Ο φασισμός της εποχής μας δεν ξεπήδησε από το πουθενά.
Είναι προϊόν μιας εποχής που σφραγίζεται από διαδοχικές κρίσεις. Κρίσεις που στον πυρήνα τους έχουν ένα ζήτημα: τη ρύθμιση ή την ασυδοσία του καπιταλιστικού κέρδους.
Από το 2008, είκοσι σχεδόν χρόνια τώρα, ο πλανήτης μας καθορίζεται από μια διαρκή κρίση που διέλυσε οριστικά την όποια σταθερότητα είχε κληροδοτήσει ο μεταπολεμικός κόσμος. Με αποτέλεσμα πλέον να υπάρχει μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που μόνο αυτόν τον κόσμο γνωρίζει.
Μια νέα κυβέρνηση Δεξιάς και ενσωματωμένης σε αυτήν ακροδεξιάς σημαίνει από την επόμενη κιόλας μέρα:
. ενεργητική εμπλοκή στη λογική του πολέμου και της περιστολής των κοινωνικών δικαιωμάτων
. σαρωτική επίθεση στους εργαζόμενους, στη νεολαία, στις υποτελείς τάξεις
. εμπέδωση της καταστροφής με ιδιωτικοποίηση των πάντων, ερήμωση της υπαίθρου, νέες μορφές κοινωνικού αποκλεισμού, ένα επενδυτικό ελντοράντο εξορύξεων και υποτέλειας
. ασφυκτικό έλεγχο της ενημέρωσης, οριστική ασυλία για τα σκάνδαλα διαφθοράς και συγκάλυψης
. άνοιγμα μιας διαδικασίας αναθεώρησης του Συντάγματος προς μια αυταρχική δημοκρατία, ένα σύγχρονο ανελεύθερο καθεστώς, μια χώρα χωρίς δικαιώματα, χωρίς φραγμούς, χωρίς κανόνες παρά μόνο ένα «δίκιο»: το δίκιο του ισχυρού.
Εδώ μπαίνει το κεντρικό πολιτικό ερώτημα:
Θα έχει τρίτη ευκαιρία ο Κυριάκος Μητσοτάκης;
Ναι ή όχι;
Ο κύριος Μητσοτάκης σήμερα διεκδικεί ένα πράγμα:
Να πείσει ότι αυτός και το κόμμα του είναι οι γνήσιοι εκφραστές της ατζέντας του τραμπισμού. Έτσι θα διεκδικήσει νομιμοποίηση.
Γι’ αυτό στήριξε τον Νετανιάχου μέχρι τέλους.
Γι’ αυτό θεωρεί άκαιρη τη συζήτηση για το διεθνές δίκαιο.
Γι’ αυτό το νομοθετικό έργο της κυβέρνησης είναι παραλλαγή πάνω στο ίδιο μοτίβο: κοινωνικός αυταρχισμός, εργασιακή απορρύθμιση, περιβαλλοντική καταστροφή.
Γι’ αυτό ο περίφημος «δημοσιονομικός χώρος» επιτρέπει φρεγάτες και όχι νοσοκομεία και σχολεία.
Γι’ αυτό το μέλλον της νεολαίας είναι «τα φέρετρα με σημαίες» και όχι η σταθερή δουλειά.
Γι’ αυτό και η επίθεση στον εσωτερικό εχθρό: στα δικαιώματα, στις ελευθερίες, στους μετανάστες, στους πρόσφυγες, στους φτωχούς, στους αποκλεισμένους, στην Αριστερά.
Δεν μιλάμε για θεωρίες.
Δεν μιλάμε για δηλώσεις.
Μιλάμε για εφαρμοσμένες πολιτικές
Αυτή είναι η δική μας ευθύνη. Η συνειδητοποίηση του κατεπείγοντος.
Ο αγώνας για την αναστροφή της καταστροφής.
Η αποφασιστική δράση για να γίνει ηγεμονική η ατζέντα της ειρήνης, της δικαιοσύνης, της ελευθερίας.
Η ευθύνη που βαραίνει την Αριστερά είναι, για μια ακόμα φορά, ιστορική.
Η Αριστερά όμως βρίσκεται σε κρίση. Σε κρίση στρατηγική.
Όχι μόνο στη χώρα μας.
Διεθνώς.
Υπάρχουν παραδείγματα που μας γεμίζουν χαρά και αισιοδοξία.
Όμως η συνολική εικόνα είναι άλλη.
Κατακερματισμός. Υποχώρηση. Αδυναμία να πρωταγωνιστήσει στις εξελίξεις.
Η κατάσταση θυμίζει τις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Τότε ήταν η λογική του τέλους της ιστορίας που έστελνε την Αριστερά στο περιθώριο.
Σήμερα είναι η λογική του δίκιου του ισχυρού.
Σε αυτές τις συνθήκες, η πολιτικοποίηση σήμερα περνάει πρωτίστως μέσα από την κοινωνική χρησιμότητα.
Την δυνατότητα δηλαδή χειροπιαστών αλλαγών στη ζωή των ανθρώπων.
Ο Μαμντάνι κέρδισε δίχως να κάνει βήμα πίσω στις αρχές του.
Κέρδισε μιλώντας για τη Γάζα, τη woke agenda, τη συνάντηση της μεταναστευτικής και της εργατικής εμπειρίας.
Δεν κέρδισε με μετριοπάθεια.
Αλλά δεν κέρδισε, επίσης, επειδή περιορίστηκε στη λογική της κομματικής οικοδόμησης.
Κέρδισε με το ότι εκπροσώπησε μια υπαρκτή κοινωνική ατζέντα στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Ιδεολογική μάχη δίχως πολιτική εκπροσώπηση δεν παράγει αποτελέσματα.
Και πολιτική εκπροσώπηση δίχως ιδεολογικές αρχές μπορεί να οδηγήσει, ναι, σε τέρατα.
Δίνουμε την μάχη των ιδεών και των αξιών γιατί θέλουμε ισχυρή Αριστερά.
Και ξέρουμε ότι ισχυρή Αριστερά υπάρχει μόνο όταν συνδέεται με κινήματα, ρεύματα, κοινωνικές τάξεις και ξεκάθαρες προτεραιότητες.
Γιατί φτιάξαμε τη Νέα Αριστερά;
Για να σηματοδοτήσουμε τη ρήξη με τον εκφυλισμό και την απαξίωση.
Για να πούμε ότι η πολιτική του «μέσου όρου» είναι καταστροφική.
Για να μιλήσουμε και να δράσουμε πάνω στις μεγάλες προκλήσεις της εποχής μας.
Το δικό μας εγχείρημα έφερε την ήττα του Κασσελακισμού στην Αριστερά.
Το δικό μας εγχείρημα έδωσε ανάσα αξιοπρέπειας στον ηττημένο κόσμο της Αριστεράς την πιο κρίσιμη στιγμή.
Η Νέα Αριστερά είναι το κόμμα που στη μεγάλη αξιακή και πολιτική μάχη για τη Γάζα σήκωσε τις εικόνες της γενοκτονίας στη Βουλή.
Που συνόδευσε έναν παλαιστίνιο πρόσφυγα στο προεδρικό μέγαρο.
Που άνοιξε την Παλαιστινιακή σημαία στην Ακρόπολη.
Η Νέα Αριστερά είναι το κόμμα που καταψήφισε τους εξοπλισμούς.
Που αντιπαρατέθηκε με το ReArm Europe.
Που μίλησε δίχως περιστροφές για την ανάγκη ήττας του νέου πολεμοκάπηλου εθνικισμού.
Η Νέα Αριστερά είναι το κόμμα που ονοματίζει τους ολιγάρχες.
Που συγκρούστηκε με τα καρτέλ.
Που αμφισβήτησε τη λογική των εξορύξεων, της νέας Μεγάλης Ιδέας.
Η Νέα Αριστερά έφερε στην αίθουσα της Βουλής τα αιτήματα των πιο δυναμικών και προωθημένων κοινωνικών κινημάτων.
Μίλησε συγκεκριμένα για την αυξήσεις του κατώτατου μισθού στα 1000 ευρώ.
Για επαναφορά 13ου και 14ου μισθού.
Για την επιβολή πλαφόν στα ενοίκια.
Για δημόσιο σιδηρόδρομο στην υπηρεσία της κοινωνίας.
Για καθαρή στάση στον σύγχρονο πόλεμο της ενέργειας.
Έσπασε τη συναίνεση στο μεταναστευτικό και στο προσφυγικό.
Η Νέα Αριστερά έδωσε τη μάχη στους δρόμους του αγώνα.
Απέναντι στα ιδιωτικά πανεπιστήμια.
Στη μεγάλη απεργία για το έγκλημα στα Τέμπη.
Στο «March to Gaza».
Και ξέρουμε ότι η κεντρική πολιτική μας πρόταση, όπως την αποτυπώσαμε στο ιδρυτικό μας συνέδριο, είναι αυτή που μπορεί να ανατρέψει αυτό το διεφθαρμένο καθεστώς.
Το 2024 μιλήσαμε για την ανάγκη του Λαϊκού Μετώπου.
Μιλήσαμε γι’ αυτό γιατί βλέπαμε τη μεγάλη αναστροφή στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ: το βάθεμα της δεξιάς και της ακροδεξιάς ατζέντας με όρους κυριαρχίας.
Δυστυχώς, δικαιωθήκαμε στην εκτίμηση.
Και γι’ αυτό, το 2026 το Λαϊκό Μέτωπο είναι η επιτακτική απάντηση στην ακροδεξιά και στον πόλεμο.
Και αυτή η απάντηση, της ενότητας και του ριζοσπαστικού προγράμματος, είναι η μόνη που μπορεί να νικήσει στο σήμερα.
Με νοιάζει να εξαντλήσουμε κάθε δυνατότητα να εμφανιστεί απέναντι στον τραμπισμό της χώρας ένας ισχυρός πόλος που θα τον αμφισβητήσει ευθέως.
Αυτή είναι η δική μου φιλοδοξία.
Να είναι η Νέα Αριστερά η δύναμη κρούσης, το πιο μαχητικό τμήμα της σύγκρουσης με την ακροδεξιά, την πολεμοκαπηλία και την ολιγαρχία.
Στο Λαϊκό Μέτωπο της εποχής μας.
Είμαστε το κόμμα που καταθέτει ένα σύγχρονο πρόγραμμα αρχών και προτεραιοτήτων που ξέρει ποιους θέλει να εκπροσωπεί και ποιους να βάλει απέναντι.
Είμαστε το κόμμα που πρεσβεύει τις αξίες και το όραμα της Αριστεράς, το δικό μας There Is No Alternative: της κοινωνικής ισότητας, της πολιτικής ελευθερίας και της κλιματικής δικαιοσύνης.
Είμαστε το κόμμα των ανθρώπων που έχουν αποδείξει στην πράξη, και στα δύσκολα, ότι δεν τους νοιάζουν τα αξιώματα και η ασφάλεια της γραφειοκρατίας.
Είμαστε το κόμμα της Αριστεράς που ενώνει ιστορικές παραδόσεις και εκβάλλει σε έναν και μόνο στόχο: το άνοιγμα του δρόμου για τη νέα Άνοιξη των κοινωνικών και πολιτικών δικαιωμάτων.
Είμαστε το κόμμα που εκεί που άλλοι βλέπουν αδιέξοδα, εμείς διακρίνουμε δυνατότητες.
Τη δυνατότητα να τα καταφέρουμε. Να νικήσουμε.
Ο Αλέξης Χαρίτσης στην εναρκτήρια συνεδρίαση του Προγραμματικού Συνεδρίου της ΝΕΑΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ 22-25/01/2026
