Για τις εργάτριες της «Βιολάντα» (που δούλευαν νυχτερινή βάρδια για να «φυλάνε» το πρωί τα παιδιά τους λόγω της ανυπαρξίας του κοινωνικού κράτους).
Για τους 201 εργάτες/τριες που έχασαν τη ζωή τους στην Ελλάδα (καθώς και τους χιλιάδες τραυματισμένους) το 2025 στα κάτεργα των αφεντικών με την συμπαιγνία κυβέρνησης εργοδοτών.
Μερικά ενδεικτικά στοιχεία για τους εργάτες/τριες που δουλεύουν ατέλειωτες ώρες σε επικίνδυνες συνθήκες, παίρνοντας ψίχουλα μόνο και μόνο για να συντηρούν την εργατική τους δύναμη.
Το 21,7% των εργαζομένων στην Ελλάδα (δηλαδή πάνω από 1 στους 5) αμείβονται με μισθό μέχρι τα 2/3 του διάμεσου ωριαίου μισθού, δηλαδή με πολύ χαμηλές αποδοχές (περίπου €5,3/ώρα ή λιγότερο).
Επιπλέον, σχεδόν 500.000 εργαζόμενοι αμείβονται με τον κατώτατο μισθό ή και λιγότερο (περίπου 743 € τον μήνα) σύμφωνα με εκτιμήσεις της Eurostat.
Περίπου 26–27% του πληθυσμού στην Ελλάδα αντιμετωπίζει κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικού αποκλεισμού.
Για τα 138 εκατομμύρια παιδιά-εργάτες που δουλεύουν σε επικίνδυνες συνθήκες.
Όπως η 13χρονη Ονορίν που δουλεύει καθημερινά από τις 09.00 πμ έως τις 17.00 μμ σε λατομείο χαλικιού στο Μπενίν.
Όπως η δωδεκάχρονη Τενασόα που μπουσουλάει καθημερινά για να φτάσει στο ορυχείο της Ανατολικής Μαδαγασκάρης όπου συλλέγει δύο κιλά μίκα (λαμπερό ορυκτό που χρησιμοποιείται για εξαρτήματα αυτοκίνητων).
Για τα παιδιά-εργάτες που δεν χαίρονται και δεν παίζουν ποτέ στη σύντομη ζωή τους.
Για τους εργάτες οικοδόμους που με κρύο και με καύσωνα δουλεύουν σε άθλιες και επικίνδυνες συνθήκες για να σηκώνουν του πύργους του κάθε Λάτση, ή στις στοές του Μετρό, έχοντας κάθε λίγο και λιγάκι έναν νεκρό στον βωμό της «ανύψωσης της εθνικής υπερηφάνειας».
Για τους εργάτες των ναυπηγείων, ιδιαίτερα του Περάματος, που δουλεύουν στα «σπλάχνα» και στα κουφάρια των πλοίων σε άθλιες συνθήκες – και κάθε λίγο και λιγάκι οι «λαμαρίνες» ξεβράζουν ένα νέο «κουφάρι»– εργάτη από τα σπλάχνα των πλοίων.
Για τους εργάτες στα ορυχεία, στις στοές, στα σωθικά της Γης, που δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες και δεν γνωρίζουν αν θα ξαναδούν τον ήλιο της ημέρας.
Για τις εκατοντάδες χιλιάδες εργάτριες/ες στα σουπερμάρκετ και τα πολυκαταστήματα με τεράστια εργασιακή πίεση, με μισθούς πείνας 300, 400, 500 ευρώ, με μερική απασχόληση, και με την απόλυση να απειλεί διαρκώς τη ζωή τους εάν αποπειραθούν να έχουν οποιαδήποτε συνδικαλιστική δράση.
Για τους χιλιάδες νέους εργαζόμενους στις ταχυμεταφορές, στα delivery («Ε-food», «Wolt», κλπ.), που γυρίζουν με κίνδυνο της ζωής τους στους πολυσύχναστους δρόμους χωρίς συμβάσεις εργασίας, χωρίς ασφάλεια, με αποτέλεσμα κάθε λίγο και λιγάκι να θρηνούμε και έναν νεκρό στην άσφαλτο.
Για τους νέους και τις νέες στην εστίαση, που δουλεύουν σε άθλιες συνθήκες, με άθλιους μισθούς, με «εικονική» ασφάλιση δίωρης και τρίωρης απασχόλησης, ενώ δουλεύουν 8ωρα η 12ωρα. Που τους περιμένουν τα αφεντικά στα ΑΤΜ για να εισπράξουν πίσω τη διαφορά της μισθοδοσίας που καταθέτουν και που έχουν συμφωνήσει, ή για να τους επιστρέψουν το δώρο που εικονικά έχουν καταθέσει, αλλιώς τους περιμένει η απόλυση.
Για τους εργάτες/τριες σε φάμπρικες όπως η «Βιολάντα» που με μισθούς πείνας δουλεύουν ακατάπαυστα σε βάρδιες νύχτα μέρα χωρίς να γνωρίζουν τι θα ξημερώσει.
Για τους μετανάστες εργάτες που σαν φτηνή εργατική δύναμη δουλεύουν στις υπόγειες βιοτεχνίες ή στις αποθήκες logistics από τις 7 το πρωί έως τις 7 το βράδυ ανασφάλιστοι, αδήλωτοι –και η Επιθεώρηση Εργασία κάνει τα στραβά μάτια…
Για του εργάτες από το Πακιστάν, το Μπαλάντες, την Ινδία κ.α., που δουλεύουν στα φραουλοχώραφα της Μανωλάδας (πάνω από 10.000), ζώντας σε νάιλον παραπήγματα, έχοντας τον φόβο του ένοπλου επιστάτη αν τολμήσουν και ζητήσουν ακέραια τα μεροκάματα τους… χωρίς προστασία… χωρίς ελπίδα…
Για του εργάτες από το Πακιστάν, το Μπαλάντες, την Ινδία κ.α., που δουλεύουν σαν εργάτες γης ή φυλάνε κοπάδια στην Πελοπόννησο, στην Κρήτη, στη Θεσσαλία κ.α., εξασφαλίζοντας φτηνά αγροτικά προϊόντα, χωρίς ασφάλιση, χωρίς συμβάσεις, δουλεύοντας ατέλειωτες ώρες, με ατυχήματα και θανάτους που δεν μαθαίνει ποτέ κανείς και δεν καταγράφονται.
Για τους νέους και τις νέες που εργάζονται στις εταιρίες υψηλής τεχνολογίας με μπλοκάκι, χωρίς στοιχειώδη σύμβαση. Που δουλεύουν ατέλειωτες ώρες πίσω από τις οθόνες των υπολογιστών για ψίχουλα, διαλύοντας μάτια, εγκέφαλο και νευρικό σύστημα – πολλοί και πολλές με ψυχοφάρμακα για να αντέξουν τις εργασιακές συνθήκες και να κάνουν πλουσιότερους τους δισεκατομμυριούχους ιδιοκτήτες των εταιριών υψηλής τεχνολογίας (Μαρκ Ζάκερμπεργκ, Τζεφ Μπέζος, Μπιλ Γκέιτς, Ίλον Μασκ κ.ά.).
Για τους άνεργους εργάτες – η ανεργία των νέων εργαζομένων καθώς και των μεγαλύτερων σε ηλικία, είναι σε μεγάλα ύψη.
Οι ψυχολογικές επιπτώσεις
Μέσα σε αυτές τις συνθήκες, η εντατικοποίηση της εργασίας, η ανασφάλεια, οι χαμηλοί μισθοί, η ανεργία, οι πολλές ώρες εργασίας, έχουν σημαντικές ψυχολογικές επιπτώσεις σε εργαζόμενους και ανέργους. Το άγχος, η κατάθλιψη, η χαμηλή αυτοεκτίμηση, το αίσθημα απώλειας ταυτότητας και ασφάλειας, καθώς και τα ψυχοσωματικά συμπτώματα, δημιουργούν απογοήτευση και ανασφάλεια. Τα ψυχοφάρμακα σε πολλούς εργαζομένους γίνονται συμπληρώματα για να ισορροπούν την άθλια ζωή τους.
Χωρίς συνδικάτα οι δημιουργοί του πλούτου
Μέσα σε όλα αυτά και σε αυτή την εργασιακή ζούγκλα, υπάρχει παντελής απουσία των οργανωμένων συνδικαλιστικών δυνάμεων.
Από τα συνδικάτα δεν γίνεται καμία προσπάθεια να οργανώσουν και να προστατεύσουν τους εργαζομένους από την κυβέρνηση και την ασύδοτη εργοδοσία.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στον χώρο του εμπορίου και των Σ/Μ με εκατοντάδες χιλιάδες εργαζομένους, οι οργανωμένοι συνδικαλιστικά εργαζόμενοι προσεγγίζουν μόνο το 3% του συνόλου.
Και βεβαίως η συνδικαλιστική γραφειοκρατία (από όλες τις παρατάξεις) δεν κάνει καμία ουσιαστική προσπάθεια να προστατεύσει από την εργοδοσία ή να οργανώσει συνδικαλιστικά τους νέους εργαζόμενους, γιατί πολλές φορές τους αρκεί το αλισβερίσι με τους εργοδότες και τα εργοδοτικά συνδικάτα.
Και η Αριστερά;
Δυστυχώς, οι εργαζόμενοι είναι χωρίς πολιτική έκφραση, χωρίς τη δική τους πολιτική φωνή.
Η Αριστερά, ιδιαίτερα η Νέα Αριστερά, πρέπει να σκύψει στα προβλήματα της εργατικής τάξης. Πρέπει να γίνει η φωνή για την επίλυση των προβλημάτων της. Όχι μόνο συμπεριλαμβάνοντας στο πρόγραμμά της τα αιτήματα των εργαζομένων, αλλά συμμετέχοντας στη ζωή τους. Παρεμβαίνοντας στις γειτονιές τους. Με καθημερινή παρουσία στα προβλήματα και στους αγώνες τους.
Η Νέα Αριστερά πρέπει να γίνει ένα πραγματικό κόμμα των εργαζομένων και των απόκληρων αυτής της κοινωνίας.
