Με βάση τα στοιχεία της Eurostat, η Ελλάδα είναι πρωταθλήτρια στις ώρες εργασίας ανά εβδομάδα στην ΕΕ-27 με 39,6 ώρες έναντι 35,9 που είναι ο ευρωπαϊκός μέσος όρος.
Την ίδια στιγμή, η χώρα μας είναι πρωταθλήτρια -από το τέλος- στην αγοραστική δύναμη του πραγματικού εισοδήματος των νοικοκυριών. Με χαμηλούς μισθούς δηλαδή, που τους μειώνει ακόμη περισσότερο η ακρίβεια.
Δουλεύουμε περισσότερο στην Ευρώπη, αλλά μπορούμε να αγοράσουμε τα λιγότερα στην Ευρώπη με την ανταμοιβή της εργασίας μας.
Σήμερα στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων φιγουράρουν πανηγυρικές ειδήσεις για την εκτόξευση της κερδοφορίας των εισηγμένων επιχειρήσεων, άνω του 30%, στο πρώτο τρίμηνο του 2026. Ήδη το 2025, είχε καταγραφεί ρεκόρ κερδοφορίας ύψους 12,2 δις για τις εισηγμένες και διανομή μερισμάτων ρεκόρ ύψους 6,1 δις ευρώ.
Στα παραπάνω κρύβεται αυτή η βαθιά αντίθεση, αυτοί οι δύο κόσμοι της πιο βίαιης ταξικής αναδιανομής που γίνεται στα χρόνια της κυβέρνησης Μητσοτάκη.
Το αίτημα για μείωση του χρόνου εργασίας, χωρίς μείωση αποδοχών είναι πιο ώριμο από ποτέ. Κερδοφορία υπάρχει, η τεχνολογία το επιτρέπει. Είναι ζήτημα διεκδίκησης χωρίς μισόλογα και υπεκφυγές.
Το 32ωρο συζητιέται πλέον σε όλη την Ευρώπη. Στην Ελλάδα επιστρέφουμε στο 13ωρο (την ημέρα) και στην 6ημερη εργασία. Και αυτό το θεωρούμε κανονικό.
Ε, δεν είναι κανονικό.
Για αυτό χρειάζεται μια Αριστερά που να διεκδικεί και να συγκρούεται με την «κανονικότητα», χωρίς να φοβάται να μην θεωρηθεί «μη-ρεαλιστική» και μαξιμαλιστική.
Αν ο «ρεαλισμός» είναι μια κοινωνία που θα δουλεύουμε τις περισσότερες ώρες, θα πληρωνόμαστε το λιγότερο στην Ευρώπη και την ίδια στιγμή τα κέρδη θα εκτινάσσονται, ας μην είμαστε τότε «ρεαλιστές».
