Από την απόκρυψη στην πλημμυρίδα, η διοχέτευση στη δημοσιότητα των περιβόητων φακέλων του Τζέφρι Επστάιν σήκωσε διαδοχικά παλιρροιακά κύματα, εντός και εκτός των ΗΠΑ. Όχι μόνο εις βάρος του Ντόναλντ Τραμπ, ο οποίος με απαράμιλλο κυνισμό είχε ήδη περάσει από το «δεν ήξερα τίποτα, δεν μπλέχτηκα ποτέ» στο «όλος ο κόσμος γνώριζε», παίζοντας το χαρτί της συνολικής και διαχεόμενης ενοχής, όπου συμμετοχή και συγκάλυψη ταυτίζονται στην κοινή συνείδηση και έτσι ο ίδιος δεν δέχεται την αιχμή του συλλογικού αναθέματος, καθώς «θολώνει» τα νερά μέσω ενός κρεσέντο ονοματολογίας. Προφανώς, όλοι οι κατονομαζόμενοι στους κύκλους επαφών Επστάιν δεν βρίσκονται εκεί για τους ίδιους λόγους, μια και ο ίδιος υπήρξε (ή προσπαθούσε να περνιέται για) μέγας επιχειρηματικός και οικονομικός παράγων, ανακατεμένος σε εκατοντάδες διαφορετικά πράγματα, όπου η μία επαφή έχτιζε την επόμενη. Αλλιώς αναφέρεται …ο Δαλάι Λάμα και η συζήτηση για το μνημονιακό εγκλωβισμό της ελληνικής οικονομίας υπέρ της τοξικής κερδοσκοπίας τραπεζών και κεφαλαίου, αλλιώς η σχέση με τον Νόαμ Τσόμσκι (αποκάλυψη που σόκαρε, έπληξε το κύρος του σπουδαίου διανοητή και πυροδότησε σφοδρή αντιπαράθεση σχετικά με τα όρια σύζευξης δημόσιας ιδεολογικής σύγκρουσης και προσωπικών επιλογών) και αλλιώς οι σεξουαλικές προτιμήσεις και παιδοφιλικές ορέξεις υπερπλουσίων, ισχυρών πολιτικών προσώπων και εστεμμένων, που καρδιοχτύπησαν ταυτοχρόνως το Μπάκιγχαμ και τη Ντάουνινγκ Στρητ.
Εκλογές όπως βολεύουν
Δεν είναι, ωστόσο, μυστικό ότι ο Ντόναλντ Τραμπ θεωρείται πλέον ο χαμηλότερης δημοτικότητας εν ενεργεία πρόεδρος των ΗΠΑ, όσο κι αν συνεργάτες και εγκάθετοι του προσπαθούν να αποδείξουν το αντίθετο. Μπορεί η απαίτηση του πρόεδρου της Κολομβίας, Γκουστάβο Πέτρο, να ξεκινήσει το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης έρευνα για τα εγκλήματά του στην Καραϊβική και διεθνώς, να μην αγγίζουν τον μέσο Αμερικανό (εξ άλλου οι ΗΠΑ δεν το αναγνωρίζουν), τον αγγίζουν όμως η επελαύνουσα φτώχεια, η ανασφάλεια και το όργιο καταστολής. Όπου έχουν υπάρξει εκλογικές διαδικασίες, το αποτέλεσμα είναι σχεδόν πάντα υπέρ των Δημοκρατικών υποψηφίων, με πολλούς μη λευκούς και ισπανόφωνους ανάμεσα τους. Η νίκη Μαμντάνι άνοιξε τον δρόμο για μεγαλύτερη εμπλοκή πολιτών στην πολιτική, κυρίως σε τοπική κλίμακα, ενδυνάμωσε εντυπωσιακά την οργανωτική δύναμη των Σοσιαλιστών Δημοκρατών και βοήθησε στην εκλογή ριζοσπαστικότερων απ’ ό,τι συνήθως υποψηφίων. Την ώρα που ο δήμαρχος της Νέας Υόρκης ακάθεκτος προχωρά στην υλοποίηση του προγράμματος του (μεταξύ άλλων, το γραφείο του οργανώνει περιοδεία «Νεοϋορκέζοι κατά κακών σπιτονοικοκύρηδων») και με διοικητική πράξη απαγορεύει στον ICE κάθε πρόσβαση σε σχολεία, δομές υγείας, θρησκευτικές εγκαταστάσεις, καταφύγια αστέγων και άλλους χώρους στήριξης ευάλωτων, η τραμπική διακυβέρνηση καλείται να διαχειριστεί το χαστούκι του Ανώτατου Δικαστηρίου που απαγόρευσε τη φαλκίδευση των εκλογικών χαρτών που ζητούσε ο πρόεδρος.
Επόμενο σχέδιο της η διπλή φαλκίδευση των εκλογών. Πρώτο βήμα, η επιστολή Τραμπ προς τις αρχές της Μινεσότα, με την οποία δέχεται να αποσύρει τους λεγεωνάριους του ICE από την πολιτεία, αν του δοθεί η διαχείριση των εκλογικών διαδικασιών, κάτι που αποτελεί αρμοδιότητα των πολιτειών και όχι της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. «Εθνικοποιούμε τις εκλογές» είναι το νέο σύνθημα του Οβάλ Γραφείου και –δια της προσφιλούς μεθόδου του εκβιασμού– απευθύνεται σε πολιτείες όπου οι Ρεπουμπλικανοί ηττώνται, προκειμένου να αναχαιτισθεί πιθανή απώλεια της Γερουσίας μετά τις εκλογές του Νοεμβρίου. Εθνικοποίηση είναι η κομψή διατύπωση για την υφαρπαγή της εκλογικής διαδικασίας και της χρήσης κάθε τρόπου φαλκίδευσης της από τους MAGΑ εντεταλμένους. Τζώρτζια, Τέξας, Μαίην, Μινεσότα, οι πρώτοι στόχοι.
Δεύτερο βήμα, η «Save America Act» ( σταθεροί οι εθνοσωτήριοι τίτλοι) την οποία ψήφισαν οι Ρεπουμπλικανοί βουλευτές και θα βρεθεί τώρα στη Γερουσία. Στόχος της να δυσκολέψει η πρόσβαση στην άσκηση των εκλογικών δικαιωμάτων, εφόσον για την εγγραφή στους καταλόγους θα απαιτείται διαβατήριο (146 εκατ. πολίτες δεν διαθέτουν), πιστοποιητικό γέννησης με το νέο επίθετο για όσες έγγαμες γυναίκες το έχουν αλλάξει (69 εκατ. δεν διαθέτουν), δελτίο ταυτότητας «που να αποδέχεται η ομοσπονδιακή κυβέρνηση» και αυτοπρόσωπη παρουσία εγγραφής, καταργώντας την επιστολή, ηλεκτρονική, διαδικτυακή δυνατότητα. Ποιοι πλήττονται; Όσοι υπηρετούν εκτός συνόρων, οι γυναίκες, οι έγχρωμοι, οι πολιτογραφημένοι πρόσφυγες και μετανάστες, οι κάτοικοι απομακρυσμένων αγροτικών κυρίως περιοχών. Όσοι δηλαδή δεν είναι ασφαλείς MAGA υποστηρικτές.
Σάλσα, κάντρι και έξω ο ICE
Αν το αντιτραμπικό Χόλυγουντ αφορά μερικούς, η μουσική αφορά πολύ περισσότερους και το Super Bowl, ο σούπερ τελικός του αμερικανικού ποδοσφαίρου (ράγκμπι), όλους. Ο «boss» Μπρους Σπρίνγκστιν έγραψε τη μπαλάντα για τους δρόμους της Μινεσότα, αλλά το «Αντισταθείτε με μουσική» κίνημα συγκεντρώνει υπέροχους νέους δημιουργούς με απολύτως καθαρό μήνυμα και πολλές υποψηφιότητες για Γκράμι. Ανάμεσα τους, ο Μπενίτο Αντόνιο Μαρτίνες Οκάσιο, aka Bad Bunny, που 10 χρόνια πριν δούλευε σε σούπερ μάρκετ και πριν 10 μέρες απέσπασε το Γκράμι άλμπουμ της χρονιάς, με αμιγώς ισπανόφωνο στίχο. Ευχαριστώντας, «ICE out» ήταν οι πρώτες λέξεις του. Λίγα χρόνια πριν διαδήλωνε υπέρ της παραίτησης του κυβερνήτη του Πουέρτο Ρίκο, της πατρίδας του, πολιτείας – αποικίας των ΗΠΑ, εφόσον οι κάτοικοί της δεν έχουν τα δικαιώματα των άλλων Αμερικανών.
Το μισάωρο διάλειμμα του φετινού Super Bowl, έργο του ταλέντου του Bad Bunny, τα είχε και τα είπε όλα: τη δύναμη της αγάπης και την απόλυτη συμπεριληπτικότητα απέναντι στο hate speech του τραμπισμού, τα σκλαβοπάζαρα στις φυτείες ζαχαροκάλαμου της πατρίδας του, την τωρινή εγκατάλειψη της μετά τους τυφώνες, τις πολλές Αμερικές που αποτελούν την ήπειρο την οποία οι ΗΠΑ συστηματικά ακυρώνουν. Χρώμα, περηφάνια, σαφές μήνυμα και η χαρά της ζωής ως κώδικας πολιτισμικός και ως αντίσταση, σε μια ισπανόφωνη πανδαισία που έβγαζε τους «αόρατους» στο φως υπό το βλέμμα 100 εκατ. θεατών. Η απαγορευμένη σημαία της πορτορικανικής εξέγερσης βρέθηκε μαζί με το φύλλο σφενδάμου του Καναδά και τα χρώματα της Κούβας, του Μεξικού, της Βενεζουέλας, ενώ ο επίσης πορτορικανός σταρ Ρίκι Μάρτιν τραγουδούσε «δεν θα την πατήσουμε εμείς όπως η Χαβάη».
Εννοείται πως ο Ντόναλντ Τραμπ μίσησε απολύτως και λοιδόρησε αυτό που λάτρεψε το παγκόσμιο χωριό και –κυρίως– οι συμπολίτες του, ενώ προσπάθησε να αντιτάξει το «Αll American Halftime Show» του ακροδεξιού Kid Rock με τους μισογυνικούς – παιδοφιλικούς στίχους και κατηγόρησε τον Bad Bunny για …χορευτικές φιγούρες ακατάλληλες για παιδιά, αυτός που λατρεύει τα παιδιά αλλιώς.
Η πολιτισμική σύγκρουση στις ΗΠΑ είναι καταφανής, βαθιά και ολοκληρωτική. Και αυτή η σύγκρουση –που στον πυρήνα της έχει το αμερικανικό απόλυτο ιδεώδες της προστασίας της κοινότητας και των ανθρώπων που την αποτελούν– κατατρώει τον τραμπισμό, βαθύτερα από οποιαδήποτε άλλη.
