Η συνταγματική αναθεώρηση απειλεί να αναιρέσει όλες τις εξισωτικές και κοινωνικές κατακτήσεις της Μεταπολίτευσης.
Μου λένε συχνά ότι ο μητσοτακισμός μιμείται τον τραμπισμό. Δεν είναι έτσι ακριβώς. Όχι μόνο επειδή ο τραμπισμός έχει πίσω του τις δεξαμενές ρατσισμού και φονταμενταλισμού, τη νοοτροπία του imperium, και κυρίως το habitus της ανερχόμενης τεχνοφεουδαρχίας, τυπικά αμερικανικά χαρακτηριστικά ― αυτά δεν υπάρχουν εδώ.
Αντιθέτως, οι εγχώριες ηγετικές ελίτ σφραγίζονται ηθολογικά από την εσωτερικευμένη υποτέλεια, τον ραγιαδισμό· από πολλαπλές εξαρτήσεις, ιδιοτελείς εξαρτήσεις για στήριξη της εξουσίας τους, που μετατρέπονται σε εθνικές δουλείες. Η πυρηνική έξη, το έθος, της εγχώριας λουμπενελίτ είναι η νομή των εθνικών πόρων, γηγενών και δάνειων, είναι η κατ’ αποκλειστικότητα νομή πάσης εξουσίας και παντός πόρου. Η λεηλασία και η κατεξουσίαση.
Αυτές οι εξαρτήσεις, πολιτικές και οικονομικές, μετασχηματίζονται σε μια απομίμηση οιονεί ιδεολογίας, σε μια καρικατούρα, ένα σκέλεθρο ιδεολογίας. Πίσω από το σκέλεθρο βρίσκονται μόνο δεσποτισμός και πλιάτσικο.
ΑΝΤΙΔΡΑΣΤΙΚΗ ΠΑΛΙΝΟΡΘΩΣΗ
Τα σκεφτόμουν αυτά με αφορμή την αναγγελθείσα αναθεώρηση του Συντάγματος. Προσπαθώ να συνταιριάξω τα φερσίματα και τα καμώματα του μητσοτακισμού και της νεο-ΕΡΕ, τις ξιπασιές και τις γελοιότητες, με τον οίστρο της Αντιδραστικής Παλινόρθωσης, συντελούμενης από το 2019 έως σήμερα. Ουσιαστικά πρόκειται για έναν ιστορικό κύκλο, που ξεκινά με την καταστροφή της μεταπολιτευτικής δημοκρατίας από τη χρεοκοπία και τα μνημόνια, η οποία έπληξε καίρια την κεντροαριστερά και την αριστερά, τις δυνάμεις που στήριξαν την Γ’ Ελληνική Δημοκρατία και τον εκμοντερνισμό της ελληνικής κοινωνίας, μα δεν κατόρθωσαν να διασώσουν τα προοδευτικά επιτεύγματά της περιόδου, ούτε φυσικά και τον εαυτό τους.
Η νεοδεξιά, στοιχειωμένη από τις ιστορικές καμπές του 1981 και του 2015, μετά το 2019 ολοκληρώνει την αποδόμηση του φιλελεύθερου, εξισωτικού και κοινωνικού χαρακτήρα της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας, την αποδόμηση που άρχισε βίαια με τις πολιτικές του ΔΝΤ και της υπόλοιπης τρόικας το 2010.
ΜΙΘΡΙΔΑΤΙΣΜΟΣ
Η συνταγματική αναθεώρηση που εξήγγειλε ο Κυρ. Μητσοτάκης δεν φτάνει στα αυτιά των πολιτών, ξέπνοων από την φτωχοποίηση και τον αγώνα της καθημερινής επιβίωσης. Η θεσμική βαρβαρότητα του καθεστώτος έχει προκαλέσει ήδη ανθεκτικές στοιβάδες μιθριδατισμού: το πετσί του φτωχοποιημένου Έλληνα έχει απορροφήσει Νοβάρτις, Predator, παραβίαση του άρθρου 16 για τον δημόσιο χαρακτήρα των ΑΕΙ, κουρέλιασμα του άρθρου 24 για την προστασία του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής κληρονομιάς υπέρ των στρατηγικών επενδυτών, διάλυση των ανεξάρτητων αρχών, ευτελισμό του Κοινοβουλίου, επηρεασμό των δικαστών σε κοινή θέα κ.λπ. κ.λπ. Ακόμη και το πασίδηλο όνειδος του ΟΠΕΚΕΠΕ ίσως αφομοιωθεί.
Η θεσμική κατάπτωση δεν συγκροτεί ρεύμα θυμού, δεν προκαλεί πολιτικές, ή έστω εκλογικές, μετατοπίσεις, αυτό δείχνει η πείρα. Το ρεύμα θυμού σχηματίστηκε μόνο από τα Τέμπη, τη βίαιη απαγόρευση πένθους και την άρνηση οποιασδήποτε ευθύνης. Μα αυτό το ρεύμα θυμού θα καταλήξει σε ένα κόμμα Καρυστιανού, σε μεταπολιτική εντροπία, όχι σε ανασυγκρότηση της προοδευτικής μεταπολίτευσης.
Τούτων δοθέντων, τούτη τη στιγμή, η αναθεώρηση κρίσιμων άρθρων του Συντάγματος, εφόσον ψηφιστεί από την επόμενη Βουλή (μάλλον, τσίρκο), θα βάλει ταφόπλακα όχι μόνο στις κατακτήσεις της Γ’ Ελληνικής Δημοκρατίας, πετσοκομμένες πια από τα μνημόνια, αλλά και σε κάθε προσδοκία για δικαιότερη κοινωνία και λειτουργικό κράτος στον 21ο αιώνα.
ΚΑΧΕΚΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ
Οι στόχοι έχουν ήδη κανονιοβοληθεί καίρια από τυπικούς νόμους, Προεδρικά Διατάγματα, διάτρητες αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, τόνους προπαγάνδας. Οι στόχοι είναι η δημόσια και δωρεάν παιδεία (υπέρ των κολεγίων), το περιβάλλον και η πολιτιστική κληρονομιά (υπέρ των στρατηγικών επενδυτών και του real estate), η μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων (υπέρ του κοινωνικού κανιβαλισμού, επιστροφή στον 19ο αιώνα), η συνταγματοποίηση των ισοσκελισμένων προϋπολογισμών (εναντίον κάθε ανακατανομής και εναντίον κάθε επόμενης κυβέρνησης), ο έλεγχος της πληροφορίας.
Κεντρικός στόχος είναι η παγίωση ενός ανελεύθερου (illiberal) κράτους, μιας τύποις «εκλογικής» δημοκρατίας, κατά τα πρότυπα του Όρμπαν, του Ερντογάν, του ICE-Τραμπ. Και βεβαίως κατά την δοκιμασμένη «καχεκτική δημοκρατία» του 1947-1967 (σύμφωνα με τον αείμνηστο Ηλία Νικολακόπουλο), με τα έκτακτα στρατοδικεία, τις εκτοπίσεις, τα ξερονήσια, τις πρεσβείες και τους πράκτορες ― το Αγιο Δισκοπότηρο της Δεξιάς, που έδωσε τοις κυσί ο Κων. Καραμανλής το 1974-75 και δεν του συγχώρησε ποτέ η δική του Δεξιά.
Για όλα τα παραπάνω, σε γενικές γραμμές θα απαιτούνται 180 ψήφοι στην επόμενη Βουλή. Δεν γνωρίζουμε ποια θα είναι η σύνθεση της επόμενης Βουλής. Δεν γνωρίζουμε καν αν θα συγκροτηθεί μια σταθερή, ισχυρή κυβέρνηση που θα μπορεί να οδηγήσει σε τέτοια μείζονα πολιτική-κοινωνική αναθεώρηση. Εκτίμησή μας είναι ότι τέτοια ισχυρή κυβέρνηση δεν θα είναι εύκολο να υπάρξει ― αλλά μπορεί να είναι και απλώς η ελπίδα μας. Ελπίζουμε δηλαδή να μην υπάρχει ισχυρή αντιδραστική κυβέρνηση, για να αποφύγουμε τα χειρότερα, για να παραμείνουμε στο παρόν τέλμα…
