Έξι σημεία:
1. Η δήλωση Μητσοτάκη για την αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα δεν είναι μόνο μια από τις πιο φιλοτραμπικές τοποθετήσεις δυτικού ηγέτη. Είναι επίσης μια από τις ελάχιστες (αν όχι η μόνη) που απαξιώνει ρητά το διεθνές δίκαιο. Οι δυτικοί ηγέτες οι οποίοι (πλην Σάντσεθ) στήριξαν την επέμβαση του Τραμπ, είτε απέφυγαν την αναφορά στη διεθνή νομιμότητα είτε ζήτησαν το σεβασμό της.
2. Είναι ενδεικτική η διαφορά της δήλωσης Μητσοτάκη από την επίσημη τοποθέτηση της ΕΕ έτσι όπως αυτή εκφράστηκε από την ύπατη εκπρόσωπο Εξωτερικής Πολιτικής Κάγια Κάλας. Ο πρωθυπουργός ανέφερε ότι «δεν είναι ώρα να σχολιάσουμε τη νομιμότητα των πρόσφατων ενεργειών». Από την πλευρά της η Κάλας στήριξε τον Τραμπ, αλλά τόνισε: «Η ΕΕ υπενθυμίζει ότι, υπό οποιεσδήποτε συνθήκες, οι αρχές του διεθνούς δικαίου και ο Χάρτης των Ηνωμένων Εθνών πρέπει να τηρούνται». Υπενθυμίζεται ότι η Κάλας είναι μια από τις πιο φιλοπόλεμες και αντιδραστικές αξιωματούχους της ΕΕ.
3. Η τοποθέτηση Μητσοτάκη δεν μπορεί να αποδοθεί σε λεκτικό ολίσθημα -που θα ήταν και αυτό απαράδεκτο. Το τελευταίο διάστημα κεντρικά στελέχη της ΝΔ (Άδωνις, Πλεύρης, Βορίδης) απαξιώνουν το διεθνές δίκαιο με διάφορες αφορμές. Η πιο ακραία περίπτωση είναι η σημερινή ανάρτηση του Άδωνι ο οποίος επαναλαμβάνει της φράση του Πομπήιου: «Nolite leges loqui – gladios gerimus» -Σταματήστε να μας μιλάτε για νόμους – κουβαλούμε σπαθιά».
4. Το προφανές συμπέρασμα είναι ότι η απαξίωση της διεθνούς νομιμότητας σε πλήρη ευθυγράμμιση με την πολιτική Τραμπ, αποτελεί κεντρική γραμμή της κυβέρνησης Μητσοτάκης. Η κυβέρνηση που εξελέγη με σημαία την πάταξη της ανομίας τώρα μας λέει ότι η διεθνής νομιμότητα δεν έχει σημασία. Πρόκειται για ακραία εκδοχή δημαγωγίας και ανακολουθίας.
5. Η κυβέρνηση θεωρεί ότι ταυτιζόμενη τώρα με τον Τραμπ (όπως παλιότερα με τον Μπάιντεν) θα ενισχύσει τη διεθνή θέση της χώρας. Έχει υιοθετήσει δηλαδή μια αντίληψη σύμφωνα με την οποία οι πιστοί και υπάκουοι σύμμαχοι ανταμείβονται από την αυτοκρατορία. Ιστορικά αυτή η γραμμή έχει διαψευστεί με τον πιο τραγικό τρόπο τόσο στη Μικρά Ασία όσο και στην Κύπρο.
6. Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση πλειοδοτεί σε τραμπισμό. Το Μαξίμου θέλει με κάθε τρόπο να αποφύγει τη στήριξη από το σύστημα Τραμπ ενός κόμματος στα δεξιά της ΝΔ, όπως έχει γίνει στη Γερμανία με το AfD αλλά και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Γι’ αυτό, η κυβέρνηση δίνει διαπιστευτήρια γεωπολιτικής και ιδεολογικής ταύτισης με τον Τραμπ, ακυρώνοντας το διαχρονικό επιχείρημα της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής αναφορικά με το σεβασμό στο διεθνές δίκαιο. Έχουμε να κάνουμε με έναν ανεύθυνο και πολύ επικίνδυνο τυχοδιωκτισμό του οποίου οι συνέπειες είναι απρόβλεπτες.
