Οι 15 νεκροί, οι τραυματίες, με μικρά παιδιά ανάμεσά τους δυστυχώς, οι δύο έγκυες γυναίκες με τα νεκρά έμβρυα, οι πιθανοί αγνοούμενοι, δεν είναι μια τραγική σύμπτωση. Δεν είναι η κακιά στιγμή. Είναι το αποτέλεσμα συγκεκριμένων εγκληματικών πολιτικών αποτροπής. Να μην πατήσει στεριά ο πρόσφυγας και ο μετανάστης με κάθε κόστος, με κάθε κόστος!
Και δυστυχώς αποσιωπάτε, γιατί το γνωρίζετε πάρα πολύ καλά, το μείζον. Και το μείζον είναι ότι όσο δεν υπάρχουν νόμιμες και ασφαλείς οδοί μετανάστευσης, όσο δεν υπάρχουν ασφαλείς διάδρομοι, οι άνθρωποι θα συνεχίσουν να ρισκάρουν τη ζωή τους με τα ταχύπλοα και με τα κυκλώματα των διακινητών για να ξεφύγουν από τους πολέμους, για να ξεφύγουν από την ανέχεια, για να ξεφύγουν από την πείνα, για να ξεφύγουν από καθεστώτα που απειλούν τις ζωές τους, από συνθήκες που πολλές φορές δημιουργεί στις πατρίδες τους ο δυτικός κόσμος, οι ανεπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες.
Και όσο οι παράνομες επαναπροωθήσεις θα συνεχίζονται και η πολιτεία θα τις αποσιωπά ή θα τις βαφτίζει κάπως αλλιώς, τόσο θα αυξάνεται και ο αριθμός των νεκρών στο Αιγαίο.
Εδώ αντιπαρατίθενται δύο πολύ διαφορετικά μοντέλα μεταναστευτικής πολιτικής. Βλέπουμε από τη μία μια πολύ σκληρή, μια πολλές φορές κυριολεκτικά δολοφονική μεταναστευτική πολιτική, όπως συμβαίνει αυτή τη στιγμή που μιλάμε στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, με τη δράση του ICE, που παράγει βία, που παράγει απώλειες, που παράγει ανασφάλεια για όλους, με επιχειρήσεις οι οποίες αδιακρίτως απειλούν ολόκληρη την κοινωνία. Υπενθυμίζω ότι τα θύματα στη Μινεσότα ήταν λευκοί Αμερικανοί πολίτες.
Και όταν το κράτος μαθαίνει να λειτουργεί με τον φόβο, με αυτόν τον φόβο, η βία δεν σταματά στα σύνορα, διαχέεται σε ολόκληρη την κοινωνία. Είναι ένα μοντέλο το οποίο σκοτώνει. Σκοτώνει κυριολεκτικά. Και πόλεις πλέον στις Ηνωμένες Πολιτείες ζουν σε μια κατάσταση εμφυλίου πολέμου.
Στην από εδώ πλευρά του Ατλαντικού βλέπουμε πολύ πρόσφατα ένα άλλο μοντέλο. Στην Ισπανία, η κυβέρνηση Σάντσεθ ενέκρινε πριν από λίγες μέρες κάτι το οποίο είναι ιστορικό: τη νομιμοποίηση σχεδόν πεντακοσίων χιλιάδων μεταναστών και αιτούντων άσυλο.
Όχι φόβος και απομόνωση, αλλά ένταξη και ανθρώπινα δικαιώματα. Και αυτές ακριβώς οι δύο διαφορετικές προσεγγίσεις δείχνουν και δύο εντελώς διαφορετικές στρατηγικές για την ίδια την κοινωνική συνοχή.
Και φτάνουμε εδώ εύλογα στο ερώτημα: η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας ποιο μοντέλο τελικά επιλέγει από τα δύο;
Η Κυβέρνηση δεν ψάχνει εργαλεία για τη μεταναστευτική πολιτική, ψάχνει εργαλεία εκφοβισμού και εργαλεία ποινικοποίησης. Και υπάρχουν δύο λογικές για τη μετανάστευση, για το πώς διαχειριζόμαστε τους μετανάστες και τους πρόσφυγες. Η μία λογική λέει εργαλειακά, ως πρόχειρο και πρόσκαιρο συντελεστή παραγωγής, χρήσιμη όσο μας καλύπτει κενά, και η άλλη λογική μιλάει για επένδυση και για τη δημογραφική μας ανανέωση.
Η λογική της ενσωμάτωσης δεν ρωτάει μόνο αν καλύπτονται θέσεις εργασίας, αλλά αν οι άνθρωποι μπορούν να ριζώσουν, μπορούν να ζήσουν, μπορούν να συμμετέχουν στο κοινωνικό γίγνεσθαι της χώρας μας.
Η εργαλειακή προσέγγιση, από την άλλη, δεν παράγει προοπτική. Παράγει ανθρώπους σε καθεστώς εξάρτησης από τον εργοδότη, απροστάτευτους και, βέβαια, είναι στη λογική «χάνεις τη δουλειά, χάνεις και την προστασία σου». Δηλαδή μια μόνιμη επισφάλεια και μια μόνιμη περιθωριοποίηση.
Η βιώσιμη ανάπτυξη, όμως, δεν μπορεί να χτίζεται πάνω σε προσωρινούς εργαζόμενους. Χτίζεται με κοινότητες ανθρώπων που ζουν, διαβιούν, εργάζονται, συνυπάρχουν όλοι μαζί. Αυτό έγινε τις τελευταίες δεκαετίες και στη χώρα μας, και με τους Αλβανούς μετανάστες και με τους Φιλιππινέζους και με τους Γεωργιανούς.
Άνθρωποι οι οποίοι θα έπρεπε να έχουν πλήρη δικαιώματα, ασφαλιστικά δικαιώματα και πολιτικά δικαιώματα, να μην παλεύουν καθημερινά με τη γραφειοκρατία και την ανασφάλεια του δικαίου λόγω των συνεχών αλλαγών. Όλα αυτά θα συνιστούσαν μια πραγματική μεταναστευτική πολιτική.
Εδώ όμως έχουμε μια κυβέρνηση η οποία έχει επιλέξει το σχήμα του διπλού εχθρού. Από τη μία ο εξωτερικός εχθρός, που είναι οι μετανάστες και οι πρόσφυγες, και από την άλλη ο εσωτερικός εχθρός, που είναι οι δικηγόροι, οι αλληλέγγυοι, οι ΜΚΟ.
Έτσι πορεύτηκε αυτή η κυβέρνηση, έτσι πορεύτηκε το κράτος του κ. Μητσοτάκη απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους. Η εξουσία απέναντι στη συμμετοχή, η αποτροπή απέναντι στην ένταξη. Ένα μοντέλο το οποίο τελικά κακοποιεί την ίδια μας τη δημοκρατία.
Ο Αλέξης Χαρίτσης στην Βουλή στο σ/ν του Υπουργείου Μετανάστευσης και Ασύλου
