Είναι καλό να ξεκινάμε την συζήτηση με την εξής παραδοχή: το δικαίωμα στην άμβλωση είναι θεμελιώδες δικαίωμα και δεν μπαίνει σε διαβούλευση και δημοψηφίσματα. Οι γυναίκες, μετά από δεκαετίες αγώνων απέναντι σε πατριαρχικές αντιλήψεις και καταπίεση, έχουμε κατακτήσει το δικαίωμα τόσο στην αυτοδιάθεση του σώματός μας όσο και στην πρόσβαση στην υγεία.
Στην χώρα μας αυτά έχουν ξεκαθαρίσει εδώ και καιρό. Οι αμβλώσεις είναι νόμιμες από το 1986, ενώ ελάχιστες είναι οι περιπτώσεις ευρωπαϊκών κρατών που δεν αναγνωρίζουν το δικαίωμα αυτό.
Όμως, η τοποθέτηση της Μ. Καρυστιανού για τις αμβλώσεις ως ζήτημα που χρήζει «δημόσιας διαβούλευσης», επειδή η ίδια διακρίνει το «δίπολο» μεταξύ των δικαιωμάτων της γυναίκας και των «δικαιωμάτων του εμβρύου», στρώνει το δρόμο σε ένα άκρως προβληματικό και επικίνδυνο αφήγημα, που προσβλέπει στην απαγόρευση των αμβλώσεων σε παγκόσμιο επίπεδο. Η συγκεκριμένη τοποθέτηση βάλλει ευθέως κατά των γυναικών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Και φυσικά τέτοιες τοποθετήσεις στρέφονται ταυτόχρονα εναντίον των ελευθεριών ολόκληρης της κοινωνίας, καθώς όχι μόνο είναι συνυφασμένες με ακραίες θρησκευτικές αντιλήψεις που λειτουργούν ως νόρμες, αλλά και γιατί «κλείνουν το μάτι» στην επιστροφή εφιαλτικών καταστάσεων, σε εποχές που οι γυναίκες δεν είχαν την ελευθερία να αποφασίσουν τι θα κάνουν με το σώμα τους.
Και εδώ είναι που έχουμε χρέος να καταστήσουμε σαφή τα αυτονόητα, μετά από μια σειρά σεξιστικών περιστατικών, και αύξησης της έκφρασης μεσαιωνικών, αναχρονιστικών αντιλήψεων. Τα σώματά μας, μας ανήκουν!
Να μην επιστρέψουμε στο σκοτάδι. Να χτίσουμε ένα αδιάτρητο τείχος απέναντι στην Ακροδεξιά και τον συντηρητισμό.
