Η επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών στη Βενεζουέλα για την απαγωγή του Προέδρου της Νικολάς Μαδούρο αποσυνδέει τις ΗΠΑ από τον γνώριμο μεταψυχροπολεμικό ρόλο της ηγεμονικής παγκόσμιας δύναμης υπέρ μιας νεο-αποικιοκρατικής αυτοκρατορίας με λάβαρο το «Πρώτα η Αμερική».
Η στροφή της εξωτερικής πολιτικής της κυβέρνησης Τραμπ προς μια νέα ιμπεριαλιστική στρατηγική είναι εργαλείο sine qua non στην επιδιωκόμενη αυτοκρατορική μεταμόρφωση των ΗΠΑ. Πρόκειται επί της ουσίας για μια τροχιά επεκτατισμού, που είχε ήδη ξεκινήσει -και συνεχίζεται- από την προεκλογική περίοδο του 2024 με τις επιθέσεις απονομιμοποίησης και υποβιβασμού μεγάλων διεθνών οργανισμών, όπως είναι τα Ηνωμένα Έθνη, ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου ή η Βορειοατλαντική Συμμαχία, και φτάνει μέχρι την πρόσφατη απόφαση απόσυρσης συμμετοχής από τη Σύμβαση-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC) και άλλους 66 διεθνείς οργανισμούς επειδή κανένας από τους παραπάνω παγκόσμιους θεσμούς δεν εξυπηρετεί πλέον τα συμφέροντα των ΗΠΑ…
Η αντιφιλελεύθερη Ακροδεξιά του Τραμπ θέτει απλώς τις νέες στρατηγικές προτεραιότητες στο πλάνο της οικοδόμησης μιας αυτοκρατορίας με αποικιοκρατικές βλέψεις a l’ ancienne. Τα συστατικά αυτών των επιχειρήσεων, γνώριμα. Μια επιθετική τακτική που εμπλέκει την ιδεολογική πρόκληση, τον οικονομικό εθνικισμό, βασίζεται σε μια ελίτ που έχει το μονοπώλιο της αγοράς στην υψηλή τεχνολογία και μια εγχώρια μεσαία τάξη που ταλαντεύεται ανάμεσα στη φτωχοποίηση και στην ξενοφοβία. Ένας de facto επικίνδυνος ιδεολογικός ιστός που εξυφαίνεται γύρω από το δόγμα MAGA (Make America Great Again), μια κατασκευή στην οποία ενυπάρχουν η τραμπική αλαζονεία με τον λαϊκισμό, τον αυταρχισμό, τον πονηρό μεγαλοϊδεατισμό -βλέπε πλουτοπαραγωγικά κοιτάσματα και τεράστια αποθέματα πετρελαίου της Βενεζουέλας και κάθε Βενεζουέλας- και την αδιαμφισβήτητη χρήση της πολιτικής της ισχύος (macht politik).
Βενεζουέλα, Γροιλανδία, Κολομβία, Ιράν, Κούβα, Υεμένη, Παναμάς… είναι απλώς οι πινέζες στον χάρτη μιας new age καταστροφής, ενός πλανητικού ανοίγματος που αγνοεί και ειρωνεύεται κάθε έννοια Διεθνούς Δικαίου και κάθε κανόνα που αναγνωρίζεται από τα κράτη ως δεσμευτικός για τις μεταξύ τους σχέσεις και ισορροπίες.
Από την έναρξη της δεύτερης θητείας του Τραμπ δυστυχώς μπαίνουμε όλο και πιο βαθιά στην «καρδιά του σκότους» χωρίς αντίπαλο δέος, με μια Ευρώπη σε ύπνωση και μια Ευρωπαϊκή Ένωση σε βαθύ υπαρξιακό αδιέξοδο. Ένα μέλλον που η θολότητά του προκαλεί ερωτήματα και κυρίως φόβο.
