Είναι απλό και παραπλανητικό να ξεπετάξει κανείς τον Ντόναλτ Τραμπ λέγοντας ότι “είναι τρελός” παρά το ότι προφανώς υπάρχει κάποια διαταραχή μεγαλομανίας την οποία εγώ δεν έχω γνωστικά εργαλεία να καταγράψω.
Είναι επίσης απλό και παραπλανητικό να επιμένει κανείς ότι προερχόμενος από τον κόσμο του New York real estate πρόεδρος έχει μια εμμονή με τον κάνει deals με βάση το συμφέρον και μια αγοραία αντίληψη πολιτικής, μολονότι και αυτό ισχύει.
Το κρίσιμο είναι ότι ο Ντόναλτ Τραμπ με όλα αυτά τα ταξικά και ιδιοσυγκρασιακά χαρακτηριστικά του ηγείται μιας ομάδας ιδεολόγων στις ΗΠΑ, οι οποίοι, παρά τις επι μέρους διαφοροποιήσεις τους, (από ναζί μέχρι πουριτανοί και απογοητευμένοι συντηρητικοί) έχουν ένα σχέδιο τόσο για την πατρίδα τους όσο και για τον κόσμο.
Οι Ευρωπαίοι μέσα στην υπεροψία τους δεν έδωσαν τη σημασία που έπρεπε στο τρίτο και κυριότερο σημείο και έχασαν πολύ χρόνο στα δύο πρώτα, μέχρι πλέον να κατανοήσουν ότι εδώ πλέον έχουμε περάσει σε άλλη πίστα.
Πλέον, η ανυπόληπτη ΕΕ κινείται μεταξύ του αμήχανου απολογητισμού και της μελλοδραματικής καταδίκης περί “τέλους του διεθνούς δικαίου” και τα συναφή. Όμως, μήπως είναι η πρώτη φορά που οι ΗΠΑ παρακάμπτουν το διεθνές δίκαιο; Εντάξει, δεν είχαν απαγάγει αρχηγό κράτους, αλλά είχαν κάνει πολλά άλλα,
Και σε τελευταία ανάλυση, δεν ξέρω αν είναι χειρότερο να απαγάγεις αρχηγό κράτους ή να χρησιμοποιείς ψέματα για να εισβάλεις σε ένα άλλο κράτος που κατά σύμπτωση έχει κι αυτό πετρέλαιο για να συλλάβεις τον αρχηγό του και να το διαλύσεις, όπως έγινε το 2003 στο Ιρακ με τη συνέργεια των μοιραίων ευρωπαίων. Να μην τα ξεχνάμε αυτά.
Θέλω να πω και κλείνω: προφανώς η συγκυρία είναι ανυπόφορα δύσκολη. Αν η σιωπή μπροστά στον “new sherif in town” όπως προανήγγειλε πέρσι στο Μόναχο ο βοηθός σερίφη Βανς είναι συνέργεια στα εγκλήματά του, τα κροκοδείλια δάκρυα για τον κόσμο που χάνεται δεν είναι επίσης πειστική συνταγή. Διότι ο κόσμος αυτός, εγκυμονούσε τους Τραμπ του. Τους γέννησε και τώρα τους λούζεται.
Και μη μου πει κανείς ότι εξομοιώνω καταστάσεις διότι δεν το κάνω, όμως προσπαθώ να πω ότι για την αμερικάνικη τερατογένεση, τουλάχιστον εμείς στην Ευρώπη έχουμε ευθύνες.
Η Ευρώπη καλείται πλέον να χαράξει μια γραμμή αποστασιοποίησης από τις ΗΠΑ.
Φοβάμαι όμως ότι “είναι πολύ αργά, το λάθος έχει γίνει” που γράφει κι ο Άκης Πάνου.
