Η δίκη για τις υποκλοπές στο Μονομελές Πλημμελειοδικείο δεν είναι μια ακόμη δικαστική διαδικασία. Είναι κορυφαία θεσμική δοκιμασία για τη χώρα και θα έπρεπε να βρίσκεται καθημερινά στα πρωτοσέλιδα.
Οι καταθέσεις στη δίκη διαμορφώνουν ένα σκοτεινό πλέγμα παρακολουθήσεων, αδιαφάνειας και συγκάλυψης. Πρόκειται για πρακτικές ασύμβατες με το κράτος δικαίου, οι οποίες δεν μπορούν να κρυφτούν πίσω από την «εθνική ασφάλεια». Οι ευθύνες της κυβέρνησης δεν περιορίζονται σε πολιτικά λάθη· αγγίζουν τον πυρήνα της δημοκρατικής και συνταγματικής νομιμότητας.
Ωστόσο, δεν αφορούν μόνο στην εκτελεστική εξουσία, αλλά αναντίλεκτα και στον Άρειο Πάγο. Όσα κατατίθενται στο ακροατήριο του Μονομελούς γεννούν σοβαρά ερωτήματα για τον ρόλο, τις παρεμβάσεις ή τις παραλείψεις της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου.
Η δίκη που εξελίσσεται έχει φέρει στο φως πολλαπλάσια στοιχεία από την έρευνα του αντιεισαγγελέα Ζήση και εκθέτει την Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, η οποία αποδέχτηκε χωρίς αντίρρηση το πόρισμα του. Όταν η Δικαιοσύνη εμφανίζεται είτε ανήμπορη είτε πρόθυμη να ανεχθεί τέτοιες πρακτικές, τότε το πλήγμα στην εμπιστοσύνη των πολιτών είναι βαθύ και διαρκές.
Οι υποκλοπές δεν είναι ένα «τεχνικό» σκάνδαλο ούτε μια επικοινωνιακή αντιπαράθεση. Είναι ζήτημα δημοκρατίας, ελευθεριών και θεσμικών ορίων. Το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα και η προστασία των πολιτών από την αυθαιρεσία της εξουσίας δεν είναι διαπραγματεύσιμα.
Η υποβάθμιση της δίκης και η σιωπή γύρω από τα ευρήματά της δεν αποτελούν αμέλεια, είναι συνειδητή επιλογή.
