Έχει ξεκινήσει το «παραμυθάκι» από τους κυβερνώντες και από το βήμα της Βουλής και φυσικά από τους δορυφόρους τους, να αναρωτιούνται αν η Αριστερά και ειδικά η Νέα Αριστερά στηρίζει το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν (που φυσικά δεν το στηρίζει).
Παραθέτω την τοποθέτηση πριν τρεις μέρες με ανάρτηση του προέδρου μας Αλέξη Χαρίτση (την οποία ήδη είχα αναρτήσει)
«Ενάντια στην υποταγή»
Στο Ιράν σήμερα αμφισβητείται ένα αυταρχικό, θεοκρατικό καθεστώς που στερεί δικαιώματα, καταπνίγει ελευθερίες και έχει οδηγήσει τη χώρα σε βαθιά κοινωνική και οικονομική κρίση.
Το βάθος της κρίσης δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Ακόμη κι αν οι κινητοποιήσεις δεν εκφράζονται μέσα από ενιαία αιτήματα ή ένα συγκροτημένο πολιτικό σχέδιο.
Η ανάγκη όμως για αλλαγή εκφράζεται στον δρόμο.
Στηρίζουμε τις κοινωνίες όταν σηκώνονται όρθιες. Στεκόμαστε πλάι στους ανθρώπους που διεκδικούν χώρο, φωνή και αξιοπρέπεια απέναντι σε συστήματα εξουσίας που τους θέλουν σιωπηλούς και υποταγμένους.
Το πάθος για ελευθερία, δικαιώματα και ευημερία δεν χρειάζονται πιστοποιητικά νομιμοφροσύνης ή διεθνείς προστάτες.
Γνωρίζουμε πως δεν υπάρχει προοδευτική δημοκρατική διέξοδος ούτε στη θεοκρατία, ούτε στην επιστροφή παλιών δικτατόρων, ούτε σε καθεστώτα-μαριονέτες.
Η αριστερή, δημοκρατική στάση είναι μία: αλληλεγγύη στα κοινωνικά κινήματα, στήριξη του δικαιώματος αυτοδιάθεσης των λαών, αντίθεση τόσο στον εσωτερικό αυταρχισμό όσο και στον ιμπεριαλισμό.
Μόνο οι ίδιοι οι λαοί μπορούν να ανοίξουν δρόμους ελευθερίας και κοινωνικής δικαιοσύνης».
Επιπρόσθετα υπάρχει αναλυτική δήλωση από το φεμινιστικό δίκτυο της Νέας Αριστεράς:
«Φεμινιστική αλληλεγγύη στις Ιρανές και τον Ιρανικό λαό»
«Για πάνω από 45 χρόνια, το καθεστώς της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν ασκεί συστηματική καταστολή κατά του Ιρανικού πληθυσμού. Ωστόσο, οι Ιρανές γυναίκες και άνδρες δεν έχουν σταματήσει ποτέ να υψώνουν με θάρρος τη φωνή τους. Από τις φοιτητικές διαμαρτυρίες του 1999 έως τις εξεγέρσεις του 2009, του 2017 και του 2019, μέχρι το κίνημα «Γυναίκες, Ζωή, Ελευθερία» που γεννήθηκε μετά τη δολοφονία της Mahsa Amini το 2022.
Τις τελευταίες 2 εβδομάδες μεγάλες διαδηλώσεις έχουν ξεσπάσει στο Ιράν, με αφορμή το αυξανόμενο κόστος ζωής και την γενικότερη οικονομική ασφυξία, αφού το νόμισμα έχει υποτιμηθεί κατά 96% μέσα σε ένα χρόνο, και με αίτημα τη δημοκρατία και την απομάκρυνση του θρησκευτικού καθεστώτος που κυβερνά τη χώρα από το 1979.
O Ιρανικός λαός βρίσκεται για άλλη μια φορά μαζικά στους δρόμους για να απαιτήσει ελευθερία και αλλαγή καθεστώτος. Για περισσότερες από 80 ώρες, η χώρα έχει αποκοπεί από τον υπόλοιπο κόσμο, λόγω σχεδόν πλήρους διακοπής της πρόσβασης στο διαδίκτυο, σύμφωνα με το NetBlocks, έναν οργανισμό που παρακολουθεί και αναφέρει τις διακοπές λειτουργίας του διαδικτύου και τη λογοκρισία στο διαδίκτυο παγκοσμίως. Απέναντι στις μαζικές διαμαρτυρίες, το καθεστώς αντιδρά με πρωτοφανή βία: τουλάχιστον 2.000 διαδηλωτές έχουν αναφερθεί ως νεκροί, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά, ενώ οι συλλήψεις είναι χιλιάδες, σύμφωνα με την οργάνωση Ιρανικά Ανθρώπινα Δικαιώματα.
Επιπλέον, οι πολιτικοί κρατούμενοι είναι χιλιάδες, ενώ πολλές γυναίκες κρατούνται ή έχουν εκτελεστεί κατά τη διάρκεια των τελευταίων δεκαετιών.
Το σημερινό κίνημα διαμαρτυρίας του Ιράν, εκφράζοντας τη λαϊκή οργή και απόγνωση, απαιτεί ριζικές αλλαγές, αφού το σημερινό καθεστώς επενδύει κυρίως στη στρατιωτικοποίηση της κοινωνίας, για την διαιώνιση της κυριαρχίας του μέσα από τον φόβο και την καταστολή.
Το φεμινιστικό κίνημα στο Ιράν ήταν και παραμένει στην πρωτοπορία του αγώνα για δημοκρατία, ανθρώπινα δικαιώματα και ενάντια στο θρησκευτικό καθεστώς.
Η κατάλυση της δημοκρατίας στο Ιράν και η παραβίαση των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων του Ιρανικού λαού, που οδήγησαν στην εξέγερσή του, δεν μας αφήνουν αδιάφορες.
Ως γυναίκες ενεργές στα κινήματα ειρήνης και ανθρωπίνων δικαιωμάτων δηλώνουμε δημόσια την υποστήριξή μας στον αγώνα του Ιρανικού λαού για δημοκρατία, για κοινωνική δικαιοσύνη, για την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων του: το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, τα δικαιώματα των γυναικών, των παιδιών, των ΛΟΑΤΚΙ, των θρησκευτικών και εθνικών μειονοτήτων.
Παράλληλα, καταγγέλλουμε απερίφραστα τα κάθε είδους ιμπεριαλιστικά σχέδια ξένων δυνάμεων, που αυτοαποκαλούνται σωτήρες.
Δικαίωση στον δίκαιο αγώνα του Ιρανικού λαού».
Επομένως τα ερωτήματα οφείλουν αυτές τις πολύ κρίσιμες ώρες απευθύνονται στους κυβερνώντες και τα εξαπτέρυγά τους:
Γιατί δεν σταματούν να κάνουν μπίζνες και να συνομιλούν με τη Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα; Εκτός κ αν τα πετροδολάρια ξεπλένουν τη σαρία και τους λιθοβολισμούς.
Και τελευταίο: Η ελληνική Αριστερά έχει μέτωπο με την ιρανική επανάσταση από το 1980 όταν οι μουλάδες έδειξαν το πραγματικό τους πρόσωπο και κατέσφαξαν τους αριστερούς και τους διανοούμενους που είχαν συμμετάσχει στην ανατροπή του Σάχη.
Εκείνοι όμως συμφωνούν με τις ισχυρές ενδείξεις για άμεση στρατιωτική επίθεση των ΗΠΑ στο Ιράν και την αντίστροφη μέτρηση
για γενικευμένο πόλεμο στην πολύπαθη Μέση Ανατολή με τα σημαντικά πετρελαϊκά αποθέματα;
Ποιά χώρα θα πάρει σειρά; Έχουν ευθέως υποδειχθεί από τον παγκόσμιο ιμπεριαλιστή σερίφη: η Γροιλανδία και η Κούβα.
