Τέσσερις σύντομες παρατηρήσεις για τις εξελίξεις στο Ιράν:
1. Οι σπαρακτικές εικόνες στα νεκροτομεία με τους συγγενείς να ψάχνουν τους δικούς τους ανθρώπους ανάμεσα σε δεκάδες (ή εκατοντάδες) μαύρες σακούλες με σορούς, επιβεβαιώνουν ότι το ιρανικό καθεστώς αντιμετωπίζει τις διαδηλώσεις με ωμή δολοφονική βία. Δεν μπορεί να υπάρξει καμία δικαιολογία για το λουτρό αίματος.
2. Η κυβέρνηση του Ιράν υποστηρίζει ότι η εξέγερση υποκινείται από τις ΗΠΑ και το Ισραήλ. Είναι γνωστό ότι κάθε κυβέρνηση που βρίσκεται αντιμέτωπη με κοινωνική αναταραχή επικαλείται τον «ξένο δάκτυλο» -στην Ελλάδα επί δεκαετίες είχαμε τη ρητορεία του «ξενοκίνητου κομμουνισμού». Όπως και οπουδήποτε αλλού, η θεωρία του «ξένου δακτύλου» δεν μπορεί να εξηγήσει τις συμβαίνει στους δρόμους. Κι αυτό όχι γιατί δεν υπάρχουν ιρανικές ομάδες που καθοδηγούνται από τη Mossad και τη CIA, αλλά γιατί καμία ξένη δύναμη και κανένας πράκτορας δεν μπορεί να κατεβάσει το κόσμο στο δρόμο και να τον κάνει να αψηφήσει τον κίνδυνο για τη ζωή του. Η φτώχεια και η καταπίεση πυροδοτούν παντού και πάντα τις εξεγέρσεις.
3. Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου εμφανίζονται ως «προστάτες» των δικαιωμάτων του ιρανικού λαού. Είναι προκλητικό βέβαια να μιλάνε για ανθρώπινα δικαιώματα εκείνοι που διέπραξαν τη γενοκτονία στη Γάζα και δίνουν τις εντολές στα τάγματα εφόδου του ICE. Αυτό που ενδιαφέρει τον Τραμπ και τον Νετανιάχου είναι να επιβάλουν ένα καθεστώς-μαριονέτα στην Τεχεράνη και να υφαρπάξουν τα πετρέλαια της χώρας. Ένα ενδεχόμενο αμερικανικό χτύπημα όχι μόνο δεν θα ενισχύσει το αίτημα για δημοκρατία στο Ιράν, αλλά θα το υπονομεύσει.
4. Παντού και πάντα, με το πάθος της ελευθερίας και το πείσμα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας εναντία σε κάθε λογής καταπιεστές και «προστάτες».
Στο μεταξύ, η ιρανική κρατική τηλεόραση μεταδίδει τις τελευταίες ημέρες «ομολογίες» συλληφθέντων αντικυβερνητικών διαδηλωτών. Οι κρατούμενοι «ομολογούν» on camera τα «εγκλήματά» τους εναντίον του κράτους. Οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων αναφέρουν ότι τις έχουν γίνει τουλάχιστον 97 τέτοιες «ομολογίες» από τότε που ξέσπασαν οι ταραχές στο Ιράν.
Η προβολή στην τηλεόραση «ομολογιών» κρατουμένων αποτελεί σταθερή πρακτική του ιρανικού καθεστώτος. Η μεγάλη πλειονότητα αυτών των «ομολογιών» αποτελεί αποτέλεσμα βασανιστηρίων και απειλών εναντίον των ίδιων των κρατουμένων και των οικογενειών τους.
Τη δεκαετία του ’80 όταν το καθεστώς εξαπέλυσε διωγμούς εναντίον του Τουντέχ (Κουμμουνιστικού Κόμματος Ιράν), τα ηγετικά στελέχη του (μεταξύ των οποίων και γενικός γραμματέας Νιουρεντίν Κιανιούρι) «ομολόγησαν» σε τηλεοπτικές εκπομπές ότι λειτούργησαν ως πράκτορες της Μόσχας, σε βάρος των συμφερόντων του ιρανικού λαού. Αργότερα ο Κιανούρι θα καταθέσει σε επιτροπή του ΟΗΕ ότι η «ομολογία» του ήταν αποτέλεσμα βασανιστηρίων -στην εκπομπή κρατούσε κρυμμένο το χέρι το οποίο του το είχαν σπάει κατά τη διάρκεια των ανακρίσεων.
Ίσως η πιο δραματική δημόσια «ομολογία» ήταν αυτή του Εχσάν Ταμπάρι, του θεωρητικού του Τουντέχ και κορυφαίας μορφή του ιρανικού μαρξισμού. Σε εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης ο Ταμπάρι αποκήρυξε το θεωρητικό έργο όλης της ζωής, κατήγγειλε τον «άθεο μαρξισμό» και δήλωσε ότι προσηλυτίστηκε στο σιιτικό Ισλάμ, αφού κατόπιν μελετών στη φυλακή διαπίστωσε στη φυλακή την πνευματική ανωτερότητά του.
Το 1988 το καθεστώς εκτέλεσε χιλιάδες πολιτικούς κρατούμενους. Ανάμεσά τους ήταν μεγάλος ο αριθμός των μελών του Τουντέχ και άλλων αριστερών οργανώσεων. Ήταν άνθρωποι που είχαν πρωταγωνιστήσει στην επανάσταση κατά της δικτατορίας του σάχη.
