Το ότι ο τραμπισμός γυρόφερνε στην αυλή μας το έχουμε εμπεδώσει εδώ και χρόνια στην Ελλάδα, δεν περιμέναμε να ξαναγίνει Πρόεδρος των ΗΠΑ για δεύτερη φορά ο Ντόναλντ Τραμπ.
Έχουμε μία κυβέρνηση που έχει επιδοθεί στα απαραίτητα εδώ και χρόνια για να μας αποδείξει, ότι δεν ξυπνάμε ένα ωραίο πρωί και ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι έχουμε μία ανελεύθερη δημοκρατία. Ούτε περιμένουμε το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στις ΗΠΑ για να αντιληφθούμε ότι ο αυταρχισμός είναι προ των πυλών.
Η κυβέρνηση του Κ. Μητσοτάκη έχει την δική της πατέντα στο θέμα αυτό, δεν περίμενε να έρθει ο Τραμπ στα πράγματα.
Εδώ και δέκα μέρες όμως, από το τραγικό «ναυάγιο» στην Χίο και μετά με τους 15 νεκρούς, ο τραμπισμός έχει περάσει την αυλόπορτα, έχει εγκατασταθεί στο σαλόνι του σπιτιού μας και δεν έχει καμία διάθεση να μας αφήσει.
Ακολουθώντας το εγχειρίδιο διαχείρισης κρίσεων, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επιτέθηκε, απείλησε και κατέταξε στους «εχθρούς της πατρίδας» όποιους αμφισβήτησαν το αφήγημα της. Και ευτυχώς αυτή την φορά ήταν πολλοί.
• Ο Μ. Βορίδης απείλησε εμένα και το Ν. Ηλιόπουλο, που δημοσιοποιήσαμε τις μαρτυρίες των θυμάτων με την κατηγορία της «ηθικής αυτουργίας σε ψευδορκία». Ο Θ. Πλεύρης επιτέθηκε στη Νέα Αριστερά ότι δεν έχει κανένα ρόλο να παρεμβαίνει στο ζήτημα όσο είναι υπό διερεύνηση, λες και η πολιτική κριτική τελεί σε αναστολή όταν μια υπόθεση διερευνάται.
• Ο Π. Μαρινάκης απείλησε με μήνυση τον δημοσιογράφο Χ. Αβραμίδη, την ώρα του briefing, για μία ερώτηση που του έκανε σχετικά με το ναυάγιο στην Χίο, καταγράφοντας ένα ακόμη περιστατικό εκφοβισμού του Τύπου, που επιμένει να κάνει ερωτήσεις και να αμφισβητεί το κυβερνητικό αφήγημα.
• Ο Θ. Πλεύρης, αν και νομικός, επιτέθηκε με σφοδρότητα στον συνήγορο υπεράσπισης του υποτιθέμενου «διακινητή», Δ. Χούλη, ταυτίζοντας τον με τον εντολέα του και αμφισβητώντας στην πράξη το δικαίωμα δικαστικής προστασίας.
• Ο Α. Γεωργιάδης επιτέθηκε στους Γιατρούς χωρίς Σύνορα, χωρίς κανένα στοιχείο, υποστηρίζοντας ότι -δήθεν- προσπάθησαν να επηρεάσουν τα θύματα του ναυαγίου ενάντια στο Λιμενικό.
Απέναντι σε αυτό τον ακροδεξιό ζόφο, η μάχη για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των προσφύγων είναι ένα κρίσιμος κόμβος. Είναι μία μάχη για τα αξιακά χαρακτηριστικά της κοινωνίας που θέλουμε να ζούμε, αφού πλέον αμφισβητείται αν όλες οι ζωές έχουν την ίδια αξία. Και αυτό είναι μία λεπτή κόκκινη γραμμή που πρέπει να υπερασπιστούμε απέναντι στο μίσος και τον δομικό ρατσισμό, τα βασικά καύσιμα της τραμπικής επέλασης ανά τον κόσμο. Η πρακτική της ακροδεξιάς στοχεύει στην κατασκευή «εχθρών» για την εθνική ασφάλεια, την φυλή και την θρησκεία.
Στην πραγματικότητα έχουν τόσο ματαιωμένη εθνική αυτοπεποίθηση που βλέπουν τις εγκύους γυναίκες και τα μωρά παιδιά στις βάρκες ως εθνική απειλή.
Το κοσμοείδωλο που κατασκευάζει η ακροδεξιά είναι μία συνθήκη όπου για όλα τα δεινά και τις παθογένειες που ζούμε, οι ένοχοι είναι οι πρόσφυγες και οι μετανάστες που άφησαν τις χώρες τους, οι φτωχοί που δεν μπόρεσαν να ανέβουν την σκάλα την κοινωνικής ανέλιξης, τα συνδικάτα που βάζουν εμπόδια στην ανταγωνιστικότητα και την κερδοφορία, οι οικολογικές οργανώσεις που φρενάρουν την ανάπτυξη, οι γυναίκες που δεν κάνουν παιδιά για να εργαστούν. Είναι πάντα κάποιοι άλλοι, μα ποτέ οι ελίτ, οι πλούσιοι και οι ισχυροί.
Στο δίλημμα «με το λιμενικό ή με τους διακινητές», η απάντηση είναι με τη δικαιοσύνη και με την αλήθεια. Άλλωστε ο μόνο λόγο που σήμερα υπάρχουν δίκτυα διακινητών είναι η αντι-μεταναστευτική πολιτικής της Ε.Ε. και της Ελλάδας και η ανυπαρξία νόμιμων και ασφαλών οδών μετανάστευσης. Αν υπήρχαν οι τελευταίες, κανένα κύκλωμα διακινητών δεν θα θησαύριζε από τον ανθρώπινο πόνο.
Και η Αριστερά τί πρέπει να κάνει;
Αυτές τις μέρες είδαμε την αντιπολίτευση να ασκεί κριτική στην κυβέρνηση με δύο τρόπους: Από την μία, τα περισσότερα προοδευτικά κόμματα της αντιπολίτευσης άσκησαν μία διεκπεραιωτική κριτική με έναν business as usual τρόπο. Κάποια δελτία τύπου, κάποιες δηλώσεις και η ζωή συνεχίζεται.
Από την άλλη, η Νέα Αριστερά βρέθηκε στην Χίο αμέσως, κατέρριψε εν τη γενέσει του το αφήγημα της κυβέρνησης και έδωσε τις μάχες στην κοινωνία, τα media και τη Βουλή. Για αυτό ενόχλησε τόσο βαθιά τον ακροδεξιό εσμό και για αυτό η κυβέρνηση της επιτέθηκε τόσο σφοδρά. Την ίδια στιγμή διαμορφώθηκε ένα ευρύ κοινωνικό μέτωπο για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των προσφύγων και τη δημοκρατία: Δικηγόροι, οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στο πεδίο, ερευνητές δημοσιογράφοι και ενεργοί πολίτες έδωσαν και θα συνεχίσουν να δίνουν την μάχη ώστε καμία ζωή να μην θεωρείται λιγότερο σημαντική. Και το έκαναν με αυτοπεποίθηση, γνωρίζοντας ότι έχουν το δίκαιο με το μέρος τους απέναντι σε έναν πανίσχυρο και αδίστακτο αντίπαλο.
Και τελικά φαίνεται πως τίποτα δεν θα μείνει στο σκοτάδι και τίποτα δεν θα συγκαλυφθεί αυτή την φορά.
Γιατί αυτή η μάχη δεν αφορά μόνο τα δικαιώματα των προσφύγων, αλλά την ίδια τη δημοκρατία και το πώς θέλουμε να είναι ο κόσμος μας:
Εμποτισμένος με μίσος και τοξικότητα ή με αλληλεγγύη και δικαιοσύνη;
