◼ Η αντίσταση του Ιράν δεν προκαλεί απλώς ένα αδιέξοδο στη στρατιωτική εμπλοκή από την επίθεση, αλλά σηματοδοτεί την πιθανή κατάρρευση του δόγματος Τραμπ-Νετανιάχου.
◼ Οι Ευρωπαίοι ηγέτες αντιλαμβάνονται ότι η συμμετοχή σε μια αποτυχημένη περιπέτεια θα φέρει περαιτέρω αποδυνάμωση της συνοχής της Ε.Ε. και ανακατατάξεις στο εσωτερικό των χωρών.
◼ Ενώ χώρες όπως η Ισπανία διαφοροποιούνται, η χώρα μας καταγράφει μια “σιωπηλή συναίνεση”, διολισθαίνοντας σε μια επικίνδυνη, άμεση εμπλοκή.
◼ Οι παραιτήσεις στελεχών όπως ο Joe Kent και οι αποκαλύψεις του Jonathan Powell αποδεικνύουν ότι ο πόλεμος ήταν προαποφασισμένος.
◼ Η αβεβαιότητα στις τιμές του πετρελαίου και ο φόβος ενός παγκοσμίου πολέμου, σε σύνδεση με την Ουκρανία, αναγκάζουν ακόμη και τους πρόθυμους συμμάχους σε αναδίπλωση.
◼ Οι όψιμοι “προβληματισμοί” όσων σιώπησαν για τη Γάζα και τις δολοφονίες ηγετών δεν αρκούν. Χρειάζεται μια γενικευμένη καταδίκη της «πολεμικής ηγεμονίας» για να επανέλθει η στοιχειώδης λογική του Διεθνούς Δικαίου.
👇👇👇
▪ Η αντίσταση του Ιράν στην επίθεση ΗΠΑ-Ισραήλ οδηγεί σε πιθανή αποτυχία στο επιχειρησιακό πεδίο, αλλά και σε μια ενδεχόμενη ήττα τόσο της πολιτικής Τραμπ-Χέγκσεθ και, βεβαίως, του Νετανιάχου, όσο και σε μια πιθανή γενικότερη ήττα του δόγματος του δικαίου του ισχυρού στις διεθνείς σχέσεις.
Οι συνήθως πρόθυμοι στις επιταγές Τραμπ δείχνουν προβληματισμένοι έως και δυσανεκτικοί στο να παρακολουθήσουν ή και να συμμετάσχουν σε μια πολεμική περιπέτεια. Όχι γιατί δεν τους αφορά άμεσα, όπως λένε, αλλά κυρίως γιατί έχουν αντιληφθεί ότι μπορεί να βρεθούν στην πλευρά των ηττημένων και να υποστούν μια μη διαχειρίσιμη πολιτική ήττα στο εσωτερικό των χωρών τους, καθώς και περαιτέρω διάλυση της όποιας συνοχής έχει η Ε.Ε. στη γεωπολιτική της στρατηγική.
▪ Η ήττα στο ηθικοπολιτικό πεδίο διαμόρφωσης της κοινής γνώμης προκύπτει ως αποτέλεσμα της πολύ ταχείας-για τα ιστορικά δεδομένα αντίστοιχων περιπτώσεων- τεκμηριωμένης απονομιμοποίησης, σε διεθνή μάλιστα κλίμακα, όλων των προσχηματικών λόγων που οδήγησαν στην έναρξη και τη συνέχιση της επίθεσης Ισραήλ-ΗΠΑ εναντίον του Ιράν.
Ο Joe Kent, διευθυντής του Εθνικού Κέντρου Αντιτρομοκρατίας των ΗΠΑ, παραιτήθηκε καταγγέλλοντας ότι η επίθεση είναι αποτέλεσμα της πίεσης του Ισραήλ και ότι το Ιράν δεν συνιστούσε άμεση απειλή, μέσω του πυρηνικού του προγράμματος, για τις ΗΠΑ.
Ο Jonathan Powell, σύμβουλος εθνικής ασφαλείας της Βρετανίας, με άμεση εμπλοκή στις διαπραγματεύσεις που είχαν προηγηθεί, μιλά για «ουσιαστική, εκπληκτική πρόταση» του Ιράν που οδηγούσε σε συμφωνία στο πεδίο των διαπραγματεύσεων, η οποία ποτέ δεν απαντήθηκε, καθώς η επίθεση είχε προαποφασιστεί.
Η διεθνής αρθρογραφία απογυμνώνει και εκθέτει ως επικίνδυνη για την ανθρωπότητα τη στρατηγική Τραμπ, όπως, μεταξύ άλλων, εύστοχα επιγράφει ο Simon Tisdall σε ανάλυσή του στον Guardian.
▪ Βεβαίως, δεν χρειάζονται αυταπάτες για τα ουσιώδη κίνητρα αυτής της μεταστροφής, η οποία όμως μπορεί να φτάσει μέχρι και την αμφισβήτηση διεθνών συσχετισμών και της ίδιας της συνοχής του ΝΑΤΟ. Είναι η οικονομία, είναι οι ζοφερές προβλέψεις σε σχέση τόσο με τη συγκυριακή όσο και με τη μελλοντική αβεβαιότητα για την εκμετάλλευση και τις τιμές του πετρελαίου, είναι η προφανής-ακόμα και για την κοινή γνώμη- υβριδική απειλή μιας σύγχρονης εκδοχής παγκοσμίου πολέμου, που διασυνδέεται και με τον επί τετραετίας πόλεμο στην Ουκρανία μετά την εισβολή της Ρωσίας.
Λίγες είναι οι εξαιρέσεις ηγετών και χωρών που εναντιώθηκαν από την αρχή στον πόλεμο και στη γενικότερη, απειλητική για τις διεθνείς σχέσεις, πολιτική του Τραμπ. Για την Ευρώπη, είναι προφανής η θετική διαφοροποίηση της Ισπανίας, ενώ, σε ό,τι αφορά τη χώρα μας, καταγράφεται σιωπηλή συναίνεση και μια επιχειρησιακή πολιτική που οδηγεί σε έμμεση ή και άμεση εμπλοκή σε μια πιθανώς μακροχρόνια και διευρυμένη πολεμική σύρραξη στην περιοχή μας.
▪ Όσοι επί διετία σιωπούσαν και συναινούσαν για τη γενοκτονία στη Γάζα, ή και πρόσφατα για το αμερικανικό χτύπημα που οδήγησε στον θάνατο 168 μαθητριών στο Ιράν, όσοι έχουν αποδεχθεί την απαγωγή εκλεγμένων ηγετών και την επιτόπου δολοφονία πολιτικών και στρατιωτικών ηγεσιών, στις οποίες επιδίδονται ως «κυνηγοί κεφαλών» οι Τραμπ και Νετανιάχου, όσοι αδιαφορούσαν για τη διάλυση του ΟΗΕ και όλων των διεθνών συνθηκών και οργανισμών, την ουσιαστική αποδόμηση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου, και την αποδοχή των δήθεν νομιμοποιημένων προληπτικών πολέμων, σήμερα «προβληματίζονται».
Ανακαλύπτουν ξανά και προφέρουν ψιθυριστά τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου, της μη ανάμειξης στα εσωτερικά των κρατών, τη Συνθήκη της Γενεύης, όλο αυτό το οικοδόμημα που συγκροτούσε, έστω και προσχηματικά τις περισσότερες φορές, τους κανόνες των διεθνών σχέσεων.
▪ Οι αντιφάσεις και οι ρωγμές στην πλήρη κυριαρχία του δικαίου του ισχυρού είναι επιτακτική ανάγκη να αξιοποιηθούν, τόσο από γενικότερες διεθνείς πολιτικές πρωτοβουλίες όσο και από την ανάπτυξη αντιπολεμικών, φιλειρηνικών κινημάτων. Γιατί το τέλος αυτού του πολέμου-και των πολέμων γενικότερα- μπορεί να προκύψει μόνο μέσα από τη γενικευμένη καταδίκη και απαξίωση της συνολικής στρατηγικής αντίληψης του Τραμπ για μια νέα πολεμική ηγεμονία των ΗΠΑ στον σύγχρονο κόσμο.
