Το 2011, ο πρόεδρος Ομπάμα διέταξε και παρακολούθησε την εξωδικαστική εκτέλεση του Οσάμπα Μπιν Λάντεν από τον στρατό της χώρας του στην επικράτεια μιας ξένης χώρας, του Πακιστάν. Η πράξη αυτή παραβιάζει τον Χάρτη του ΟΗΕ. Απαγορεύεται. Έγινε όμως και “όλα καλά”.
Δεν μου φαίνεται παράλογο ότι το 2026, ο διάδοχός του, πρόεδρος Τραμπ, διέταξε και παρακολουθεί ζωντανά την απαγωγή του Μαδούρο.
Φυσική είναι η εξέλιξη.
Όταν παραβιάζεις το διεθνές δίκαιο λόγω της όποιας ανάγκης, ο δρόμος είναι ανοιχτός η ερμηνεία της ανάγκης να οδηγεί κατά το δοκούν στην παραβίαση των κανόνων . Αυτό ο Τραμπ το κάνει απροσχημάτιστα. Όμως, οι ΗΠΑ το κάνανε αδιαλλείπτως όποτε θεωρούσαν ότι τους χρειάζεται. Το ότι ψάχνανε προσχήματα δεν είναι ασήμαντο, δεν είναι όμως το πιο ζωτικό.
Ο Τραμπ ναι μεν είναι νέος τρόπος, αλλά μεταξύ των μεθόδων του και κάποιων από αυτές των προηγουμένων υπάρχει συνέχεια και συνέπεια. Το καινούργιο υπήρχε στο παλιό. Να μην κοιτάμε μόνο τις τομές που φωνάζουν. Να βλέπουμε και τις συνέχειες που αντέχουν σε ένα έργο που βρίσκεται μακράν του τέλους.
ΥΓ. Δεν συγκρίνω ούτε τον Μπιν Λάντεν με τον Μαδούρο, ούτε τον Ομπάμα με τον Τραμπ. Άλλο κάνω.
