καλέσατε.
ΛΓΝ: Είχα σκοπό να πραγματοποιήσω ολόκληρη αυτή τη συνέντευξη χωρίς να αναφερθώ στον πρόεδρο Τραμπ. Όπως συμβαίνει όμως συχνά, εκείνος τείνει να παρεμβαίνει στη συζήτηση, ανεξάρτητα από τις προθέσεις κάποιου.
Ο πρόεδρος Τραμπ αναδημοσίευσε πρόσφατα ένα βίντεο του Μάικλ Σάβατζ, σχολιαστή που τον υποστηρίζει, ο οποίος ζητά την ποινικοποίηση της δράσης σας και την απέλασή σας. Η ερώτησή μου είναι η εξής: τι σημαίνει το γεγονός ότι ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών υιοθετεί μια τέτοια άποψη; Και πώς το διαχειρίζεστε;
ΖΜ: Πιστεύω ότι αποτελεί μέρος της διάβρωσης της πολιτικής και της δημόσιας ζωής. Ειλικρινά, αυτό δεν με εκπλήσσει πια, καθώς έχει καταστεί, με πολλούς τρόπους, ο κανόνας τα τελευταία χρόνια. Πιστεύω επίσης ότι οι Αμερικανοί διψούν για ένα πολύ διαφορετικό είδος πολιτικής· ένα είδος όπου η διαφωνία έχει θέση, όχι όμως η απέλαση και η δαιμονοποίηση.
ΛΓΝ: Σας ανησυχεί το γεγονός ότι κάτι τέτοιο θεωρείται πλέον φυσιολογικό, και ότι το να μην αντιδράτε ενδέχεται να το κανονικοποιεί ακόμη περισσότερο; Ή μήπως ανησυχείτε ότι επιδιώκει να σας προκαλέσει ώστε να αντιδράσετε; Δεν θέλω να γίνω μέρος αυτού του φαύλου κύκλου, απλώς αναρωτιέμαι πώς το σταθμίζετε.
ΖΜ: Πιστεύω ότι, απέναντι σε όλη αυτή την κινδυνολογία γύρω από τον δημοκρατικό σοσιαλισμό, η καλύτερη απάντηση είναι να δείξουμε τι σημαίνει στην πράξη. Και αυτό ακριβώς δείξαμε τους τελευταίους έξι μήνες. Αποδείξαμε ότι μια πόλη με όραμα δημοκρατικού σοσιαλισμού είναι μια πόλη που ασφαλτόστρωσε περισσότερες από 170.000 λακκούβες — 50.000 περισσότερες απ’ όσες είχε ασφαλτοστρώσει η προηγούμενη διοίκηση μέχρι το αντίστοιχο χρονικό σημείο.
Είναι μια πόλη που κατέγραψε τον χαμηλότερο αριθμό πυροβολισμών, θυμάτων πυροβολισμών και ανθρωποκτονιών στην ιστορία της Νέας Υόρκης. Είναι μια πόλη που βρίσκεται στον δρόμο προς την καθολική φροντίδα παιδιών, εξοικονομώντας σε χιλιάδες γονείς πάνω από 20.000 δολάρια τον χρόνο. Και είναι μια πόλη που επιτυγχάνει όλα αυτά ενώ ταυτόχρονα αγωνίζεται για όσους συχνά μένουν στο περιθώριο.
Για τους εργαζόμενους, για τους οποίους εξασφαλίσαμε πάνω από 10 εκατομμύρια δολάρια. Για τους ενοικιαστές, πάνω από 64 εκατομμύρια δολάρια. Όλα αυτά αποτελούν ενδείξεις για το τι είναι εκείνο που τρομάζει τόσο πολύ μια δεξιά παράταξη η οποία έχει οικοδομήσει ολόκληρη την εξουσία και το πλαίσιό της πάνω στην ιδέα του να διαπραγματεύεται ποιους πρέπει να αφήσει πίσω.
ΛΓΝ: Μία τελευταία ερώτηση πάνω σε αυτό. Όταν δέχεστε τέτοιου είδους επιθέσεις —και σας ακούω να προσπαθείτε σκόπιμα να μην τις πάρετε προσωπικά, να μην απαντήσετε σε αυτές— σας επηρεάζει αυτό, εσάς και την ασφάλειά σας, για παράδειγμα; Έχουμε δει και άλλους ανθρώπους να στοχοποιούνται λεκτικά με αυτόν τον τρόπο, και αυτό έχει πραγματικό αντίκτυπο: περισσότερες απειλές, μεγαλύτερη στοχοποίηση.
ΖΜ: Υπάρχουν, πράγματι, απειλές —από εκείνες που δυστυχώς μάθαμε να βλέπουμε κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Είμαι τυχερός, υπό την έννοια ότι προστατεύομαι από τους καλύτερους της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης (NYPD). Παράλληλα, όμως, ανησυχώ: αν αυτές οι απειλές έχουν αλλάξει τη δική μου ζωή και τις ζωές όσων αγαπώ, αναρωτιέμαι συχνά για τις απειλές που δέχονται άνθρωποι των οποίων ούτε καν τα ονόματα γνωρίζουμε.
Το πιο τρομακτικό στοιχείο της κανονικοποίησης της πολιτικής βίας δεν είναι μόνο οι άνθρωποι εναντίον των οποίων στρέφεται, αλλά το τι καθιστά αποδεκτό απέναντι σε οποιονδήποτε άλλον, σε αυτή την πόλη, σε αυτή τη χώρα. Αυτός είναι ένας πραγματικός φόβος που έχω, τη στιγμή που προσπαθούμε να δείξουμε πώς μπορεί να μοιάζει μια πόλη στην οποία ανήκουν όλοι — όταν υπάρχουν κάποιοι ακλόνητα προσηλωμένοι σε ένα είδος διχασμού που βρίσκεται σε πλήρη αντίθεση με αυτό.
ΛΓΝ: Χρειάστηκε, σε κάποιο σημείο, να συμβιβαστείτε με το γεγονός ότι αποτελείτε στόχο;
ΖΜ: Δεν ξέρω αν μπορεί κανείς να συμβιβαστεί πραγματικά με κάτι τέτοιο. Πιστεύω ότι μπορείς να φτάσεις στο σημείο να το περιμένεις, να το αιτιολογήσεις ως μέρος αυτού που κάνεις. Μεγάλωσα ακούγοντας πολιτικούς να μιλούν για την οικογένειά τους —ότι δεν είχαν συμφωνήσει για κάτι τέτοιο κ.ο.κ. Όταν βρίσκεσαι απέξω και το ακούς, μοιάζει, μέχρι ένα σημείο, αρκετά κοινότυπο.
Όταν όμως το ζεις, συνειδητοποιείς το βάθος αυτού του συναισθήματος: εμείς επιλέξαμε τη δημόσια ζωή. Αυτό δεν θα έπρεπε να σημαίνει ότι επιλέξαμε και τις απειλές ή τη βία, αλλά τουλάχιστον κάναμε μια επιλογή. Όσοι αγαπάμε, όμως, δεν είχαν άλλη επιλογή από το να μας αγαπούν.
Κι όμως, κατά κάποιον τρόπο, αυτές οι απειλές, αυτή η βία, γίνονται μέρος και της δικής τους ζωής. Έχει εισχωρήσει στις ζωές πολύ περισσότερων ανθρώπων, σε αυτή την πόλη και σε όλη τη χώρα. Εγώ μεγάλωσα στη Νέα Υόρκη. Για μένα, το να διαφωνείς είναι από τα πιο «νεοϋορκέζικα» πράγματα που μπορείς να κάνεις. Ακούς καμιά φορά δύο ανθρώπους και μοιάζει σαν να τσακώνονται, ενώ στην πραγματικότητα έτσι λένε «σ’ αγαπώ» στη Νέα Υόρκη. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να υπάρχει διαφωνία, αντίθετη άποψη ή αντίλογος, ακόμη κι αν αυτό γίνεται με έντονο τρόπο.
Αυτό όμως στο οποίο έχει μετατραπεί, στην πράξη, είναι κάτι που αποσιωπά τον διάλογο εξαιτίας του φόβου.
ΛΓΝ: Μιλάμε λίγες εβδομάδες μετά από κάποιες σημαντικές πολιτικές νίκες για εσάς. Ρισκάρατε, στηρίζοντας αρκετούς υποψηφίους δημοκρατικούς σοσιαλιστές, οι οποίοι στη συνέχεια κέρδισαν τις προκριματικές τους εκλογές. Και αφού κέρδισαν, δηλώσατε ότι θέλατε να στείλετε ένα μήνυμα σε εθνικό επίπεδο — φάνηκε, δηλαδή, ότι επιδιώκατε συνειδητά να ακουστείτε πέρα από τη Νέα Υόρκη. Γιατί;
ΖΜ: Ξέρετε, βρισκόμαστε, κατά κάποιον τρόπο, σε ιδιαίτερη θέση εδώ στη Νέα Υόρκη. Είμαστε η πλουσιότερη πόλη της πλουσιότερης χώρας στην ιστορία του κόσμου. Γνωρίζω, όμως, ότι οι αγώνες των εργαζομένων σε αυτή την πόλη —μια πόλη όπου ένας στους τέσσερις ζει στη φτώχεια— δεν είναι μοναδικοί. Γνωρίζω ότι οι εργαζόμενοι σε όλη τη χώρα αντιμετωπίζουν τους ίδιους αγώνες.
Για πάρα πολύ καιρό, φαινόταν ότι η μόνη απάντηση που είχε να δώσει το κόμμα μας, το Δημοκρατικό Κόμμα, ήταν να λέει ότι δεν είμαστε το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα — μια αντίδραση στη σκληρότητα της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Πρέπει, όμως, να έχουμε και ένα όραμα για το τι έρχεται μετά από αυτή τη διακυβέρνηση.
Πιστεύω ότι στην καρδιά αυτού του οράματος πρέπει να βρίσκεται ο εργαζόμενος άνθρωπος. Γι’ αυτό θεωρώ κρίσιμο να μιλάμε γι’ αυτό όχι μόνο εδώ στη Νέα Υόρκη, αλλά, ειλικρινά, παντού όπου αυτοί οι άνθρωποι αγωνίζονται.
ΛΓΝ: Θεωρείτε ότι, λόγω της θέσης σας στο κόμμα —είστε, σε αυτό το σημείο, ένα από τα πιο προβεβλημένα πρόσωπά του— είστε το κατάλληλο άτομο για να μεταφέρετε αυτό το μήνυμα;
ΖΜ: Πιστεύω ότι αυτό το μήνυμα, ειλικρινά, προέρχεται από τους ίδιους τους Νεοϋορκέζους. Οφείλουμε να τους ακούσουμε όταν ψηφίζουν την Νταριλίσα, την Κλερ, τον Μπραντ, όταν ψηφίζουν και τους πέντε υποψηφίους για το νομοθετικό σώμα της πολιτείας που υποστήριξα και οι οποίοι κέρδισαν τις μάχες τους. Τόσα πολλά από όσα συχνά συζητούνται σαν να επρόκειτο για θεωρητική συζήτηση είναι, στην πραγματικότητα, πράγματα που μπορούν να αλλάξουν την υλική πραγματικότητα των εργαζομένων Νεοϋορκέζων.
Νομίζω ότι αυτό είναι το πιο εκπληκτικό στοιχείο της υπηρεσίας ως δήμαρχος της σπουδαιότερης πόλης στον κόσμο: αποτελεί ευκαιρία να δείξεις ότι μπορείς να παλέψεις για όσους η δεξιά άφησε πίσω. Και μπορείς να το κάνεις αυτό αναρωτώμενος «ποιες είναι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουν;» και ρωτώντας κατόπιν την ομάδα σου «πώς μπορούμε να δώσουμε λύσεις σε αυτά τα ζητήματα;».
ΛΓΝ: Βλέπετε τον εαυτό σας ως Δημοκρατικό ή ως Δημοκρατικό Σοσιαλιστή; Είπατε «το κόμμα μας», και προφανώς κατεβήκατε ως Δημοκρατικός.
ΖΜ: Είμαι και τα δύο· είμαι Δημοκρατικός και είμαι Δημοκρατικός Σοσιαλιστής. Μεγάλο μέρος αυτού που με κάνει υπερήφανο που είμαι Δημοκρατικός είναι όταν κοιτάζω τι εκπροσωπούσε κάποτε το κόμμα μας. Σκέφτεσαι τις Τέσσερις Ελευθερίες, σκέφτεσαι τον Φράνκλιν Ρούζβελτ, σκέφτεσαι το New Deal. Αυτά βρίσκονται στον πυρήνα της ταυτότητας του κόμματός μας.
Κι όμως, φαίνεται πως, για να τα βιώσεις σήμερα, πρέπει να διαβάσεις γι’ αυτά — δεν μπορείς πλέον να τα δεις γύρω σου. Αυτό δεν είναι κάτι που είμαι διατεθειμένος να αποδεχτώ, και ξέρω ότι πολλοί αισθάνονται το ίδιο.
ΛΓΝ: Έχω την περιέργεια να μάθω πώς σχεδιάζετε να αξιοποιήσετε το πολιτικό σας κεφάλαιο. Σχεδιάζετε, τελικά, να εμπλακείτε σε προεκλογικές εκστρατείες εκτός Νέας Υόρκης;
ΖΜ: Η προσοχή μου, αυτή τη στιγμή, είναι εστιασμένη στην πόλη της Νέας Υόρκης.
ΛΓΝ: Αλλά τελικά;
ΖΜ: Θα έλεγα ότι, προς το παρόν, εκεί είναι στραμμένο το βλέμμα μου, γιατί πιστεύω ότι… Έχετε δει ποτέ εκείνο το εξώφυλλο του περιοδικού New Yorker;
ΛΓΝ: Ναι, όμως συνεχίζετε να απαντάτε σε αυτή την ερώτηση με τον ίδιο συγκεκριμένο τρόπο, και καταλαβαίνω γιατί. Διαθέτετε, όμως, μια δυναμική, και αν επιδιώκετε, κατά κάποιον τρόπο, να στείλετε αυτό το μήνυμα πέρα από τη Νέα Υόρκη, το ερώτημα είναι προφανώς πώς και πότε.
ΖΜ: Εξακολουθώ να βλέπω τον κόσμο όπως σε εκείνο το εξώφυλλο του New Yorker, όπου υπάρχει η Νέα Υόρκη, το Νιου Τζέρσεϊ, και μετά ο υπόλοιπος κόσμος. Η εστίασή μου είναι στο να κάνω τη δουλειά εδώ. Πιστεύω, όμως, επίσης ότι οι Νεοϋορκέζοι έστειλαν ένα μήνυμα, και είδαμε ότι δεν πρόκειται για κάτι μεμονωμένο — είδαμε αντίστοιχες νίκες στο Νιου Τζέρσεϊ, στο Κολοράντο, στην Καλιφόρνια.
Όσον αφορά αυτούς που στηρίζω, ήμουν υπερήφανος που υποστήριξα αυτούς τους οκτώ υποψηφίους, και είμαι ανυπόμονος να δω τι θα κάνουν στη συνέχεια.
ΛΓΝ: Μετά από αυτούς, δηλώσατε ότι «το 2028 ξεκινά τώρα». Τι ρόλο θα θέλατε, λοιπόν, να διαδραματίσετε το 2028;
ΖΜ: Πιστεύω ότι πρέπει να συνεχίσω να είμαι ειλικρινής σχετικά με τους αγώνες που δίνουν οι Νεοϋορκέζοι, και με τη σημασία ενός οράματος που ανταποκρίνεται σε αυτούς. Ξέρετε, ορισμένες φορές η πολιτική μοιάζει με ένα χόμπι που μόνο λίγοι μπορούν να αντέξουν οικονομικά, και δεν θέλω να είναι έτσι.
Η πολιτική καθορίζει τι μπορούν να αντέξουν οικονομικά οι άνθρωποι. Πρέπει να αναγνωρίσουμε αυτό το γεγονός, και να δημιουργήσουμε μια πραγματική πλατφόρμα για το πώς θα καταστήσουμε την καθημερινότητα πιο προσιτή οικονομικά. Πρέπει να είμαστε σε θέση να απαντήσουμε: τι πρόκειται να κάνετε για τη στέγαση; Τι πρόκειται να κάνετε για τη φροντίδα των παιδιών; Τι πρόκειται να κάνετε για το κόστος των τροφίμων; Αυτό που θεωρώ τόσο συναρπαστικό είναι ότι οι πόλεις συχνά περιγράφονται ως τα εργαστήρια της δημοκρατίας — μπορούμε πραγματικά να δείξουμε ότι αυτό δεν είναι φαντασίωση.
ΛΓΝ: Ένα από τα πρόσωπα για τα οποία φημολογείται ότι εξετάζει το ενδεχόμενο υποψηφιότητας για την προεδρία είναι, προφανώς, η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κόρτεζ (AOC). Υπάρχουν, μάλιστα, ρεπορτάζ που αναφέρουν ότι συντονιστήκατε με την AOC στις στηρίξεις υποψηφίων που κάνατε στη Νέα Υόρκη. Το θεωρείτε αυτό συνεργασία;
ΖΜ: Απολύτως, το θεωρώ συνεργασία, και θεωρώ επίσης ότι αποτελεί πηγή έμπνευσης. Είχα το προνόμιο να με εκπροσωπεί στο Κογκρέσο· πριν γίνω δήμαρχος, ήμουν μέλος της Πολιτειακής Συνέλευσης σε περιοχή που επικαλύπτεται με τη δική της περιφέρεια, στην Αστόρια και στο Λονγκ Άιλαντ Σίτι. Πιστεύω ότι έχει δείξει πώς μοιάζει το να αγωνίζεσαι για τους εργαζόμενους ανθρώπους.
ΛΓΝ: Το θεωρείτε συμμαχία εν όψει του μέλλοντος, με την έννοια ότι εκείνη θα υποστήριζε, για παράδειγμα, τον Αμπντούλ Ελ-Σαγέντ στο Μίσιγκαν και αλλού, κι εσείς θα υποστηρίζατε υποψηφίους εδώ στη Νέα Υόρκη;
ΖΜ: Πιστεύω ότι εκείνη λαμβάνει τις δικές της αποφάσεις — αποφάσεις στις οποίες πολλοί από εμάς προσβλέπουμε και από τις οποίες εμπνεόμαστε. Είμαι ενθουσιασμένος που συνεχίζουμε να συνεργαζόμαστε, γιατί για μεγάλο χρονικό διάστημα η πολιτική αντιμετωπιζόταν σαν να αφορά μεμονωμένα άτομα, ενώ το συναρπαστικό είναι ότι στην καρδιά αυτής της συνεργασίας βρίσκεται η πίστη στο συλλογικό.
Ακόμη κι αν σκεφτείτε τον σπουδαιότερο δήμαρχο —θα ισχυριζόμουν— στην ιστορία της Νέας Υόρκης, τον Φιορέλο Λα Γκουάρντια, δεν θα είχε καταφέρει όσα πέτυχε χωρίς τη συνεργασία του Φράνκλιν Ρούζβελτ (FDR). Αυτό ακριβώς το όραμα, της αναζήτησης συμμάχων, με ώθησε στην απόφαση να υποστηρίξω τους τρεις αυτούς υποψηφίους για το Κογκρέσο, επειδή δεν μπορείς να εφαρμόσεις μια ατζέντα αντιμετώπισης του κόστους διαβίωσης στην πιο ακριβή πόλη της χώρας χωρίς συμμάχους σε κάθε επίπεδο διακυβέρνησης.
ΛΓΝ: Έχει ενδιαφέρον που αναφέρατε αυτή τη συνεργασία με τον FDR. Θα υποστηρίζατε την AOC για την προεδρία, αν έθετε υποψηφιότητα; Αυτό, προφανώς, θα αποτελούσε μια πολύ ξεκάθαρη συνεργασία.
ΖΜ: Ανυπομονώ να δω τι απόφαση θα λάβει. Όσον αφορά τις στηρίξεις, εκείνες στις οποίες είμαι εστιασμένος είναι αυτές που μόλις πραγματοποίησα.
ΛΓΝ: Υπήρξε, βέβαια, πρόσφατα κάποια διαφωνία εντός του DSA (Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές της Αμερικής), της οργάνωσής σας…
ΖΜ: Τι είναι ένας σοσιαλιστής χωρίς διαφωνίες;
ΛΓΝ: Σχετικά, λοιπόν, με την υποστήριξη προς το πρόσωπό της: πιστεύετε ότι θα τη στηρίζατε ανεξάρτητα από την οργάνωσή σας;
ΖΜ: Θα έλεγα, καταρχάς, ότι το DSA είναι μια οργάνωση, ενώ το κόμμα μου είναι το Δημοκρατικό Κόμμα. Θα έλεγα ότι παραμένω πολύ εστιασμένος στη φετινή χρονιά, πιστεύω όμως πράγματι ότι πρέπει όλοι να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να εκτιμήσουμε τι σημαίνει εκείνη για τόσο κόσμο σε όλη τη χώρα — και αυτό λόγω του έργου που έχει επιτελέσει.
ΛΓΝ: Πιστεύετε ότι θα γινόταν καλή Πρόεδρος;
ΖΜ: Πιστεύω ότι θα ήταν καλή σε οποιοδήποτε πόστο. Θεωρώ ότι είναι σπουδαία βουλεύτρια και πιστεύω ότι, ό,τι κι αν αποφασίσει να κάνει, θα φέρει τις ίδιες αρετές σε όποιο έργο κι αν αναλάβει.
ΛΓΝ: Μιλήσαμε, λοιπόν, για τις στηρίξεις σας, και θα ήθελα να αναφερθώ ειδικότερα στη Νταριλίσα Άβιλα Σεβαλιέ, η οποία κατέβηκε με επιτυχία απέναντι στον Αντριάνο Εσπαγιάτ επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας των Ισπανόφωνων (Hispanic Caucus). Πρόκειται για πρώην μετανάστρια χωρίς έγγραφα, με ισχυρά προοδευτικά διαπιστευτήρια· τάσσεται υπέρ της διάλυσης της υπηρεσίας ICE και υποστηρίζει την καθολική υγειονομική περίθαλψη. Της υποσχεθήκατε κατ’ ιδίαν ότι θα στηρίζατε την επανεκλογή της κατά τη διάρκεια της δικής σας προεκλογικής εκστρατείας για τη δημαρχία;
ΖΜ: Του είπα ότι εκτίμησα τη στήριξή του όταν με στήριξε στις γενικές εκλογές, αφού είχα κερδίσει τις προκριματικές του Δημοκρατικού Κόμματος. Η υπόσχεση που έδωσα στους Νεοϋορκέζους ήταν ότι θα χρησιμοποιήσω κάθε μέσο που διαθέτω για να προωθήσω αυτή την ατζέντα για το κόστος διαβίωσης. Και στο πρόσωπο της Νταριλίσα βλέπω μια υποψήφια για το Κογκρέσο, σύντομα βουλεύτρια, η οποία έχτισε πραγματικά μια εκστρατεία πάνω στο όραμα «μωρά, όχι βόμβες».
Πιστεύω ότι αυτό εκφράζει τι σημαίνει να επενδύεις στην οικονομική προσιτότητα, αλλά και να αντιμετωπίζεις την χρεοκοπία που χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος της πολιτικής μας, ιδίως όσον αφορά την εξωτερική μας πολιτική. Ρωτούσατε νωρίτερα για το πολιτικό κεφάλαιο· για μένα, το νόημά του είναι να το ξοδεύεις προκειμένου να επιφέρεις ουσιαστική, υλική αλλαγή.
Δεν πρόκειται για θεωρητικά επιχειρήματα. Είναι αυτά που θα καθορίσουν αν αυτές οι περιφέρειες θα δείχνουν διαφορετικά τα επόμενα χρόνια. Η περιφέρεια της Νταριλίσα είναι μία από τις φτωχότερες εκλογικές περιφέρειες στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Καθώς περπατούσα μαζί της σε αυτή την περιφέρεια, συζητούσαμε για το ποσό των δισεκατομμυρίων δολαρίων που στέλνει η ομοσπονδιακή μας κυβέρνηση στον ισραηλινό στρατό. Την ώρα εκείνη, ένας άντρας βγήκε από ένα παντοπωλείο κρατώντας δύο συσκευασίες πάνες. Έτσι βλέπεις ποιες είναι οι προτεραιότητες των ανθρώπων που ζουν σε αυτή την περιφέρεια.
Bλέπεις όμως και ποιες είναι οι προτεραιότητες της ομοσπονδιακής πολιτικής που εκπροσωπεί αυτή την περιφέρεια — βλέπεις αυτό το χάσμα. Και όσο περισσότερο ανέχεσαι ένα τέτοιο χάσμα, τόσο περισσότερο λες στους ανθρώπους ότι η πολιτική είναι κάτι που δεν θα έπρεπε να θεωρούν σχετικό με τη ζωή τους, κάτι που πρέπει να αγνοούν, αντί για κάτι στο οποίο πρέπει να συμμετέχουν.
ΛΓΝ: Έχει ενδιαφέρον που αναφέρετε το Ισραήλ, γιατί ο λόγος που δεν στηρίξατε τον Εσπαγιάτ ήταν η σχέση του με τo AIPAC (το φιλοϊσραηλινό λόμπι) και η μακροχρόνια στήριξή του στο Ισραήλ; Ήταν, κατά κάποιον τρόπο, αυτό το κομβικό σημείο που έκανε τη διαφορά για εσάς;
ΖΜ: Πιστεύω ότι όλα αυτά είναι σημαντικοί παράγοντες. Η ανάγκη για ηθική αποσαφήνιση στην πολιτική μας —για να αναφέρω και τη βουλεύτρια Οκάσιο-Κορτέζ— αφορά ευρεία γκάμα πολιτικών, και ισχύει επίσης για την εξωτερική μας πολιτική όσον αφορά τη χρηματοδότηση του ισραηλινού στρατού. Είδατε, τις τελευταίες εβδομάδες εκείνης της προεκλογικής μάχης, την AIPAC να δαπανά σημαντικό χρηματικό ποσό προσπαθώντας να σταματήσει τη Νταριλίσα.
Αυτό που βλέπεις όταν μιλάς με τους δημότες αυτής της περιφέρειας είναι μια πολύ διαφορετική ελπίδα και όραμα για τον τόπο που αποκαλούν σπίτι τους, αλλά και για τη χώρα που έχουν βοηθήσει να χτιστεί. Είναι δύσκολο να εξηγήσεις σε έναν Νεοϋορκέζο γιατί οι ανάγκες του δεν τίθενται καν προς συζήτηση, ενώ διαθέτουμε δισεκατομμύρια δολάρια ώστε να σκοτώνονται άμαχοι στην άλλη άκρη του κόσμου.
Νωρίτερα μιλούσαμε για το Παγκόσμιο Κύπελλο, και παρακολουθούσαμε τους αγώνες εδώ· κι όμως, κοιτάζεις τις ειδήσεις και διαπιστώνεις ότι ακόμη και κάποιος που είχε πάει στη Γάζα σε ανθρωπιστική αποστολή, για να στήσει σημεία προβολής των αγώνων, σκοτώθηκε στη συνέχεια από τον ισραηλινό στρατό. Δεν υπάρχει καμία ανάπαυλα από μια γενοκτονία, ακόμη και σε μια στιγμή χαράς για ολόκληρο τον κόσμο.
ΛΓΝ: Θέλω να καταλάβω την οπτική σας ως προς το πολιτικό βάρος που δίνετε στο ισραηλινό ζήτημα, καθώς είστε πολύ σαφής για το πού στέκεστε. Αναρωτιέμαι, όμως, πώς το εφαρμόζετε αυτό στον τρόπο που βλέπετε άλλους πολιτικούς παράγοντες. Ο αριστερός streamer Χασάν Πάικερ δήλωσε πρόσφατα ότι όποιος δεν λέει την αλήθεια για τη γενοκτονία του Ισραήλ δεν θα σταθεί δίπλα σου να παλέψει για την υγειονομική σου περίθαλψη ή τη στέγασή σου — πως είναι τόσο απλό. Συμφωνείτε με αυτή τη δήλωση;
ΖΜ: Αυτό που έχουμε δει από τους Νεοϋορκέζους, αυτό που έχουμε δει από τους Αμερικανούς, όταν μιλάμε γι’ αυτή τη δίψα για ένα νέο είδος πολιτικής, είναι η επιθυμία να ξεπεράσουμε τη χρεοκοπία που χαρακτηρίζει μεγάλο μέρος της σημερινής πολιτικής. Είναι δύσκολο να βρει κανείς μια πιο χρεοκοπημένη πολιτική προσέγγιση από αυτήν που έχει ακολουθήσει η χώρα μας απέναντι στη Γάζα και την Παλαιστίνη — και αυτό δεν αποτελεί γνώρισμα ενός μόνο κόμματος. Λεγόταν επίμονα, ξανά και ξανά, στους Νεοϋορκέζους και στους Αμερικανούς ότι αυτό που βλέπουν δεν είναι κάτι που θα έπρεπε, στην πραγματικότητα, ούτε να τους ανησυχεί ούτε να το πιστεύουν.
Όταν μιλάς για το ρήγμα εμπιστοσύνης που προκύπτει από κάτι τέτοιο, είναι δύσκολο, στη συνέχεια, να στραφείς σε ένα άλλο ζήτημα και να πεις «πιστέψτε με εδώ». Αυτό που διαπιστώνω ξανά και ξανά είναι ότι αυτή την εμπιστοσύνη πρέπει να είσαι σε θέση να τη διατηρείς. Δεν σημαίνει ότι πρέπει να συμφωνείτε σε όλα, πρέπει όμως να υπάρχει ειλικρίνεια.
Διαπιστώνει κανείς ότι υπάρχουν πολύ περισσότερα μέλη του Κογκρέσου διατεθειμένα να πουν κατ’ ιδίαν ότι κάτι είναι γενοκτονία, απ’ όσα θα το δηλώσουν δημόσια. Και όσο υπάρχει αυτή η απόσταση ανάμεσα σε όσα πιστεύουν οι άνθρωποι και σε όσα είναι διατεθειμένοι να πουν, θα υπάρχει σκεπτικισμός και, ειλικρινά, απελπισία ανάμεσα σε όσους σκέφτονται αν θα εμπλακούν ή όχι στην πολιτική.
ΛΓΝ: Άρα, το «κρίσιμο τεστ» για έναν πολιτικό που θέλει να συμμετάσχει στον συνασπισμό σας θα πρέπει να είναι οι απόψεις του για τον πόλεμο στη Γάζα και η δέσμευσή του να τον αποκαλέσει γενοκτονία;
ΖΜ: Πιστεύω ότι είναι σημαντικό μέρος του, δεν θα έλεγα όμως ότι υπάρχει συγκεκριμένο «καλούπι», ένας τυποποιημένος χαρακτήρας στον οποίο πρέπει να ανταποκρίνεται κάποιος για να λάβει τη στήριξή μου σε οποιαδήποτε έδρα. Αυτό που θα έλεγα είναι ότι χρειάζεται ένα ξεκάθαρο όραμα, την ικανότητα να περιγράφεις τα πράγματα όπως είναι, και τη διάθεση να παλεύεις για όσα έχουν στερηθεί οι εργαζόμενοι.
ΛΓΝ: Μπορεί, όμως, να περιλαμβάνει και όσους υποστηρίζουν το Ισραήλ και τη στήριξη της Αμερικής προς αυτό;
ΖΜ: Όταν με ρωτήσατε νωρίτερα ποιο είναι το κόμμα μου, απάντησα το Δημοκρατικό Κόμμα.
ΛΓΝ: Σας ρωτώ, όμως, όχι για το τι υπάρχει μέσα στο Δημοκρατικό Κόμμα…
ΖΜ: Κατανοητό. Το σημείο που θέλω να θίξω είναι ότι η σημασία μιας «ευρείας παράταξης» είναι κρίσιμη — όχι μόνο στο πώς περιγράφουμε τους εαυτούς μας ως προς το πού ανήκουμε, αλλά και στο ότι μπορούμε να συνεργαστούμε με ανθρώπους με τους οποίους ενδέχεται να μη συμφωνούμε σε κάθε επιμέρους ζήτημα. Αυτό φαίνεται ακόμη και στη διοίκηση που έχω συγκροτήσει· δεν πρόκειται για διοίκηση στην οποία, σε κάθε συνέντευξη εργασίας, ρωτώ κάποιον «ποιες είναι οι σκέψεις σας για το Ισραήλ και την Παλαιστίνη;».
Ειλικρινά, έχει πολύ μικρή σχέση με τα περισσότερα πράγματα για τα οποία προσλαμβάνω κόσμο. Αυτό που θέλουμε είναι να δείξουμε ότι αναζητάς την εξειδίκευση, ότι επιδιώκεις να υλοποιήσεις τη φιλοδοξία της πολιτικής σου πλατφόρμας και να χτίσεις μια ομάδα ικανή να το πράξει.
Όσον αφορά τις στηρίξεις μου σε μέλη του Κογκρέσου ή σε υποψηφίους για το νομοθετικό σώμα της πολιτείας, πρέπει να προβάλουν ένα όραμα για τον κόσμο που να αγγίζει αυτή την απελπισία, αλλά και να αντιμετωπίζει το πώς θα προσφέρουν πράγματι κάτι διαφορετικό.
ΛΓΝ: Νιώσατε ότι ο Εσπαγιάτ δεν το έκανε αυτό;
ΖΜ: Όχι.
ΛΓΝ: Μία ακόμη ερώτηση πάνω σε αυτό. Η πρώην αντιπρόεδρος και υποψήφια για την προεδρία Κάμαλα Χάρις σάς τηλεφώνησε πρόσφατα. Σύμφωνα με πληροφορίες, προσπαθεί να προσεγγίσει φιλοπαλαιστινιακές ομάδες ή άτομα με φιλοπαλαιστινιακές απόψεις, καθώς εξετάζει, όπως αναφέρεται, το ενδεχόμενο να θέσει εκ νέου υποψηφιότητα για την προεδρία. Ως αντιπρόεδρος του Μπάιντεν, είναι στενά συνδεδεμένη με τη στήριξη της Αμερικής προς το Ισραήλ κατά τη διάρκεια του πολέμου στη Γάζα. Πιστεύετε ότι μπορεί να ανακτήσει εμπιστοσύνη πάνω σε αυτό το ζήτημα;
ΖΜ: Πιστεύω ότι το πρώτο βήμα για όποιον επιθυμεί να θέσει υποψηφιότητα είναι να είναι ειλικρινής σχετικά με το τι βλέπουμε σήμερα και τι θα χρειαζόταν για να αλλάξει αυτό. Ένα από τα κοινά χαρακτηριστικά ανάμεσα σε όλους όσους υποστήριξα για το Κογκρέσο ήταν ότι καθένας τους μίλησε για το πώς θα συνυπέγραφε τη νομοθεσία για τη διακοπή των βομβών — κάτι που εκφράζει την απουσία διάθεσης να συνεχίσουμε να είμαστε συνένοχοι σε μια γενοκτονία.
Μιλάμε για δισεκατομμύρια δολάρια σε υλική υποστήριξη. Θεωρώ, επομένως, ότι το πρώτο βήμα για όποιον υποψήφιο για την προεδρία επιδιώκει να κερδίσει την εμπιστοσύνη των πολιτών σε όλη τη χώρα είναι να αναγνωρίσει τι έχει προκαλέσει η πολιτική μας, και τι θα απέδιδε μια διαφορετική προσέγγιση.
ΛΓΝ: Το ακούσατε αυτό από την ίδια;
ΖΜ: Πιστεύω ότι όλοι βρίσκονται ακόμη στο αρχικό στάδιο των σκέψεών τους. Εκτίμησα πραγματικά το γεγονός ότι η αντιπρόεδρος επικοινώνησε μαζί μου, και θεωρώ πως αυτό αποτελεί κρίσιμο μέρος αυτού του αρχικού σταδίου.
ΛΓΝ: Δεν επιτράπηκε σε φιλοπαλαιστινιακές φωνές να μιλήσουν καθόλου κατά τη διάρκεια του Εθνικού Συνεδρίου των Δημοκρατικών το 2024. Έχω ακούσει πολλά, από ανθρώπους της ακτιβιστικής κοινότητας, γύρω από αυτό — ένιωσαν βαθιά προδομένοι από το γεγονός ότι δεν τους επιτράπηκε να τοποθετηθούν δημόσια, ότι οι φωνές τους σιωπήθηκαν. Πόσο επιζήμιο πιστεύετε ότι ήταν αυτό για εκείνη;
ΖΜ: Πιστεύω ότι αυτό που ήθελαν οι άνθρωποι εκείνη τη στιγμή ήταν να γνωρίζουν πως η φωνή τους ανήκε επίσης σε αυτό το κόμμα που αποκαλούμε «σπίτι» μας. Θυμάμαι να παρακολουθώ τα γεγονότα από εδώ, τη Νέα Υόρκη, ανανεώνοντας συνεχώς το Twitter για να δω τις εξελίξεις, με τη Ρούα Ρόμαν και αρκετούς άλλους συγκεντρωμένους έξω, ελπίζοντας να ακουστεί η φωνή τους. Είμαι ευγνώμων που, σήμερα, αυτή η φωνή ακούγεται πλέον.
Ακούγεται όχι μόνο επειδή υπάρχουν άνθρωποι που την εκφράζουν και εισέρχονται πλέον στις αίθουσες του Κογκρέσου, αλλά και επειδή όσοι στήριξαν επί μακρόν την πίστη στην οικουμενικότητα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων αντιμετωπίζονται πλέον ως βασικό μέρος μιας πολιτικής συζήτησης — ενώ, προηγουμένως, αυτή η συζήτηση δεν επιτρεπόταν καν συχνά να γίνει.
ΛΓΝ: Πιστεύετε ότι το Δημοκρατικό Κόμμα μπορεί να γίνει το κόμμα των δικαιωμάτων των Παλαιστινίων;
ΖΜ: Πιστεύω ότι μπορεί να γίνει το κόμμα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων για όλους τους ανθρώπους, και αυτό πρέπει να περιλαμβάνει και τους Παλαιστίνιους. Ο κόσμος έχει κουραστεί από τις εξαιρέσεις που γίνονται, και γνωρίζουμε ότι στην πολιτική, όσο συχνότερα κάνεις μια εξαίρεση, τόσο πιθανότερο είναι να κάνεις και άλλη.
Οι άνθρωποι θέλουν συνέπεια. Θέλουν να γνωρίζουν ότι, όταν σου μιλούν, δεν χρειάζεται να σε καλέσουν την επόμενη μέρα για να δουν αν φυσάει ο άνεμος διαφορετικά και πώς θα τους απαντήσεις τότε, αλλά ότι μπορούν να σε εμπιστευτούν πως αυτό στο οποίο δεσμεύεσαι είναι κάτι στο οποίο πράγματι πιστεύεις.
ΛΓΝ: Τελευταία ερώτηση πάνω σε αυτό το θέμα. Ο πρωθυπουργός του Ισραήλ, Μπενιαμίν Νετανιάχου, ενδέχεται να σχεδιάζει να επισκεφθεί τη Νέα Υόρκη για τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ. Δεσμευτήκατε, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής σας εκστρατείας και μετά τη νίκη σας, να διατάξετε τη σύλληψή του, ώστε να συμμορφωθείτε με το ένταλμα του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου. Τι θα συμβεί αν έρθει τον Σεπτέμβριο;
ΖΜ: Πιστεύω ότι ο πρωθυπουργός Νετανιάχου ανήκει στη Χάγη. Είναι εγκληματίας πολέμου στον οποίο έχουν απαγγελθεί κατηγορίες από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο, και πρόκειται για άποψη που συμμερίζονται πολλοί, απλώς και μόνο λόγω των όσων έχουν προκαλέσει οι πράξεις του τα τελευταία χρόνια.
Έχω δηλώσει, επίσης, ότι θα ακολουθήσω τους νόμους που ισχύουν εδώ στην πόλη της Νέας Υόρκης, γιατί πιστεύω πως είναι σημαντικό ο νόμος να τηρείται από τον ηγέτη που προΐσταται της πόλης μας, και αυτό είναι κάτι που σκοπεύω να κάνω.
ΛΓΝ: Δηλαδή; Συγγνώμη, δεν καταλαβαίνω τι σημαίνει αυτό.
ΖΜ: Σημαίνει ότι θα κάνουμε ό,τι μας επιτρέπει ο νόμος στην πόλη της Νέας Υόρκης, δεν πρόκειται όμως να θεσπίσουμε δικούς μας νόμους για αυτόν τον σκοπό.
ΛΓΝ: Τι σας επιτρέπει, λοιπόν, ο νόμος να κάνετε;
ΖΜ: Αυτό αποτελεί αντικείμενο ενεργού συζήτησης με τη νομική μας υπηρεσία, προκειμένου να διαπιστώσουμε ποιες προοπτικές έχουμε εδώ στον δήμο μας. Αυτό που έχουμε δει, ωστόσο, σε εθνικό επίπεδο είναι μια τάση, ορισμένες φορές, να γράφεις τους δικούς σου νόμους, να βγαίνεις εκτός των ορίων της νομιμότητας. Κάτι τέτοιο δεν μας ενδιαφέρει.
ΛΓΝ: Συνήθως, όταν κάποιοι έρχονται στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, τους χορηγείται ένα είδος ασυλίας, καθώς πρόκειται για την έδρα των Ηνωμένων Εθνών. Είναι αυτό που σκέφτεστε να σεβαστείτε, ή εξετάζετε ενεργά το ενδεχόμενο να τον συλλάβετε πράγματι;
ΖΜ: Εξετάζουμε όλες τις νομικές μας υποχρεώσεις, και μία από αυτές αφορά τα Ηνωμένα Έθνη. Η άλλη πλευρά του ζητήματος, όμως, είναι ότι δεν μιλάμε για προσωπική αξιολόγηση του Μπενιαμίν Νετανιάχου· μιλάμε για το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο και για το γεγονός ότι εκκρεμεί ένταλμα σύλληψης για αυτόν τον πρωθυπουργό.
Θεωρώ σημαντικό να μιλήσουμε για το βάρος αυτής της κατηγορίας, καθώς και για το γεγονός ότι, ως δήμαρχος της Νέας Υόρκης, θα ακολουθήσω τους νόμους της πόλης.
ΛΓΝ: Ήθελα, επίσης, να κατανοήσω το ευρύτερο όραμά σας για τον συνασπισμό σας, τώρα που εμπλέκεστε σε ομοσπονδιακές εκλογικές μάχες. Η Νταριλίσα Άβιλα Σεβαλιέ, για παράδειγμα, έχει μια ιδιαίτερη άποψη για τη μετανάστευση: απορρίπτει όλες τις απελάσεις, ακόμη και βίαιων εγκληματιών, και έχει αποκαλέσει τα σύνορα «φιλοσοφική έννοια». Πώς βλέπετε εσείς το ζήτημα της ασφάλειας των συνόρων; Ποια πολιτική συνόρων θα έπρεπε να ακολουθούν οι ΗΠΑ; Θα έπρεπε οι μετανάστες να μπορούν να ζητούν άσυλο στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού; Θα έπρεπε να μπορούν να εισέρχονται στη χώρα όσο εξετάζονται τα αιτήματά τους;
ΖΜ: Πιστεύω ότι σε αρκετά από όσα περιγράφετε απαντά ο ίδιος ο νόμος, και πρέπει να τον ακολουθούμε όσον αφορά τις υποθέσεις ασύλου. Πιστεύω, επίσης, ότι πρέπει να έχουμε μια πολιτική συνόρων που να είναι ταυτόχρονα ασφαλής και ανθρώπινη.
Όταν μιλάμε για τη μετανάστευση, συχνά αντιμετωπίζεται απλώς ως πολιτικό θέμα προς συζήτηση. Η ICE είναι μια υπηρεσία που έχει τρομοκρατήσει Αμερικανούς σε αυτή τη χώρα, καθώς και άλλους που ζουν εδώ. Μόλις τις προάλλες, ένας άνδρας ούτε 30 ετών αποχαιρέτησε τη σύζυγό του και το παιδί του, και λίγες στιγμές αργότερα πυροβολήθηκε από πράκτορες της ICE στο Μέιν.
Αυτό συνέβη ούτε έναν μήνα μετά τη δολοφονία ενός άλλου άνδρα στο Τέξας. Όταν σκέφτομαι όλα αυτά, τα προσεγγίζω συχνά μέσα από το πρίσμα της νομιμότητας, της συνέπειας και της ανθρωπιάς, έχοντας πάντα υπόψη ότι η μεταναστευτική πολιτική δεν επηρεάζει μόνο όσους δεν έχουν νομιμοποιητικά έγγραφα — επηρεάζει ολόκληρη την πόλη.
Πήγα, για παράδειγμα, σε ένα δομινικανό κουρείο στο Χάρλεμ, όπου ο ιδιοκτήτης μού έλεγε ότι όλοι στο κουρείο είχαν νόμιμο καθεστώς, όλοι είχαν έγγραφα. Κι όμως, οι περισσότεροι τρομοκρατούνταν να έρθουν στη δουλειά, γιατί γνωρίζουν ότι μεγάλο μέρος των επιχειρήσεων της ICE έχει ελάχιστη σχέση με τη νομιμότητα.
Έχει να κάνει με το φυλετικό/κοινωνικό προφίλ και με ένα όραμα δημιουργίας της μεγαλύτερης μηχανής απελάσεων που έχει δει ποτέ αυτή η χώρα — με μια αντίληψη για τη χώρα, σύμφωνα με την οποία τόσοι από εμάς που την αποκαλούμε σπίτι μας δεν θα είχαμε πλέον καμία θέση σε αυτήν.
ΛΓΝ: Το ζήτημα των απελάσεων είναι ένα θέμα στο οποίο είστε αρκετά συνεπής. Προσπαθώ, όμως, να κατανοήσω τη δική σας αντίληψη για τα σύνορα, καθώς οι άνθρωποι που στηρίξατε στις ομοσπονδιακές εκλογές θα έχουν προφανώς αντίκτυπο σε κάθε νομοθεσία που αφορά τα σύνορα. Το Δημοκρατικό Κόμμα, άλλωστε, έχει δυσκολευτεί να κερδίσει υποστήριξη γύρω από τις πολιτικές του για τα σύνορα, αν αναλογιστεί κανείς όσα συνέβησαν υπό τη διακυβέρνηση Μπάιντεν, όπου, όπως θα το περιέγραφαν ορισμένοι, τα σύνορα «κατακλύστηκαν».
Εκατομμύρια άνθρωποι εισήλθαν χωρίς άδεια, με επιπτώσεις και εδώ, στην πόλη της Νέας Υόρκης — μεγάλο μέρος της πόλης βρέθηκε στα όριά της, οι πόροι εξαντλήθηκαν, και αυτό δυσαρέστησε σημαντικά τον κόσμο. Θα ήθελα, λοιπόν, να καταλάβω πώς μοιάζει, κατά τη γνώμη σας, μια πραγματικά ανθρώπινη πολιτική συνόρων.
ΖΜ: Δεν πιστεύω ότι η ασφάλεια και η ανθρωπιά βρίσκονται σε αντίθεση. Δεν πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος επιβολής της μεταναστευτικής νομοθεσίας είναι μέσω της ICE. Πιστεύω ότι συχνά μας εξαναγκάζουν σε τέτοιου είδους πλαστά διλήμματα.
ΛΓΝ: Θα επιτρέπατε, όμως, στους αιτούντες άσυλο να ζητούν άσυλο στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού;
ΖΜ: Ποιος είναι ο νόμος σήμερα; Τι δικαιούνται νομικά να κάνουν;
ΛΓΝ: Ο νόμος σήμερα, υπό τον πρόεδρο Τραμπ, είναι ότι δεν το δικαιούνται.
ΖΜ: Όσον αφορά, όμως, τις διεθνείς υποχρεώσεις, όσον αφορά τις προϋπάρχουσες…
ΛΓΝ: Και αυτό έχει οδηγήσει σε θεαματική πτώση των παράνομων διελεύσεων στα σύνορα. Υποθέτω, λοιπόν, ότι αυτή είναι η ένταση που βλέπουν πολλοί άνθρωποι.
ΖΜ: Αυτό που διαπιστώσαμε από τη Ρεπουμπλικανική διακυβέρνηση ήταν μια επιθυμία να καταστεί παράνομη κάθε μορφή μετανάστευσης. Βρίσκομαι απέναντί σας ως ένας από τους πρώτους μετανάστες δημάρχους της πόλης μας μετά από γενιές· ηγούμαι μιας πόλης όπου, σε σύνολο 8,5 εκατομμυρίων ανθρώπων, πάνω από 3 εκατομμύρια είναι μετανάστες. Όταν μιλάμε, επομένως, για νόμιμα αιτήματα ασύλου, πιστεύω ότι αυτά πρέπει να γίνονται σεβαστά.
Όταν μιλάμε για την επιβολή της μεταναστευτικής νομοθεσίας, πιστεύω ότι αυτή πρέπει να είναι ανθρώπινη. Μιλώ με υπερηφάνεια για το καθεστώς της «πόλης-καταφυγίου» και τις πολιτικές που εφαρμόζουμε. Ένα παράδειγμα: είμαστε διατεθειμένοι να συνεργαστούμε με την ομοσπονδιακή κυβέρνηση για περισσότερα από 170 σοβαρά εγκλήματα, εφόσον κάποιος έχει καταδικαστεί για αυτά.
Αυτό που δεν είμαστε διατεθειμένοι να κάνουμε είναι να συμμετάσχουμε στην αστική επιβολή της μεταναστευτικής νομοθεσίας μαζί με μια ομοσπονδιακή κυβέρνηση που έχει δηλώσει ανοιχτά ότι θέλει να απελάσει τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων για εγκλήματα που δεν θα μάθουμε ποτέ. Εκεί εντοπίζεται, πιστεύω, η ένταση.
ΛΓΝ: Έχετε πάει ποτέ στα σύνορα ΗΠΑ-Μεξικού;
ΖΜ: Όχι.
ΛΓΝ: Βρίσκεστε στο αξίωμα εδώ και μισό χρόνο, με πολύ υψηλά ποσοστά αποδοχής — 58% στη Νέα Υόρκη, σύμφωνα με την πιο πρόσφατη δημοσκόπηση του Siena. Πρόκειται για ποσοστό που αυξήθηκε, κάτι που θεωρώ ασυνήθιστο στη σημερινή πολιτική συγκυρία. Έχετε σημειώσει πρόοδο σε δύο από τις τρεις κεντρικές προεκλογικές σας υποσχέσεις: μια αρχή στην καθολική φροντίδα των παιδιών και το πάγωμα των ενοικίων. Τα δωρεάν λεωφορεία δεν έχουν υλοποιηθεί ακόμη, μόλις όμως ξεκινήσατε ένα εντελώς νέο έργο για να γίνουν τα λεωφορεία πιο γρήγορα.
ΖΜ: Ναι, 175 διαδρομές, με εξοικονόμηση χρόνου έως και έξι λεπτών ανά διαδρομή.
ΛΓΝ: Πιστεύω ότι ο κόσμος βρίσκει ενθαρρυντικό το γεγονός ότι ενθουσιάζεστε πάρα πολύ με τέτοιου είδους θέματα.
ΖΜ: Γιατί κάνει τη διαφορά. Ορισμένες φορές αντιμετωπίζουμε αυτά τα πράγματα σαν στατιστικές, σκεφτείτε όμως τι θα μπορούσε να κάνει ένας μέσος Νεοϋορκέζος με 12 επιπλέον λεπτά, αν μετακινείται καθημερινά με λεωφορείο προς και από τη δουλειά του.
ΛΓΝ: Καθώς σκεφτόμουν το εγχείρημά σας και τις φιλοδοξίες που έχετε εκθέσει για την πόλη, αναρωτιόμουν —και ξέρω ότι είναι κάπως παράλογη ερώτηση, αλλά…
ΖΜ: Ελάτε, ας το κάνουμε. Ας μπούμε στο παράλογο.
ΛΓΝ: Αν είχατε ένα μαγικό ραβδί… Όχι, πραγματικά, ξέρω ότι ακούγεται λίγο παράλογο, αλλά εννοώ το εξής: αν τα χρήματα δεν αποτελούσαν πρόβλημα και μπορούσατε να εφαρμόσετε οτιδήποτε, τι θα κάνατε;
ΖΜ: Θα έκανα τα ίδια πράγματα που κάνω και τώρα.
ΛΓΝ: Ελάτε τώρα.
ΖΜ: Απλώς θα ήταν πολύ πιο εύκολο, νομίζω.
ΛΓΝ: Όχι, πείτε μου ένα μόνο πράγμα που θα κάνατε.
ΖΜ: Ένα πράγμα για το οποίο είμαι πολύ παθιασμένος είναι η καθολική φροντίδα των παιδιών.
ΛΓΝ: Άρα, αυτό θα ήταν.
ΖΜ: Αυτό θα ήταν. Ο λόγος είναι ότι, αυτή τη στιγμή στην πόλη μας, για να μπορεί μια οικογένεια να αντέξει οικονομικά τη φροντίδα ενός παιδιού δύο ετών, πρέπει να βγάζει 334.000 δολάρια. Είναι ένα εξαιρετικά μεγάλο ποσό. Ακόμη κι αν μια οικογένεια βγάζει 300.000 δολάρια, δεν φτάνει το όριο. Αν, λοιπόν, αυτό που συχνά περιγράφουμε ως επιτυχία αδυνατεί να καλύψει το ελάχιστο απαιτούμενο για την ανατροφή μιας οικογένειας στην πόλη, αυτό είναι πραγματικό πρόβλημα.
Ο λόγος που θα γινόταν ταχύτερα με ένα μαγικό ραβδί είναι ότι μιλάμε, προφανώς, για επένδυση δισεκατομμυρίων δολαρίων. Φέτος εξασφαλίσαμε 1,2 δισεκατομμύρια δολάρια. Πρόκειται να καταστήσουμε τη φροντίδα δωρεάν για 2.000 παιδιά αυτό το φθινόπωρο, για 12.000 παιδιά το επόμενο φθινόπωρο, και για κάθε παιδί δύο ετών μέχρι το τέλος της τετραετίας.
Αν είχα ένα μαγικό ραβδί και μπορούσα να πω «Wingardium Leviosa» ή όποιο άλλο ξόρκι εννοούμε εδώ, θα ήθελα να το κάνω δωρεάν από τη μια στιγμή στην άλλη, χωρίς να χρειάζεται να αφιερώσω τα χρόνια που απαιτούνται για να γίνουν όσα χρειάζονται προκειμένου να το πετύχουμε. Πιστεύω, όμως, ότι ήδη δείχνουμε πως μπορεί να κάνει πραγματική διαφορά. Εσείς; Τι θα κάνατε;
ΛΓΝ: Αν μπορούσα να κάνω οτιδήποτε; Καλή ερώτηση — δύσκολη, μάλιστα.
ΖΜ: Μπείτε στη θέση μου για ένα λεπτό.
ΛΓΝ: Καλά, θα μπω στη θέση σας για ένα λεπτό: προσωπικά, θα ήθελα περισσότερους χώρους πρασίνου, περισσότερους υπαίθριους χώρους.
ΖΜ: Πίστευα ότι δεν γινόταν να απαντήσω λάθος σε αυτή την ερώτηση, και τώρα νιώθω ότι το έκανα.
ΛΓΝ: Όχι, εννοώ απλώς ότι, έχοντας ζήσει σε πόλεις και έχοντας δει άλλες πόλεις που είναι βιώσιμες, εκτιμώ τους χώρους όπου μπορείς να συγκεντρωθείς, να νιώσεις ότι μπορείς να αναπνεύσεις, να βρεις έξω μια καταφυγή.
ΖΜ: Ποιο είναι το αγαπημένο σας πάρκο στη Νέα Υόρκη;
ΛΓΝ: Το Σέντραλ Παρκ φυσικά.
ΖΜ: Ελάτε, προσπαθήστε λίγο περισσότερο.
ΛΓΝ: Όχι, βασικά δεν πρόκειται να προσπαθήσω περισσότερο — εγώ σας παίρνω συνέντευξη εδώ, δεν είμαι η αδελφή σας.
ΖΜ: Ζητώ συγγνώμη· θα έπρεπε να γνωρίζω τη θέση μου.
ΛΓΝ: Μείνετε στη θέση σας, Δήμαρχε Μαμντάνι. Θέλω να μιλήσουμε για την οικονομία της Νέας Υόρκης, καθώς μεγάλο μέρος της είναι χτισμένο γύρω από τη Γουόλ Στριτ, τα χρηματοοικονομικά, το real estate. Πόσο σημαντικό είναι για εσάς να διατηρείτε καλή σχέση με αυτούς τους τομείς, και πώς θα περιγράφατε τη σχέση σας μαζί τους;
ΖΜ: Είναι σημαντικό. Και αυτό που έχω κοινό με τους ηγέτες αυτών των τομέων, ακόμη κι εν μέσω διαφωνιών που θα έχουμε σχετικά με τη δημοσιονομική πολιτική —πιστεύω ότι μπορούμε να αυξήσουμε λίγο περισσότερο τους φόρους στους πιο εύπορους Νεοϋορκέζους, ώστε όλοι να μπορούν να αντέξουν οικονομικά τη ζωή στην πόλη— είναι τόσο η πίστη στην πόλη όσο και η δέσμευση για να συνεχίσει να είναι ζωντανή.
Πριν από λίγες μέρες, παρευρέθηκα στην ανακοίνωση για τα νέα κεντρικά γραφεία της American Express στο Two World Trade Center. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν ότι αυτοί οι επιχειρηματικοί ηγέτες δεν λαμβάνουν αποφάσεις μόνο με βάση τα δολάρια και τα σεντς· τις λαμβάνουν και με βάση την επένδυση στην πόλη και σε ό,τι αυτή αντιπροσωπεύει.
Τόσοι πολλοί επιχειρηματικοί φορείς θα μπορούσαν να είχαν εγκαταλείψει την πόλη μετά την 11η Σεπτεμβρίου. Αντ’ αυτού, επέλεξαν να διπλασιάσουν τη δέσμευσή τους απέναντί της.
ΛΓΝ: Όποιος σας έχει ακούσει να μιλάτε για την American Express και τις τράπεζες…
ΖΜ: Με κάνετε να φαίνεται σαν να μιλάω μόνο γι’ αυτό!
ΛΓΝ: Όχι, όχι, όμως έχετε μιλήσει γι’ αυτό πρόσφατα.
Και άλλοι μεγάλοι οργανισμοί που πρόκειται να απασχολήσουν κόσμο —η Anthropic, μεταξύ άλλων— έχουν αναρωτηθεί: πώς βλέπει έναν ρόλο των επιχειρήσεων και της ιδιωτικής πρωτοβουλίας στην οικονομία ένας δημοκρατικός σοσιαλιστής όπως εσείς; Πώς μοιάζει, δηλαδή, μια σοσιαλιστική οικονομική ανάπτυξη; Γιατί, με τον τρόπο που μιλάτε, ακούγεστε σαν οποιονδήποτε φιλελεύθερο-καπιταλιστή δήμαρχο.
ΖΜ: Ω, Θεέ μου. Κοιτάξτε, πιστεύω ότι πρέπει να ξεπεράσουμε τους συνηθισμένους δείκτες για το τι συνιστά ισχυρή οικονομία. Πιστεύω ότι πρέπει επίσης να μετράμε αν ένας εργαζόμενος άνθρωπος μπορεί να αναπνεύσει. Και ναι, είναι η πλουσιότερη πόλη — είναι, όμως, και μια πόλη όπου ένας στους τέσσερις ζει στη φτώχεια. Θα χαιρετίζω πάντα τις συνεχείς επενδύσεις σε αυτή την πόλη, θα φροντίζω όμως και ώστε όλο και περισσότεροι Νεοϋορκέζοι να ωφελούνται.
Γιατί, όταν μιλάμε για το όραμά μας για την πόλη, για την ατζέντα του κόστους διαβίωσης, το ζήτημα είναι να μπορούν όσοι βοηθούν να χτιστεί, να ζήσουν και σε αυτήν. Αυτή τη στιγμή, υπάρχουν τόσοι εργαζόμενοι που, αν τους ρωτήσεις πού μένουν, δεν θα σου πουν μια γειτονιά στα πέντε διαμερίσματα της πόλης, αλλά μια γειτονική πολιτεία.
Θα σου πουν ότι μένουν στο Τζέρσεϊ Σίτι, στο Κονέκτικατ, στην Πενσιλβάνια. Έτσι, πιστεύω, μια πόλη καταλήγει να γίνεται μουσείο αντί για ζωντανή απόδειξη των δυνατοτήτων των εργαζομένων. Θα σας πω μόνο ότι, στους πρώτους πέντε μήνες αυτού του έτους, προστέθηκαν περισσότερες από 21.000 θέσεις εργασίας. Το 2025 είχαμε πάνω από 48.000 θέσεις εργασίας στη μητροπολιτική περιοχή της Νέας Υόρκης.
Είναι η ταχύτερα αναπτυσσόμενη από κάθε μητροπολιτική περιοχή της χώρας,. Βλέπουμε, λοιπόν, ότι κατευθυνόμαστε προς τη σωστή κατεύθυνση.
ΛΓΝ: Πρέπει, ωστόσο, να σημειωθεί ότι τα πρόσφατα στοιχεία για τις θέσεις εργασίας στην πόλη δεν είναι ιδιαίτερα ισχυρά· το ποσοστό ανεργίας παραμένει συγκριτικά υψηλό. Από πού προέρχονται οι καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας;
Έχει επισημανθεί, για παράδειγμα, ότι δεν έχετε διορίσει επικεφαλής στην Εταιρεία Οικονομικής Ανάπτυξης — σημαντικό εργαλείο που διαθέτουν οι δήμαρχοι της Νέας Υόρκης για την ανάπτυξη και τη δημιουργία θέσεων εργασίας. Υπάρχει η αίσθηση ότι αυτό ενδέχεται να στέλνει στην επιχειρηματική κοινότητα το μήνυμα πως δεν ενδιαφέρεστε τόσο για τέτοιου είδους συνεργασίες —τις συμπράξεις δημόσιου και ιδιωτικού τομέα (ΣΔΙΤ)— όσο ίσως άλλοι δήμαρχοι.
ΖΜ: Ενδιαφέρομαι πάρα πολύ γι’ αυτές, και βρισκόμαστε στο τελικό στάδιο των συνεντεύξεων για τη θέση αυτή. Πιστεύω, επίσης, ότι η απόφαση που λαμβάνεις είναι σημαντική όχι μόνο για λόγους επικοινωνιακού αφηγήματος, αλλά για το τι μπορεί πραγματικά να αποδώσει το συγκεκριμένο άτομο — πρέπει να είναι κάποιος για τον οποίο είσαι απόλυτα βέβαιος τι ακριβώς πρόκειται να προσφέρει.
ΛΓΝ: Τι θέλετε να προσφέρει;
ΖΜ: Θέλω να φέρει ένα σύνολο δεξιοτήτων ικανό να επιφέρει οικονομική ανάπτυξη με τρόπο που ξεπερνά όσα έχουμε δει τα τελευταία χρόνια. Αυτό σημαίνει κάποιον που κατανοεί όσα λέγαμε νωρίτερα: ότι η ισχύς μιας οικονομίας δεν μπορεί να μετριέται μόνο με τις στατιστικές που συνήθως χρησιμοποιούμε, αλλά και με το αν αγγίζει τους εργαζόμενους ανθρώπους που συχνά μένουν εκτός τέτοιων συζητήσεων.
Θα προσθέσω ότι, ακόμη και εν μέσω της αναζήτησης νέου επικεφαλής για την Εταιρεία Οικονομικής Ανάπτυξης, εκείνη παραμένει μία από τις προτεραιότητές μας και συνεχίζει να επιτελεί το έργο της — ιδίως όσον αφορά την ατζέντα μας για τη δημιουργία δημοτικών σούπερ μάρκετ, ένα έργο που εμπίπτει επί του παρόντος στο χαρτοφυλάκιό της, και το προωθεί πολύ αποτελεσματικά.
ΛΓΝ: Ας μιλήσουμε και για την αστυνόμευση.
ΖΜ: Ασφαλώς.
ΛΓΝ: Οι δολοφονίες και τα επεισόδια με πυροβολισμούς βρίσκονται πλέον σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα. Αλλά…
ΖΜ: Ήξερα ότι ερχόταν ένα «αλλά».
ΛΓΝ: Όχι, δεν είναι «αλλά» — είναι μια άλλη ένταση, την οποία νομίζω ότι ο κόσμος προσπαθεί να κατανοήσει. Το DSA υπήρξε πολύ επικριτικό απέναντι στις τακτικές της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης και της αρχηγού της, Τζέσικα Τις, η οποία παρέμεινε στη θέση της από τη διοίκηση Άνταμς. Πρόκειται για φιλοϊσραηλινή δισεκατομμυριούχο, τεχνοκράτισσα, ιδιαίτερα επιτυχημένη στη δουλειά της. Έχω την περιέργεια, καθώς εσείς την έχετε στηρίξει δημόσια, αλλά ταυτόχρονα μόλις ακυρώσατε την πρόσληψη 600 νέων αστυνομικών —και έχει αναφερθεί ότι μέρος του λόγου ήταν παράπονα από το DSA. Βλέπετε ένταση ανάμεσα στην οργάνωσή σας και την αρχηγό της αστυνομίας;
ΖΜ: Όλοι όσοι αναφέρατε είναι Νεοϋορκέζοι που νοιάζονται βαθιά για τη δημόσια ασφάλεια. Από τις λέξεις που χρησιμοποιήσατε για να περιγράψετε την αρχηγό της αστυνομίας, οι δύο πιο σημαντικές πιστεύω ότι ήταν «πολύ επιτυχημένη». Και αυτό μας επαναφέρει στο εξής: όταν μιλάμε για τον χαμηλότερο αριθμό δολοφονιών, πυροβολισμών και θυμάτων πυροβολισμών στην καταγεγραμμένη ιστορία της πόλης μας, αυτό είναι πολύ σημαντικό για τους Νεοϋορκέζους. Σημαίνει, επίσης, πολύ λιγότερα τραπέζια με μια άδεια καρέκλα, πολύ λιγότερες οικογένειες πάνω από τα σπίτια των οποίων πλανάται καθημερινά το πένθος.
Παρ’ όλα αυτά, υπάρχει ακόμη δουλειά που πρέπει να γίνει, γιατί όσο υπάρχει εγκληματικότητα, υπάρχει και δουλειά να γίνει. Όσον αφορά το μέγεθος της αστυνομικής δύναμης, έχω πει επανειλημμένα ότι η δύναμη που έχει αποδώσει αυτά τα ρεκόρ χαμηλών δεικτών είναι εκείνη που εμπιστεύομαι να συνεχίσει να παρέχει αυτού του είδους τη δημόσια ασφάλεια — και ότι θα μπορέσουμε να το πετύχουμε παρέχοντας ταυτόχρονα υποστήριξη στα κέντρα διοίκησης, καθώς και πρόσθετη εκπαίδευση στους αστυνομικούς.
Το να μπορούμε να το πετύχουμε αυτό εντός του εγκεκριμένου ορίου προσωπικού αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης εστίασης, σε όλες τις υπηρεσίες της πόλης, στο πώς θα επιτύχουμε εξοικονόμηση πόρων — από τη στιγμή που κληρονομήσαμε δημοσιονομικό έλλειμμα 12 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
ΛΓΝ: Θα ήθελα να σας ρωτήσω για τη δική σας προσωπική εξέλιξη, αν υπήρξε τέτοια. Αναλάβατε καθήκοντα δηλώνοντας ότι θα καταργήσετε την Ομάδα Στρατηγικής Ανταπόκρισης και ότι θα μειώσετε την καταστολή για τη μη καταβολή εισιτηρίου και άλλες μικρές παραβάσεις που επηρεάζουν δυσανάλογα τους έγχρωμους ανθρώπους. Εν τω μεταξύ, οι συλλήψεις αυτού του είδους από την Αστυνομία της Νέας Υόρκης έχουν, κατά κάποιον τρόπο, εκτοξευθεί.
Θεωρείτε ότι έχετε εξελιχθεί σε ορισμένα από αυτά τα ζητήματα; Γιατί, όπως συμβαίνει πάντα, η πραγματικότητα του να πρέπει να κρατήσεις ασφαλή μια τόσο περίπλοκη, μεγάλη πόλη όσο η Νέα Υόρκη μπορεί να διαφέρει από αυτή που φανταζόσασταν πριν αναλάβετε.
ΖΜ: Δεν το βλέπω έτσι. Κατέβηκα στις εκλογές με ένα όραμα όπου η δημόσια ασφάλεια δεν θα σημαίνει ότι οι Νεοϋορκέζοι πρέπει να επιλέγουν ανάμεσα στην ασφάλεια και τη δικαιοσύνη. Και, ναι, μίλησα για τη σημασία της διάλυσης της Ομάδας Στρατηγικής Ανταπόκρισης, η οποία είναι επιφορτισμένη τόσο με την αντιμετώπιση διαδηλώσεων στο πλαίσιο της Πρώτης Τροπολογίας όσο και με την αντιμετώπιση τρομοκρατικών απειλών.
Είχα πει ότι δεν θεωρούσα σκόπιμο και αναγκαίο να συνδέονται αυτές οι δύο αρμοδιότητες· αντιθέτως, θα έπρεπε να διαχωριστούν. Συνεχίζω να το πιστεύω αυτό, και συνεχίζω να συζητώ με την αρχηγό της αστυνομίας για το πώς μπορούμε να πετύχουμε αυτόν τον διαχωρισμό διατηρώντας παράλληλα τους Νεοϋορκέζους ασφαλείς. Αυτό παραμένει μέρος της ατζέντας μου, όπως και η κατανόηση της ασφάλειας τόσο ως αντιμετώπισης όσο και ως πρόληψης.
Μεγάλο μέρος της δουλειάς που επιδιώκουμε είναι να εντοπίσουμε τις περιοχές με τα υψηλότερα επίπεδα εγκληματικότητας και να δούμε πώς μπορεί να μοιάζει η επένδυση δημοτικών πόρων και στήριξης σε αυτές τις ίδιες γειτονιές.
ΛΓΝ: Τι γίνεται, όμως, με τις συλλήψεις για μικροπαραβάσεις; Αυτό φαίνεται να έρχεται σε πλήρη αντίθεση με όσα είχατε υποσχεθεί.
ΖΜ: Πιστεύω ότι ορισμένοι από τους αριθμούς των συλλήψεων δεν διαφέρουν, στην πραγματικότητα, τόσο πολύ από όσα είδαμε πέρυσι. Αυτό που ξεκαθαρίζουμε, όμως, είναι ότι διαθέτουμε ένα μεσοπρόθεσμο και μακροπρόθεσμο όραμα, στο πλαίσιο του οποίου θα επιτρέψουμε στους αστυνομικούς να εστιάσουν στο σοβαρό έγκλημα — ακριβώς αυτό για το οποίο κατατάχθηκαν, όταν θέλησαν να υπηρετήσουν σε αυτό το σώμα. Έχω δηλώσει ότι, ειδικά όσον αφορά την ανταπόκρισή μας σε περιστατικά ψυχικής υγείας σε όλη την πόλη, απομένει ακόμη δουλειά ώστε αυτή να διαχωριστεί από την τρέχουσα αντιμετώπιση που έχουμε.
ΛΓΝ: Πόσο ικανοποιημένος είστε από την αρχηγό Τις, από τη συμμετοχή της στη διοίκησή σας; Είστε, άλλωστε, πολύ διαφορετικοί φιλοσοφικά.
ΖΜ: Ναι. Πιστεύω ότι μέρος του τι σημαίνει να είσαι Νεοϋορκέζος είναι να συνεργάζεσαι με ανθρώπους με τους οποίους ενδέχεται να διαφωνείς σε ένα ή δύο ζητήματα, αναρωτώμενος όμως ποιος είναι ο σκοπός αυτής της σχέσης: το να κρατάμε τους Νεοϋορκέζους ασφαλείς.
Αυτό είναι κάτι που το πετυχαίνουμε. Όποιος εργάζεται μαζί μου αυτή τη στιγμή είναι κάποιος με τον οποίο θέλω να συνεχίσω να συνεργάζομαι και αύριο και μεθαύριο, γιατί είναι κρίσιμο να κρινόμαστε από τη δουλειά που κάνουμε, όχι από το αν υπάρχει διαφωνία πέρα από αυτή τη δουλειά.
ΛΓΝ: Ο λόγος που όλα αυτά αποκτούν σημασία είναι ακριβώς ο τρόπος με τον οποίο ξεκινήσαμε τη συζήτηση: επειδή θέλατε να κάνετε τη Νέα Υόρκη εθνικό πρότυπο. Ο τρόπος, επομένως, που σκέφτεστε την αστυνόμευση και τις συνεργασίες με την οικονομική ελίτ αποκτά πολύ μεγαλύτερο αντίκτυπο, λόγω ακριβώς του δικού σας ενδιαφέροντος να ακουστεί αυτό το μήνυμα πέρα από τα όρια της πόλης.
ΖΜ: Το ενδιαφέρον μου εστιάζεται περισσότερο στο να προσφέρω αποτελέσματα στους Νεοϋορκέζους, και έτσι δίνεται ένα παράδειγμα για το πώς μπορεί να μοιάζει αυτό. Θα πω, επίσης, ότι όταν ήμουν υποψήφιος για το αξίωμα αυτό, άκουγα ξανά και ξανά τι καταστροφή θα επακολουθούσε αν κέρδιζα, όσον αφορά τη φυγή κεφαλαίων και την εγκληματικότητα. Αυτό που είδαμε, όμως, είναι ότι όσα καλλιέργησαν αυτόν τον φόβο έχουν ελάχιστη σχέση με την πραγματικότητα.
Αυτό αποτελεί, νομίζω, σημαντική τροφή για σκέψη σχετικά με το τι κυριαρχεί σε μεγάλο μέρος του πολιτικού μας λόγου· είναι σαν να πρόκειται απλώς για τη χειρότερη δυνατή φαντασίωση που θα μπορούσε να προβάλει κανείς, για την οποία εσύ καλείσαι να λογοδοτήσεις. Σήμερα, όμως, αυτό για το οποίο πρέπει να λογοδοτήσουμε είναι όσα πράγματι προσφέρουμε στους Νεοϋορκέζους.
ΛΓΝ: Μέρος αυτής της συζήτησης, φυσικά, είναι και η οργάνωση στην οποία ανήκετε, το DSA (Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές της Αμερικής), το οποίο διανύει μια ιδιαίτερη περίοδο — σχολιάζεται τόσο θετικά όσο και αρνητικά, για να το θέσω ήπια. Στον πυρήνα του βρίσκεται η ιδέα ότι αγωνίζονται για την εργατική τάξη.
Αυτό με έκανε να αναρωτηθώ: πώς ορίζετε την εργατική τάξη; Υπάρχει, άλλωστε, μεγάλη συζήτηση γύρω από το τι συνιστά σήμερα εργατική τάξη, και ποιος είναι ευπρόσδεκτος σε αυτό το τραπέζι.
ΖΜ: Πιστεύω ότι, αν πρέπει να εργαστείς για να πληρώσεις τους λογαριασμούς σου, αυτό συνιστά έναν ορισμό του να είσαι μέρος της εργατικής τάξης.
ΛΓΝ: Άρα είναι όποιος έχει… Ω, Θεέ μου!
ΖΜ: Δεν πειράζει, απλώς ένας κακός βήχας.
ΛΓΝ: Το έχετε εξετάσει;
ΖΜ: Ναι.
ΛΓΝ: Εντάξει.
ΖΜ: Γι’ αυτό, άλλωστε, πιστεύω στο Medicare for All (καθολική υγειονομική περίθαλψη για όλους).
ΛΓΝ: Ώστε όλοι να μπορούν να εξετάζονται. Αφορά, λοιπόν, όλους όσους έχουν μισθωτή εργασία;
ΖΜ: Κατά κάποιον τρόπο —και τους ελεύθερους επαγγελματίες επίσης.
ΛΓΝ: Αυτό με ενδιαφέρει λιγότερο — κάποιος που βγάζει 250.000 δολάρια τον χρόνο είναι εργατική τάξη;
ΖΜ: Δεν έχω καθίσει στο σπίτι αναρωτώμενος πού ακριβώς αρχίζει και πού τελειώνει αυτό. Αυτό που θα έλεγα είναι ότι όσοι εργάζονται προσπαθώντας να αντέξουν οικονομικά βασικές, αξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης και δεν τα καταφέρνουν, είναι κι εκείνοι εργατική τάξη. Συχνά μας ρωτούν πώς χωρίζουμε αυτή τη χώρα· πιστεύω ότι υπάρχει μόνο μία πλειοψηφία σε αυτή τη χώρα, η εργατική τάξη.
ΛΓΝ: Αυτό δεν μου ακούγεται πολύ πειστικό.
ΖΜ: Εσείς τι πιστεύετε;
ΛΓΝ: Δεν είναι τόσο το τι πιστεύω εγώ, όσο το ότι μοιάζει με μια πολύ εύκολη απάντηση σε μια περίπλοκη ερώτηση. Πολιτικά, αν λέτε ότι όλοι είναι εργατική τάξη, ή ότι όποιος παίρνει μισθό είναι εργατική τάξη, αυτό διευρύνει βέβαια την παράταξή σας. Στην πράξη, όμως, χωριζόμαστε με βάση το εισόδημα — και ειδικά αν θέλετε να φορολογήσετε τους ανθρώπους, το πού τραβάτε αυτές τις διαχωριστικές γραμμές έχει σημασία.
ΖΜ: Την έχω τραβήξει περίπου στο ένα εκατομμύριο δολάρια τον χρόνο.
ΛΓΝ: Εντάξει. Άρα, όποιος έχει εισόδημα κάτω από ένα εκατομμύριο δολάρια τον χρόνο είναι εργατική τάξη;
ΖΜ: Δεν λέω αυτό. Λέω απλώς, όσον αφορά την πρακτικότητα της δημοσιονομικής πολιτικής, ότι μεγάλο μέρος της πολιτικής μας υπήρξε συζήτηση για το ποιους αφήνεις απέξω. Εμένα με ενδιαφέρουν περισσότερο οι συζητήσεις για το πώς βάζεις περισσότερους μέσα. Αυτό είναι μέρος του οράματος στο οποίο θέλω να συμμετέχω: ένα όραμα όπου οι άνθρωποι καταλαβαίνουν ότι υπάρχει χώρος και για εκείνους.
Θέλω, όμως, όντως να αυξήσω τους φόρους σε όσους βγάζουν περισσότερα από ένα εκατομμύριο δολάρια τον χρόνο.
ΛΓΝ: Πάντως, κάποιος που εργάζεται ως καθαριστής θα νιώσει κάπως περίεργα με αυτή την περιγραφή, αν τον βάζετε στην ίδια κατηγορία με έναν δικηγόρο. Μοιάζει με διαφορά που μπορεί να έχει σημασία. Πιστεύετε ότι ανήκουν όλοι στην ίδια ομάδα;
ΖΜ: Όταν ήμουν υποψήφιος, πολλές από τις ερωτήσεις που αντιμετώπιζα ήταν: τι σημαίνει να είσαι δημοκρατικός σοσιαλιστής; Το αναφέρω αυτό γιατί πιστεύω ότι ενίοτε υπάρχει μια εμμονή με τον ορισμό ενός πράγματος. Αυτό που διαπίστωσα, χτυπώντας τις πόρτες των Νεοϋορκέζων, ήταν ότι απλώς ρωτούσαν: αποτελώ μέρος του οράματός σου;
Δεν είναι ότι όλοι βγάζουν τα ίδια χρήματα ή αντιμετωπίζουν τον ίδιο βαθμό δυσκολίας, θέλουν όμως να γνωρίζουν αν υπάρχει τρόπος να μπορούν, δουλεύοντας σκληρά, να αντέξουν οικονομικά μια καλή ζωή στην πόλη.
ΛΓΝ: Έχω παρατηρήσει ότι, όταν προσπαθώ να αποσπάσω συγκεκριμένες απαντήσεις, αποφεύγετε το θέμα μιλώντας γενικά για το τι θέλουν και τι δεν θέλουν οι Νεοϋορκέζοι. Από τη δική μου εμπειρία με πολιτικούς, όταν τους ζητώ να ορίσουν κάτι και δεν θέλουν να το κάνουν, καταφεύγουν σε μια πολύ γενική προσέγγιση — και αυτό, πιστεύω, βρίσκεται στην καρδιά μιας πολύ σημαντικής συζήτησης σε αυτή τη χώρα.
ΖΜ: Κοιτάξτε, εγώ σας τον όρισα ως κάποιον που εργάζεται για να καλύψει τις βιοτικές του ανάγκες. Πιστεύω ότι, ανεξάρτητα από τον ορισμό, υπάρχει η κοινή παραδοχή πως όσοι παλεύουν να πληρώσουν το ενοίκιό τους, δυσκολεύονται να αγοράσουν τα τρόφιμά τους, παλεύουν με το κόστος φροντίδας των παιδιών τους, είναι οι άνθρωποι που θα έπρεπε να βρίσκονται στον πυρήνα του οράματός μας για την επόμενη μέρα.
ΛΓΝ: Το άλλο ζήτημα που έχει εγερθεί συχνά σχετικά με το DSA είναι, φυσικά, το πώς γίνονται οι επιλογές υποψηφίων. Μόλις είδαμε την προεκλογική εκστρατεία του Γκράχαμ Πλάτνερ στο Μέιν να καταρρέει λόγω κατηγοριών για σεξουαλική επίθεση. Ο κύριος σύμβουλός σας, ο Μόρις Κατζ, διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη διεξαγωγή της εκστρατείας του Πλάτνερ. Έχει γίνει μεγάλο ζήτημα — έχει κλονιστεί η εμπιστοσύνη σας στον Κατζ; Τον θεωρείτε εν μέρει υπεύθυνο για ό,τι συνέβη;
ΖΜ: Όχι.
ΛΓΝ: Γιατί όχι;
ΖΜ: Πρώτα απ’ όλα, όταν έμαθα για τις εξαιρετικά σοβαρές κατηγορίες που ήρθαν στο φως και με ρώτησαν τι θα έπρεπε να γίνει στη συνέχεια με την εκστρατεία, είπα ότι θα έπρεπε να λήξει. Είμαι ευγνώμων που ακριβώς αυτό είδαμε να συμβαίνει τις τελευταίες εβδομάδες. Όσον αφορά τον Μόρις, πρόκειται για κάποιον που οργανώνει τρόπους να βοηθά υποψηφίους που αγωνίζονται για το ίδιο όραμα αξιοπρέπειας για τους εργαζόμενους ανθρώπους.
Ο ίδιος, εγώ, αλλά και πολλοί ακόμη, συμφωνούμε ότι δεν υπάρχει κανένας χώρος, καμία ανοχή για τη σεξουαλική βία ή τη σεξουαλική επίθεση.
ΛΓΝ: Υπήρχαν, όμως, πολλές ενδείξεις στην πορεία ότι ο Γκράχαμ Πλάτνερ είχε προβληματικό παρελθόν. Δεν θα έπρεπε, επομένως, να κριθεί κάποιος που στάθηκε τόσο καθοριστικός στην εκστρατεία και στην άνοδό του;
ΖΜ: Πιστεύω ότι θα πρέπει να κριθεί από την απόφαση που έλαβε στο τέλος αυτής της ιστορίας — να αποχωρήσει από την εκστρατεία μόλις κατέστη δυνατή η ολοκλήρωση της διαδικασίας.
ΛΓΝ: Δύο ερωτήσεις γενικότερου ενδιαφέροντος σχετικά με εσάς, την οργάνωσή σας και κάθε συνασπισμό που προσπαθείτε να χτίσετε, καθώς έχετε δηλώσει ξεκάθαρα ότι θέλετε ανθρώπους με τους οποίους συμφωνείτε, ή που υποστηρίζουν το όραμά σας, σε θέσεις εξουσίας, ώστε να μπορείτε να συνεργαστείτε μαζί τους. Υπάρχουν μετριοπαθείς εντός του Δημοκρατικού Κόμματος που έχουν ζητήσει τη διαγραφή του DSA από τον δημοκρατικό συνασπισμό. Θέλω να το αντιστρέψω αυτό: υπάρχει χώρος, στο κόμμα που θέλετε να δημιουργήσετε, για τους μετριοπαθείς Δημοκρατικούς;
ΖΜ: Ναι.
ΛΓΝ: Τελεία και παύλα.
ΖΜ: Δεν με ενδιαφέρει να διαγράφω ανθρώπους από τα κόμματα. Αυτό, πιστεύω, το κάνεις όταν δεν μπορείς να κερδίσεις την αντιπαράθεση μέσα στο κόμμα.
ΛΓΝ: Ακόμη κι αν συνεργάζονται με την AIPAC;
ΖΜ: Αν είναι Δημοκρατικοί, αν κατεβαίνουν και κερδίζουν ως Δημοκρατικοί, τότε θα πρέπει να αποτελούν μέρος του Δημοκρατικού Κόμματος. Η πολιτική είναι, άλλωστε, και η τέχνη του να καθιστάς εφικτό ό,τι βασίζεται σε αρχές.
Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους διαφωνώ κάθετα σε πλήθος θεμάτων. Αν, όμως, μπορούμε να βρούμε ένα σημείο συμφωνίας, εκεί ακριβώς θα επικεντρώσω αυτή τη σχέση. Όποιος αναζητά μόνο ανθρώπους με τους οποίους συμφωνεί απολύτως σε όλα, καλύτερα να μείνει σπίτι του και να κοιτάζεται σε έναν καθρέφτη.
ΛΓΝ: Έχω μια μεγάλη ερώτηση, εμπνευσμένη από τη συνέντευξη ενός συναδέλφου μου με τον Μικ Τζάγκερ.
ΖΜ: Δεν περίμενα να φτάσουμε σε αυτό το θέμα.
ΛΓΝ: Ναι, πήρε κι αυτό μια απρόσμενη τροπή. Σε εκείνη τη συνέντευξη, ο Τζάγκερ είχε πει πως χρειάζεται μεγάλος εγωισμός για να γίνει κανείς ροκ σταρ. Αυτό με έκανε να αναρωτηθώ, έχοντας πάρει συνέντευξη από πολλούς πολιτικούς: ποια χαρακτηριστικά προσωπικότητας πιστεύετε ότι χρειάζεται πραγματικά κάποιος για να είναι επιτυχημένος πολιτικός — δεδομένου ότι θεωρείστε πλέον ένας από τους πιο επιτυχημένους — και μάλιστα σε μια εποχή όπου η πολιτική είναι αρκετά σκληρή;
ΖΜ: Σας ευχαριστώ. Ποια είναι τα χαρακτηριστικά που πρέπει να έχεις;
ΛΓΝ: Ναι, ποια χαρακτηριστικά χαρακτήρα πιστεύετε ότι πρέπει να έχετε;
ΖΜ: Πιστεύω ότι χρειάζεται ένα κάποιο επίπεδο παραλογισμού, ώστε να πιστεύεις πως εσύ πρέπει να είσαι αυτός που θα αναλάβει. Αυτό, όμως, που θεωρώ εξαιρετικά σημαντικό, ειδικά τώρα, είναι η ειλικρίνεια — για το τι πιστεύεις, για το τι αγωνίζεσαι, και η ικανότητα να τη διατηρείς, ειδικά απέναντι σε ανθρώπους με τους οποίους διαφωνείς.
ΛΓΝ: Εννοείτε να έχετε αρχές;
ΖΜ: Ναι, είναι κι αυτό, αλλά είναι επίσης το ότι, ακόμη κι όταν η θέση σου στερείται αρχών, να μπορείς να είσαι ειλικρινής γι’ αυτήν. Πιστεύω ότι αυτό που αναζητούν οι Νεοϋορκέζοι και οι Αμερικανοί είναι να μπορούν να εμπιστευτούν —ανεξάρτητα από το αν τους αρέσεις ή αν συμφωνούν μαζί σου— αυτό ακριβώς που πρεσβεύεις.
Διαπίστωσα ότι πολλοί άνθρωποι, όταν ήμουν υποψήφιος για δήμαρχος, ανέφεραν σημεία στα οποία διαφωνούσαν μαζί μου, εκτιμούσαν όμως το γεγονός ότι μπορούσαν να μάθουν αμέσως τι ακριβώς πρέσβευε η εκστρατεία μου. Πιστεύω, επίσης, ότι πρέπει να είσαι σε θέση να εξηγήσεις τι κάνεις και γιατί το κάνεις. Πολλές φορές φαίνεται σαν η μόνη απάντηση να είναι η εξουσία, κι αυτή δεν είναι καλή απάντηση. Δεν μπορεί να είναι καλή απάντηση. Πρέπει να είναι: για ποιον αγωνίζεσαι, γιατί και πώς; Αυτές είναι, πιστεύω, ερωτήσεις στις οποίες ο κόσμος σκοντάφτει πολύ συχνά.
ΛΓΝ: Αν σκεφτώ εσάς και τον πρόεδρο Τραμπ… θα το πάω κάπου αυτό.
ΖΜ: Τον Μικ Τζάγκερ.
ΛΓΝ: Τον Μικ Τζάγκερ, τον πρόεδρο Τραμπ — δεν εννοώ ότι μοιάζουν, αλλά πρόκειται για ανθρώπους με δύναμη, χάρισμα, οι οποίοι υπήρξαν επιτυχημένοι. Ο πρόεδρος Τραμπ έχει μια συγκεκριμένη περσόνα, που σχετίζεται κάπως με την εκδίκηση, τον θυμό, το να αγωνίζεται για τους οπαδούς του — έχει, δηλαδή, ένα συγκεκριμένο ύφος.
Εσείς είστε γνωστός για το ότι χαμογελάτε πολύ, κάτι που μπορώ να επιβεβαιώσω και από τη σημερινή συνέντευξη. Αναρωτιέμαι για την πολιτική φιλοσοφία πίσω από αυτό — πέρα από το ενδεχόμενο να πρόκειται απλώς για χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς σας, ίσως μια εκ φύσεως αισιόδοξη ψυχή. Φαίνεται, πάντως, ότι υπάρχουν και τα δύο επιτυχημένα μοντέλα, απλώς διαφορετικά.
ΖΜ: Μακάρι να μπορούσα να πω ότι το υιοθέτησα ως μέρος ενός πολιτικού σχεδίου, οφείλω όμως τα εύσημα περισσότερο στους γονείς και στους παππούδες μου, γιατί αυτό ενθάρρυναν όταν ήμουν παιδί: ότι το χαμόγελο ήταν τρόπος έκφρασης. Πιστεύω, πάντως, ότι και στις δύο περιπτώσεις που περιγράφετε, δείχνετε στον κόσμο κάτι για το ποιος είστε, τι υποστηρίζετε, πώς σας κάνει να νιώθετε.
Συχνά φαίνεται σαν οι πολιτικοί να είναι λευκοί καμβάδες, τους οποίους υποτίθεται ότι ζωγραφίζουν όλοι οι άλλοι. Πιστεύω ότι είναι ώρα να δείξουμε στον κόσμο: «αυτός είμαι· ίσως δεν σας αρέσει, ίσως σας αρέσει, αλλά αυτός είμαι» — και τουλάχιστον να μπορούμε να βασιστούμε σε μια κοινή αντίληψη για το ποιος είναι αυτός ο άνθρωπος.
ΛΓΝ: Θέλω να καταλάβω λίγο την προσωπική πλευρά του τι σημαίνει να είσαι δήμαρχος. Η σύζυγός σας, η Ράμα Ντουουάτζι, είναι μόλις 29 ετών, εσείς είστε 34. Γνωριστήκατε στο Hinge.
ΖΜ: Πράγματι.
ΛΓΝ: Παντρευτήκατε μόλις πέρυσι — όλα αυτά φαίνονται πάρα πολλά.
ΖΜ: Είναι.
ΛΓΝ: Ζείτε πλέον και οι δύο στο Γκρέισι Μάνσιον (την επίσημη κατοικία του δημάρχου). Πώς ήταν ο πρώτος χρόνος σας ως νιόπαντροι, μέσα σε όλη αυτή την αναστάτωση;
ΖΜ: Είναι πολλά, και δεν θα ήθελα να τα ζήσω με κανέναν άλλον. Το να είμαι παντρεμένος με τον έρωτα της ζωής μου, ενώ ηγούμαι της πόλης που αγαπώ, πραγματικά δεν μπορώ να ζητήσω τίποτα περισσότερο.
Στο πρόσωπό της έχω βρει μια όαση, και είμαι παντοτινά ευγνώμων γι’ αυτό.
ΛΓΝ: Κανονικά, όμως, τον πρώτο χρόνο του γάμου τσακώνεσαι για το ποιος θα βάλει την οδοντόβουρτσα στη θέση της — δεν αποφασίζεις πώς θα είσαι δήμαρχος και Πρώτη Κυρία ταυτόχρονα.
ΖΜ: Κάνουμε, βέβαια, κάποιες ιδιαίτερες κουβέντες. Με πολλούς τρόπους, όμως, η ομορφιά της ζωής μας είναι ότι εξακολουθεί να μοιάζει με τη δική μας ζωή.
ΛΓΝ: Πιστεύετε ότι η κριτική και η προσοχή που δέχεται είναι δίκαιη;
ΖΜ: Όχι. Αυτό, νομίζω, μας επαναφέρει σε ένα προγενέστερο σημείο της κουβέντας μας — σε αυτό για το οποίο επιλέγουμε να δεσμευτούμε. Αλλά και σε αυτό που θεωρώ, με πολλούς τρόπους, μια παρωχημένη αντίληψη για το τι υποτίθεται ότι είναι η σύζυγος ενός πολιτικού.
Είναι ανεξάρτητος άνθρωπος, μια εκπληκτική καλλιτέχνις. Κι όμως, μεγάλο μέρος του πώς αλληλεπιδρά σήμερα με τον κόσμο διαμορφώνεται από το γεγονός ότι είναι η σύζυγός μου.
Μερικές από τις πιο χαρούμενες στιγμές μου είναι όταν με πλησιάζουν άνθρωποι και μου λένε ότι λατρεύουν την τέχνη της Ράμα — γιατί αυτό είναι: καλλιτέχνις. Ναι, είναι η σύζυγός μου, αλλά αυτό είναι που κάνει. Εγώ είμαι απλώς κάποιος που εκείνη αγαπάει.
ΛΓΝ: Τελευταία ερώτηση. Προΐστασθε μιας πραγματικής αλλαγής vibe στη Νέα Υόρκη. Όπως μου είπε κάποιος Νεοϋορκέζος, είναι λίγο πιο διασκεδαστικό να ζεις εδώ αυτόν τον καιρό.
Οι Knicks κέρδισαν, έγινε ο γάμος της Τέιλορ Σουίφτ, το Παγκόσμιο Κύπελλο… Μεταξύ μας, ήσασταν καλεσμένος στον γάμο της Τέιλορ Σουίφτ;
ΖΜ: Όχι.
ΛΓΝ: Ούτε καν καλεσμένος;
ΖΜ: Όχι, και δεν πειράζει.
ΛΓΝ: Ναι, δεν πειράζει· ήξερα ότι δεν πήγατε, δεν ήμουν όμως σίγουρη αν είχατε προσκληθεί. Είστε πλέον, ούτως ή άλλως, αυτή τη στιγμή ο πιο διάσημος της Νέας Υόρκης. Πώς το κρατάτε ζωντανό αυτό, όταν το πάρτι θα τελειώσει κάποια στιγμή;
ΖΜ: Δεν πιστεύω ότι χρειάζεται να τελειώσει. Το να ζεις στην πόλη μπορεί να είναι διασκεδαστικό, ανεξάρτητα από όσα συμβαίνουν γύρω μας. Αυτό αποτελεί, άλλωστε, μέρος ενός οράματος: όταν αγωνίζεσαι για τους εργαζόμενους ανθρώπους, δεν αρκεί να μπορούν να αντέξουν οικονομικά το σπίτι τους, τα τρόφιμά τους και τη φροντίδα των παιδιών τους.
Πρέπει να επιστρέψουμε και στο παλιό εργατικό απόφθεγμα: «οκτώ ώρες ανάπαυση, οκτώ ώρες εργασία, οκτώ ώρες για ό,τι θέλεις». Πρέπει να κάνουμε αυτή την πόλη ένα μέρος όπου οι άνθρωποι μπορούν να ψυχαγωγούνται — και αυτό, επίσης, πρέπει να είναι οικονομικά προσιτό.
Όσο σημαντικό είναι να παρέχουμε δωρεάν φροντίδα σε 2.000 παιδιά δύο ετών αυτό το φθινόπωρο, άλλο τόσο σημαντικό είναι να διοργανώσουμε μια βραδιά με δωρεάν φύλαξη παιδιών, ώστε οι γονείς να μπορούν να βγουν έξω και να διασκεδάσουν. Γι’ αυτό, άλλωστε, μεγάλο μέρος της προσοχής μου στις συζητήσεις με τη FIFA και την επιτροπή διοργάνωσης στράφηκε στο να εξασφαλίσουμε 1.000 εισιτήρια των 50 δολαρίων, να καταστήσουμε δωρεάν τα FanFests που αρχικά θα είχαν αντίτιμο, να έχουμε γήπεδα ποδοσφαίρου ανοιχτά όλο το εικοσιτετράωρο, όλες τις ημέρες της εβδομάδας, και να παρατείνουμε τις ώρες φωτισμού στα γήπεδα μπάσκετ. Πρέπει να κάνουμε αυτόν τον τόπο ένα μέρος όπου οι άνθρωποι θέλουν να ζουν, λόγω του πώς νιώθουν ζώντας εδώ.
Είναι τιμή μου να μοιράζομαι με τον υπόλοιπο κόσμο αυτό που κάνει αυτή την πόλη τόσο ξεχωριστή. Και λέμε: καλώς ήρθατε στο σπίτι σας.
ΛΓΝ: Πολύ ωραία. Δήμαρχε Ζόραν Μαμντάνι, σας ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.
ΖΜ: Σας ευχαριστώ που με φιλοξενήσατε. Ζητώ συγγνώμη για τον βήχα.
ΛΓΝ: Καθόλου. Σας ευχαριστώ.
