Γιάννης Αλμπάνης: Τέσσερις πολιτικές παρατηρήσεις για τη δολοφονία του αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ

1. Δεν έχω ούτε ένα δάκρυ για τον Χαμενεΐ. Υπήρξε ένας αυταρχικός δεσπότης που καταπίεσε βάναυσα τον ιρανικό λαό και κατέπνιξε τις ελευθερίες του. Το πιο πρόσφατο δείγμα της πολιτείας του ήταν η αιματηρή καταστολή των αντικυβερνητικών διαδηλώσεων με χιλιάδες νεκρούς. Η αντίθεσή του στις ΗΠΑ και το Ισραήλ δεν αρκεί για να μου δημιουργήσει κάποια πολιτική συμπάθεια προς το πρόσωπό του ή το καθεστώς στο οποίο ήταν επικεφαλής -το οποίο, θυμίζω, έχει σφάξει χιλιάδες Ιρανούς κομμουνιστές. Η ελευθερία είναι ενιαία και αδιαίρετη. Για την ίδια ελευθερία παλεύουμε στη Γάζα και την Τεχεράνη.

2. Ωστόσο, δεν αισθάνομαι καμία χαρά για τη δολοφονία του από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Η δολοφονία του Χαμενεΐ δεν αποτελεί απονομή δικαιοσύνης, αλλά ενέργεια πλανητικής κρατικής τρομοκρατίας και επιβολής του «δικαίου του ισχυρότερου». Δεν είναι μόνο το ότι αποτελεί εξωφρενική πρόκληση να μιλάνε για δικαιοσύνη και δημοκρατία ο Νετανιάχου και ο Τραμπ που διέπραξαν (και συνεχίζουν να διαπράττουν) τη γενοκτονία στη Γάζα.

Το κυριότερο είναι ότι δικαιοσύνη δεν σημαίνει να πλήξεις κάποιον που πράττει το άδικο. Δικαιοσύνη σημαίνει να επιβάλεις το πλαίσιο του δικαίου, να υπερασπίζεσαι τα δικαιώματα των πολιτών, ιδιαίτερα των πιο αδύναμων. Ο πόλεμος που εξαπέλυσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ παραβιάζει κατάφωρα τη διεθνή νομιμότητα, όπως δήλωσε και ο γγ του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτιέρες. Ασχέτως με το πώς παρουσιάζεται, πρόκειται για πόλεμο ιμπεριαλιστικής επιβολής και κατάλυσης της ιρανικής εθνικής κυριαρχίας. Επιπλέον, οι εξωδικαστικές δολοφονίες στις οποίες επιδίδονται επί δεκαετίες ΗΠΑ και Ισραήλ συνιστούν τις κατεξοχήν πράξεις κρατικής τρομοκρατίας. Ας πούμε ξανά το αυτονόητο: Δεν μπορεί να υπάρξει απόδοση δικαιοσύνης έξω από το πλαίσιο του δικαίου.

3. Έτσι κι αλλιώς δεν μπορείς να φέρει τη δημοκρατία σε ένα λαό ρίχνοντάς του βόμβες. Εν προκειμένω, δεν κρατιούνται ούτε τα προσχήματα, αφού ο γιος του σάχη τον οποίο προωθούν ως διάδοχη κατάσταση, εκπροσωπεί την τυραννία που έζησε με οδυνηρό τρόπο ο ιρανικός λαός. Ο στόχος του πολέμου δεν είναι η απελευθέρωση του Ιράν, αλλά η πλήρης αποδυνάμωσή του και η μετατροπή του σε κράτος-μαριονέτα.

4. Με την ελευθερία παντού και πάντα, ενάντια σε ντόπιους και ξένους δυνάστες.