Πλέοντας στην πλήρη αβεβαιότητα, παγκόσμια, ευρωπαϊκά και ελληνικά, θα ήταν μαρξικό να αναρωτηθούμε για τις βεβαιότητες μας. Στο Συνέδριο μας δίνεται η ευκαιρία να εξερευνήσουμε το νέο τοπίο που γεννιέται και να δώσουμε την δική μας εναλλακτική πρόταση στα στρώματα της κοινωνίας που μας ενδιαφέρουν. Ας απαντήσουμε στην έλλειψη στρατηγικής, έχουμε το ανθρώπινο δυναμικό και τις αριστερές αξίες για να αποκτήσουμε το ειδικό βάρος στις ρευστές συνθήκες που ζούμε. Αυτό είναι το επίδικο. Ο αυτοπροσδιορισμός προηγείται του ετεροκαθορισμού.
Ο μόνος αριστερός Πάπας στην ιστορία του Βατικανό, ο Πάπας Φραγκίσκος, είχε δηλώσει ότι Δεν είμαστε σε μια εποχή αλλαγών, αλλά σε μια Αλλαγή Εποχής. Όπως στο πέρασμα από την Αρχαϊκή εποχή στο Μεσαίωνα και μετά στην Μοντέρνα Εποχή. Η υπερχιλιετής εμπειρία διεθνών σχέσεων του Βατικανό δείχνει το ειδικό βάρος των λέξεων.
Οι τελευταίες παγκόσμιες εξελίξεις το επιβεβαιώνουν. Η μεταβατική περίοδος, από το 2008 ως σήμερα, χαρακτηρίζεται από γεωπολιτικό και καπιταλιστικό μετασχηματισμό.
Στο καπιταλιστικό πεδίο, η παγκοσμιοποίηση έλαβε τέλος. Η μερική παγκοσμιοποίηση αφορά πλέον ζώνες επιρροής των τριών υπερδυνάμεων (ΗΠΑ, Κίνα, Ρωσία), και τους νέους ευρύτερους σχηματισμούς (ΝΑΤΟ ευρωπαϊκό-Ινδοειρηνικού, BRICS, Παγκόσμιος Νότος). Ο χρηματοπιστωτικός καπιταλισμός (Wall Street, City Λονδίνο) εξακολουθεί να κυριαρχεί έναντι του βιομηχανικού, αλλά τα τελευταία 30 χρόνια έχει αλλάξει δραματικά η κατανομή της οικονομικής δραστηριότητας με κέντρο την ΝΑ Ασία. Η περίοδος νεοφιλελευθερισμού της Δύσης (Συναίνεση της Washington,1989, Consensus) έκλεισε, συρρικνώνοντας την δυτική επιρροή και με αρνητικά αποτελέσματα για τα 2/3 της κοινωνίας. Η νέα φάση αρχίζει με την πολεμική οικονομία να επικρατεί, τις ανισότητες σε κορύφωση και την κλιματική κρίση να δημιουργεί νέα προβλήματα.
Ο Καπιταλισμός της Επιτήρησης και οι αλγόριθμοι, ελεγχόμενοι από εταιρίες τύπου Παλαντίρ, διαμορφώνουν και αναδιαμορφώνουν συνειδήσεις. Η Παλαντίρ κλείνει συμφωνίες με κυβερνήσεις, παίρνει τα δεδομένα όλων των πολιτών και τους χαρτογραφεί. Ο πρόεδρος της, Πήτερ Τίλ που δίνει διαλέξεις και κυνηγά τον Αντίχριστο και ο Μασκ είναι κλασσικά δείγματα του κλάμπ Τραμπ των ακροδεξιών δισεκατομμυριούχων.
Στο γεωπολιτικό πεδίο, ή τάση οδηγεί σε ένα πολυπολικό κόσμο, αλλά, προς το παρών, ΗΠΑ-Κίνα-Ρωσία καθορίζουν τις παγκόσμιες εξελίξεις. Το νέο στοιχείο είναι ότι η πολιτική μπούλινγκ του Τραμπ επιταχύνει τον πολυπολικό κόσμο.
Ο Πρωθυπουργός του Καναδά, Κάρνευ, μιλώντας στη σύνοδο του Νταβός ανέφερε ότι είμαστε σε διαδικασία ρήξης με την (αμερικανική) Παλαιά Τάξη Πραγμάτων- που δεν λειτουργεί- και όχι σε φάση μετάβασης πλέον. Το διαχρονικό ψέμα της αμοιβαίας ασφάλειας οδηγεί στην υποταγή. Η νέα τάξη πραγμάτων (χρησιμοποίησε όρο των BRICS) έρχεται.
Γιατί τα είπε αυτά ο Κάρνευ?
Γιατί ήδη ο Τράμπ έχει απειλήσει με προσάρτηση του Καναδά στις ΗΠΑ (δόγμα Ντονρόε), ενώ αν πάρει την Γροιλανδία τότε περικυκλώνει τον Καναδά. Πρόσφατα ο Καναδάς έκλεισε 9 μνημόνια συνεργασίας με την Κίνα ενός τρις σε μια προσπάθεια απεμπλοκής από την τραμπική εξάρτηση.
Η Συμφωνία Τραμπ-Πούτιν για μοίρασμα της Αρκτικής, εις βάρος ευρωπαίων και Καναδά, πλέον διαφαίνεται καθαρά. Ο Πούτιν δεν μιλά για την Γροιλανδία και ο Τραμπ κάνει πίσω στο Ουκρανικό.
Γιατί όμως ο Τραμπ ρισκάρει τo status quo με αυτοκρατορική λογική? Η οικονομία των ΗΠΑ είναι τεράστιου Χρέους (35,5 τρις δολ. και ετήσιοι τόκοι 1,5 τρις), με τις αμερικανικές πολυεθνικές σπαρμένες στον κόσμο. Όπως λέει και ο Λάρυ Φλίνκ της Blackrock: οι πληρωμές των τόκων του χρέους θα καταστρέψουν τελικά την οικονομία των ΗΠΑ. Η αποπληρωμή του Χρέους θα καταστεί ανεξέλεγκτη και το δολάριο θα εγκαταλειφθεί καθώς θα μετατρέπεται σε χρήμα μονόπολυ.
Για να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο και να παραμείνει κυρίαρχος παγκόσμια ο Τραμπ μετασχηματίζει τις ΗΠΑ σε αυτοκρατορία: Πλήρης εσωτερική εξουσία, μονοπώλιο βίας εσωτερικό και εξωτερικό, συρρίκνωση ελευθεριών, αποικιοκρατικές σχέσεις με τους παλαιούς συμμάχους, διαρκή ένταση με τους εχθρούς , εκβιαστικά διλλήματα σε χώρες για αγορά αμερικανικού Χρέους και εκβιασμούς σε χώρες και ξένες εταιρίες για επενδύσεις εντός των ΗΠΑ. Όμως τα ομοσπονδιακά έσοδα μειώνονται, λόγω μείωσης φόρων πλουσίων και αύξησης στρατιωτικών δαπανών παρότι αποσύρει τις βάσεις του από μια σειρά χώρες, ειδικά στη Μ. Ανατολή.
Γι αυτό ο Τραμπ θέλει να πείσει το διεθνές Κεφάλαιο ότι οι ΗΠΑ μπορούν να μονοπωλούν την διαχείριση των παγκόσμιων αποταμιεύσεων και οι αμερικανικές εταιρίες να ελέγχουν τους παγκόσμιους πόρους (πχ Βενεζουέλα, Ιραν, Γροιλανδία, Νιγηρία). Αλλωστε οι εκλογές του επόμενου έτους στη Βραζιλία του Λούλα και των BRICS θα είναι το κρίσιμο μέγεθος υποταγής ή μη της Λ. Αμερικής στα τραμπικά σχέδια.
Γεωπολιτικά εκφράζεται μέσω μιάς Διαχειριζόμενης πολυπολικότητας. Χώρες υψηλής εξάρτησης από τις ΗΠΑ (Ιαπωνία, Ισραήλ) θα έχουν τον έλεγχο της τοπικής περιοχής υπό αμερικανική κυριαρχία. Ταυτόχρονα προτείνει παγκόσμιο C5 (ΗΠΑ- Ιαπωνία, Κίνα- Ρωσία με την Ινδία εκπρόσωπο του Παγκόσμιου ΝΑΤΟ), ενώ αφήνει εκτός την ΕΕ.
Η Συμφωνία του ακροδεξιού Κλάμπ του Τραμπ με τις εταιρίες της Σίλικον Βάλλευ και της Wall street στηρίζονται στο αμοιβαίο κέρδος.
Η πρώτη χρονιά Τραμπ τους έδωσε τεράστια κέρδη. Αν όμως τα κέρδη μειωθούν τότε θα υπάρξει ρωγμή στη συμφωνία.
Ευρώπη και Αριστερά
Ως τώρα η ευρωπαική ελίτ έδειξε πανικό αλλά και υποταγή στον Τραμπ (ΝΑΤΟ 5% του ΑΕΠ, πολεμική οικονομία). Η πολεμική οικονομία είναι μονομερής, δεν έχει ικανούς πολλαπλασιαστές ανάπτυξης, ενώ κουμπώνει πολιτικά με την ευρωπαική κυριαρχία της alt.right.
Η ευρωπαϊκή οικονομία «παλεύει» με την ύφεση, ο νεοφιλελευθερισμός έχει αυξήσει στο μέγιστο τις ανισότητες, το ειδικό βάρος της ΕΕ μειώνεται συνεχώς στο παγκόσμιο γίγνεσθαι, ενώ οι όροι σύγκλισης μεταξύ των κρατών και περιφερειών έγιναν όροι απόκλισης.
Η νεοφιλελεύθερη Ευρώπη του Μάαστριχτ είναι νεκρή. Τώρα είναι η ευκαιρία η αριστερά να μιλήσει για την εναλλακτική πρόταση αναγέννησης της Δημοκρατίας στην Ευρώπη, επαναφέροντάς τις αξίες του Ventotene. Στην εποχή των ρωγμών, ειδικά μετά την Γροιλανδία. Μια συνολική απάντηση απέναντι στο καταστροφικό σχέδιο της ακροδεξιάς. Η διάσπαση της ευρωπαικής αριστεράς δεν ωφελεί, τουναντίον να πάρουμε πρωτοβουλίες ενιαία και να συνθέσουμε ένα εναλλακτικό σχέδιο για την Ευρώπη μαζί με τους Πράσινους (εκτός των Γερμανών) και την αριστερή Σοσιαλδημοκρατία.
Η ρήξη στην εμπιστοσύνη ΕΕ-ΗΠΑ σημαίνει το τέλος του ΝΑΤΟ που ξέρουμε. Και πλέον δεν διορθώνεται ακόμα και αν οι Dems πάρουν τα ηνία. Γίνεται κατανοητό πλέον στην ΕΕ ότι δεν είναι πλέον σύμμαχοι με τις ΗΠΑ, αλλά σφαίρα επιρροής, δευτερεύουσας σημασίας. Ποιο 5% του ΑΕΠ να τηρηθεί, σε ποιό ΝΑΤΟ?
Η αλλαγή στάσης των Μακρόν -Μερτς έναντι του Πούτιν γίνεται γιατί η ΕΕ δεν αντέχει δύο μέτωπα (Ουκρανία, Γροιλανδία). Η Ευρώπη συνθλίβεται γεωπολιτικά από Τραμπ-Πούτιν, οικονομικά από ΗΠΑ-Κίνα και το Rearm δεν θα την σώσει.
Το Ταμείο Ανάκαμψης είχε μια ιδιαιτερότητα. Τα χρήματα δόθηκαν στα κράτη χωρίς ευρωπαϊκό έλεγχο. Το κάθε κράτος πήρε μια αναλογία χρημάτων και τα διάθεσε κατά βούληση, σε ένα αόριστο πλαίσιο, χωρίς περαιτέρω έλεγχο. Αυτό δεν ήταν βήμα ευρωπαϊκής συνοχής και ολοκλήρωσης, αλλά το αντίθετο, αποσύνθεσης.
Η Κομισιόν της Φον Ντερ Λάιεν στηρίζεται σε μια συμμαχία EPP-SD-ECR. Αυτό που δεν καταλαβαίνει η ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία και οι Γερμανοί Πράσινοι είναι ότι στις επόμενες ευρωπαϊκές εκλογές, η δεξιά θα τους αντικαταστήσει με την ακροδεξιά. Είμαστε σε συγκυρία αλτ. Ραιτ λαικισμού που πολιτικά εκφράζεται από την συμμαχία δεξιάς-ακροδεξιάς, με φανερή υποστήριξη από την τραμπική Αμερική. Η ακροδεξιά στην Ευρώπη είτε κυβερνάει ήδη, είτε είναι πρώτο-δεύτερο κόμμα. Η Μαύρη Διεθνής συνταιριάζει με Τραμπ, αλλά και Πούτιν, για κυριαρχία στο Β. Ημισφαίριο.
Για την τραμπική ευρωπαϊκή ακροδεξιά, ο Τραμπ γίνεται πρόβλημα, ως εχθρός της Ευρώπης. Αλλά και λύση προκειμένου να καταστεί η ΕΕ μια χαλαρή Συνομοσπονδία με κυριαρχία των ευνομούμενων κρατών.
Η Αριστερά πρέπει να υπερασπιστεί την Ειρήνη, να γίνει σύμβολο του No WAR, να προτείνει μια νέα Συνθήκη τύπου Ελσίνκι για την ειρήνη και την συνεργασία, με σεβασμό στο Διεθνές Δίκαιο. Αυτή έσπασε τον απομονωτισμό του Ψυχρού Πολέμου. Το 1975 υλοποιήθηκε με στήριξη των Μπερλινγκουέρ, Ολαφ Πάλμε, Βίλλυ Μπράντ και Μπρούνο Κράισκι. Με συμφωνίες μη επίθεσης και για τους πυρηνικούς πυραύλους μέσω και μεγάλου Βεληνεκούς. Η ανυπαρξία απειλής από τα ανατολικά θα μείωνε την εμμονή των εξοπλισμών.
Θα πώ κάποιες λέξεις που θα ήθελα να υπάρχουν για το εναλλακτικό παραγωγικό σχέδιο: Φόρος Zucman και προοδευτική φορολογία, 30ωρο, επενδύσεις έντασης τεχνολογίας αιχμής και περιβάλλοντος, οικονομική δημοκρατία, συγκριτικό πλεονέκτημα, cooperatives σε όλους τους κλάδους, ως συλλογική μορφή οικονομίας και οικονομίες κλίμακας, Βιολογική καλλιέργεια, μεταποίηση αγροτικών προϊόντων, όχι εξορύξεις ορυκτών, απομεγέθυνση και πράσινη οικονομία.
