Στο μεγαλύτερο σκάνδαλο της περιόδου της μεταπολίτευσης, αυτό των εκτεταμένων τηλεφωνικών υποκλοπών και των καθεστωτικών μεθόδων συγκάλυψης, υπάρχει πια με τη «βούλα» της Δικαιοσύνης μια ρωγμή. Ένα παράθυρο για την ουσιαστική απόδοση δικαιοσύνης και την αναζήτηση της αλήθειας σε ό,τι αφορά πλέον και τις ευθύνες της κορυφής. Το ισχυρό ενδεχόμενο ενοχής στελεχών και της κορυφής της κυβέρνησης, της δικαστικής εξουσίας, των μυστικών υπηρεσιών και των σωμάτων ασφαλείας.
Μήπως πρέπει η Βουλή να βρει άμεσα τρόπο, με βάση τα νέα στοιχεία που παρουσιάστηκαν στην ακροαματική διαδικασία της δίκης που προηγήθηκε, ώστε να «ξεπλυθεί» μέρος της ντροπής; Της ντροπής που οι μεθοδεύσεις και η συγκάλυψη της κυβερνητικής πλειοψηφίας μετακύλησαν στην ίδια τη Βουλή, μέσω της εργαλειοποίησης και της υπονόμευσης των αυστηρών διαδικασιών που προβλέπονται από το Σύνταγμα και τον Κανονισμό της.
▪ Είναι δυνατόν να κινήθηκαν αυτοβούλως οι τέσσερις επιχειρηματίες, για τη «μη μαρτυρία» των οποίων ενώπιον των αρμόδιων Επιτροπών της Βουλής δόθηκε μια απροκάλυπτα ντροπιαστική μάχη από τους εκπροσώπους της ΝΔ;
▪ Για ποιον σκοπό έγιναν οι παρακολουθήσεις, ποιο ήταν το κίνητρο γι’ αυτήν την πραξικοπηματική δραστηριότητα, από πού αντλούσαν το αίσθημα της ατιμωρησίας;
▪ Ποιοι ήταν συμμέτοχοι και ποιοι γνώστες του υλικού που προέκυψε;
▪ Ποιοι είναι ακόμη και σήμερα κάτοχοι και δυνάμενοι να χρησιμοποιήσουν αυτά τα στοιχεία από τις πολύμηνες, συνδυασμένες με Predator, παράνομες και «νομότυπες» παρακολουθήσεις της ΕΥΠ;
▪ Πόσο υψηλό κίνητρο και ποιον «εθνικό στόχο» υπηρέτησαν οι καταφανώς ψευδόμενοι, ενώπιον των αρμόδιων κοινοβουλευτικών αρχών και της κοινής γνώμης, πολιτικοί παράγοντες, δικαστικοί και διοικητικά στελέχη, που επικαλούνταν το δήθεν «απόρρητο» επί παντός του επιστητού, εφόσον θα οδηγούσε στην αλήθεια;
▪ Πόσο υπερήφανοι συνεχίζουν να νιώθουν και τι ανταλλάγματα προσφέρθηκαν για την πολύμηνη σιωπή και συγκάλυψη που επέβαλε στην κοινή γνώμη μια μεγάλη μερίδα των ΜΜΕ στη διερεύνηση και προβολή αυτής της συγκλονιστικής υπόθεσης;
Γνωστές οι εξαιρέσεις που ευτυχώς υπήρξαν στο κεντρικό μιντιακό σύστημα. Ωστόσο, τίποτα δεν θα είχε διαταράξει την «κανονικότητα» της συγκάλυψης, εάν δεν είχαν στρατευθεί αυτοβούλως για την υπεράσπιση του λειτουργήματός τους-στη χώρα μας και στους ευρωπαϊκούς θεσμούς- στελέχη και ομάδες της ερευνητικής δημοσιογραφίας.
Δυστυχώς, εντέλει, δεν υπάρχει κανένα ερωτηματικό για τους δεκάδες δημόσιους παράγοντες, καθώς και τα στρατιωτικά, πολιτικά και επιχειρηματικά στελέχη που «αδιαφόρησαν». Αυτοεξευτελιζόμενοι με τη σιωπή και την αδράνειά τους, παρέλειψαν να κινήσουν-έστω για την τιμή και την υπόληψή τους- τις αυτονόητες διαδικασίες σε νομικό, διοικητικό και πολιτικό επίπεδο για την περαιτέρω διερεύνηση της «υπόθεσής τους».
