Ο Γεωργιάδης φορά μανικετόκουμπα με την αστερόεσσα για να αντιμετωπίσει «τους κομμουνιστάς» στο Γενικό Κρατικό της Νίκαιας. Θεωρεί ότι ένας γιατρός από τους συγκεντρωμένους τον χτύπησε και τον έφτυσε. Μάλιστα προαναγγέλλει ότι θα στείλει βίντεο που αποτυπώνει το γεγονός. Δεν έστειλε κανένα βίντεο. Στη Νίκαια δεν υπάρχουν κομμουνιστές που απειλούν τον Γεωργιάδη. Υπάρχουν γιατροί, νοσηλευτές και ασθενείς που ζουν το σύστημα υγείας. Από τα βίντεο και τις φωτογραφίες που υπάρχουν από την επίσκεψη του Αδώνιδος δεν υπάρχει κανένας που τον φτύνει ή τον χτυπά. Υπάρχουν όμως τα πραγματικά προβλήματα. Η υπερεργασία του προσωπικού, οι μεγάλες ελλείψεις προσωπικού, το τεράστιο κόστος που καταβάλλει ο πολίτης στους ιδιώτες παρόχους υγείας.
Συνειδητά ψέματα
Ο υπουργός Υγείας λέει ψέματα. Ταυτόχρονα όμως ξέρει ότι λέει ψέματα. Ξέρει ότι όταν ξεκίνησε να πάει στο νοσοκομείο φορώντας αυτά τα μανικετόκουμπα και έχοντας στο μυαλό του «τους κομμουνιστάς», δεν πάει να συζητήσει, αλλά να προκαλέσει. Δεν πάει μόνος του, συνοδεύεται από την ελληνική αστυνομία, που φορά χειροπέδες σε έναν γιατρό και τον πηγαίνει ως λάφυρο μπροστά στον Γεωργιάδη. Αν τα σκεφτούμε όλα αυτά, τίποτε δεν είναι κανονικό.
Σε μια κανονική πολιτική λειτουργία κυβέρνησης ο Γεωργιάδης μετά την Νίκαια δεν θα έπρεπε να είναι υπουργός, οι αστυνομικοί που περιέφεραν ως «αιχμάλωτο πολέμου» τον γιατρό θα έπρεπε να παραπεμφθούν με το ερώτημα της απόλυσης, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη θα έπρεπε να απολογείται. Τίποτε από αυτά δεν συνέβη. Γιατί αυτά που κάνει ο υπουργός Υγείας δεν τα κάνει μόνος του. Η ευθύνη είναι του πρωθυπουργού. Ο νόμος και η τάξη πρέπει να επιβληθούν πάση θυσία, ακόμη και με ψέματα. Γιατί υπάρχει ένα σκληρό ακροδεξιό ακροατήριο που δεν πρέπει να χαθεί. Αυτό το γνωρίζει ο Μητσοτάκης, και ο Γεωργιάδης. Άλλωστε υπάρχει και η επόμενη μέρα. Ο Μητσοτάκης δεν θα είναι για πάντα πρόεδρος του κόμματος, ο Γεωργιάδης θέλει να είναι ψηλά. Ξέρει λοιπόν ότι συλλαμβάνοντας τον γιατρό, λέγοντας ψέματα, θα χάσει από τους «κεντρώους» (δεν τον ενδιαφέρουν αυτοί), αλλά θα φανατίσει και θα συσπειρώσει στο πρόσωπό του τους ακροδεξιούς. Η κατάσταση στην Υγεία δεν τον ενδιαφέρει. Θα χρησιμοποιεί τα χρήματα από το Ταμείο Ανάπτυξης –όσο υπάρχουν– για κάποια έργα, αλλά θα υλοποιεί κατά γράμμα το σχέδιο για την ουσιαστική υποβάθμιση του ΕΣΥ. Η εποχή που η σύζυγος του πρωθυπουργού μας παρακινούσε να βγούμε στα μπαλκόνια να χειροκροτήσουμε τους υγειονομικούς που μας έσωσαν στα χρόνια της πανδημίας πέρασε ανεπιστρεπτί. Τώρα παραμονεύει «ο κομμουνιστικός κίνδυνος» που φορά άσπρες μπλούζες, λιώνει στα χειρουργεία, και πρέπει να παταχθεί. Μόνο που υπάρχει μια «λεπτομέρεια»: η ανάρτηση του γιατρού Ζιαζια για το γεγονός επιδοκιμάστηκε και κοινοποίησε. Οι άνθρωποι εκεί έξω καταλαβαίνουν.
Α. Ξανθός: Το ΕΣΥ είναι πιο αποδιοργανωμένο από ποτέ
Για την κατάσταση στο ΕΣΥ σήμερα σχολιάζει ένας άνθρωπος που γνωρίζει καλά και πιστεύει πολύ το ΕΣΥ, ο πρώην υπουργός Υγείας Ανδρέας Ξανθός. Όσον αφορά τους ισχυρισμούς της κυβέρνησης πως η κατάσταση στο ΕΣΥ βαίνει συνεχώς βελτιούμενη, παρότι οι πολίτες αξιολογούν ως πολύ σοβαρό πρόβλημα τις δυσλειτουργίες στις δημόσιες δομές υγείας και την αυξανόμενη οικονομική επιβάρυνση για την περίθαλψη τους, ο Ανδρέας Ξανθός είπε στην Εποχή: «Η εικόνα που έχω “εκ των έσω” πλέον, ως γιατρός του νοσοκομείου Ρεθύμνου, είναι ότι το ΕΣΥ είναι πιο αποδιοργανωμένο από ποτέ. Σε κραυγαλέα αντίθεση με όσα ανερυθρίαστα ισχυρίζεται ο υπουργός Υγείας, οι δημόσιες δομές δεν είχαν βρεθεί άλλοτε (ούτε στα πρώτα μνημονιακά χρόνια) σε τέτοια αδυναμία να καλύψουν τις υγειονομικές ανάγκες των πολιτών. Τα διαλυτικά φαινόμενα, ειδικά στα νοσοκομεία της επαρχίας, δεν μπορούν να κρυφτούν. Τμήματα αναστέλλουν τη λειτουργία τους, χειρουργεία αναβάλλονται, τακτικά εξωτερικά ιατρεία κρίσιμων ειδικοτήτων (π.χ. παθολογικά) δεν λειτουργούν, κλινικές εφημερεύουν με μετακινούμενους γιατρούς από άλλους νομούς, υποστελεχωμένα ΤΕΠ καλύπτουν τις ανάγκες καθημερινής εφημερίας με γιατρούς των Κέντρων Υγείας και αγροτικούς γιατρούς. Αυτή η κατάσταση παράγει κόπωση και απογοήτευση του προσωπικού, υποχώρηση των standards ασφαλείας, ταλαιπωρία και οικονομική επιβάρυνση των ασθενών. Γιατί το μείζον πρόβλημα του συστήματος δεν είναι ούτε οι υποδομές (που μπορεί να βελτιώνονται μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης) ούτε η ψηφιοποίησή του, αλλά η εξουθένωση και η κατάρρευση ηθικού των ανθρώπων του. Και αυτή συμπαρασύρει τα πάντα.
Το σημαντικότερο είναι ότι, δια χειρός Μητσοτάκη, έχουν αλλάξει η φιλοσοφία, οι αρχές και οι προτεραιότητες του ΕΣΥ. Από εγγυητής του κοινωνικού δικαιώματος στην υγεία, μεταλλάσσεται σιγά-σιγά σε χώρο παροχής διαφοροποιημένων υπηρεσιών ανάλογα με το πορτοφόλι του ασθενή, αυξάνοντας με ακραίο τρόπο τις υγειονομικές ανισότητες. Έτσι ακυρώνεται στην πράξη η στρατηγική της καθολικής κάλυψης υγείας, αφού από το “Υγεία για όλους” οδηγούμαστε στο “Υγεία για όσους έχουν λεφτά”. Η πλήρης αποδόμηση του δημόσιου συστήματος υγείας έχει ήδη επισυμβεί. Ένα σημαντικό κομμάτι των γιατρών του ΕΣΥ είναι με το ένα πόδι στον ιδιωτικό τομέα και αναζητούν πελατεία για να συμπληρώσουν το εισόδημά τους, οι ιδιώτες γιατροί που εφημερεύουν στα νοσοκομεία αμείβονται πολύ περισσότερο από τους μόνιμους και τους επικουρικούς γιατρούς, ενώ οι ασφαλιστικές εταιρείες έχουν δρομολογήσει συνεργασίες με τα δημόσια νοσοκομεία και –σε δεύτερο χρόνο– θα διεκδικήσουν ρόλο στη διοίκησή τους. Αυτή η αποδιοργάνωση του ΕΣΥ δεν είναι ατύχημα, δεν είναι αντικειμενική εξέλιξη λόγω της πανδημικής κόπωσης, διαχειριστική ανικανότητα ή ολιγωρία. Είναι πολιτικό σχέδιο που υλοποιείται μεθοδικά, χωρίς να αφήνει κανένα περιθώριο βελτίωσης της κατάστασης. Η συνειδητοποίηση αυτής της ζοφερής πραγματικότητας –και όχι προφανώς η “συμμορία της μιζέριας” των συνδικαλιστών της Αριστεράς– πυροδοτεί τις διαμαρτυρίες και τις κινητοποιήσεις των υγειονομικών. Και έρχεται ο Άδωνις Γεωργιάδης, με τη γνωστή του τοξικότητα, θρασύτητα και πολιτική χυδαιότητα, χρησιμοποιώντας ρητορική μετεμφυλιακής χωροφυλακίστικης Δεξιάς, να τις αξιοποιήσει για ένα πρωτοφανές όργιο αστυνομοκρατίας, αυταρχισμού και καταστολής μέσα στα νοσοκομεία. Η βαρβαρότητα του τραμπισμού και ο κυνισμός της εξουσίας σε όλο τους το μεγαλείο.». Στη συνέχεια της συζήτησής μας, ο Α. Ξανθός αναφέρθηκε στο δήθεν μεγάλο ερώτημα της εποχής που απαιτείται δημοσιονομική ορθότητα πώς θα αντιμετωπιστούν οι ελλείψεις και θα αυξηθούν οι μισθοί: «Το πραγματικό πολιτικό δίλημμα της εποχής είναι “οικονομία του πολέμου” ή “οικονομία της φροντίδας”; Πρέπει να γίνει απολύτως σαφές ότι δεν μπορεί να συνδυαστεί η κούρσα των υπερεξοπλισμών και της στρατιωτικοποίησης της Ευρώπης, με το ισχυρό κοινωνικό κράτος και την αξιόπιστη δημόσια φροντίδα υγείας . Για να αντιμετωπιστούν ριζικά οι υγειονομικές ανισότητες, απαιτείται ριζική ανασυγκρότηση του ΕΣΥ, γενναία επένδυση στο ανθρώπινο δυναμικό του και –κυρίως– σοβαρή αναβάθμιση των συνθηκών εργασίας, αμοιβής, εκπαίδευσης και επιστημονικής εξέλιξης όλων των επαγγελματιών υγείας. Είναι επιτακτική ανάγκη να δημιουργηθεί ένα ισχυρό κίνημα υπεράσπισης και ενδυνάμωσης του δημόσιου συστήματος υγείας. Ένα από τα μεγάλα επίδικα της επόμενης περιόδου και των επόμενων εκλογών».
