Η συσσωρευμένη πώρωση έχει απαιτήσει τόση ενέργεια, τόσους χειρισμούς για το Κακό, ώστε και να μετανοούσαν, και να ήθελαν να διασώσουν κάτι, δεν μπορούν. Είναι ανίκανοι πια.
Η κινητοποίηση (ή ξεσηκωμός;) των αγροτών φαινομενικά δεν έχει σχέση με την απαγωγή Μαδούρο και την επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα. Η αγροτική κινητοποίηση είναι τοπικό γεγονός, εθνικό και διευρωπαϊκό· εν πολλοίς αφορά την εγκατάλειψη της πρωτογενούς παραγωγής στην Ευρωπαϊκή Ένωση και συνεκδοχικά τη συμφωνία Mercosur, για κάλυψη των οι διατροφικών αναγκών των Ευρωπαίων με νοτιοαμερικανικά τρόφιμα εκτός κάθε ευρωκανονισμού και πρωτοκόλλου, μαζικά παραγόμενα και ελεγχόμενα από ελάχιστες πολυεθνικές κρέατος, δημητριακών κ.λπ.
Η επέμβαση των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα είναι κίνηση γεωπολιτική, πλανητικής κλίμακας. Πώς συνδέεται το τοπικό-ευρωπαϊκό με το πλανητικό; Και τα δύο, με τον τρόπο τους και υπό κλίμακα, δείχνουν την αναδιάρθρωση του κεφαλαίου σε παγκόσμια κλίμακα, τη ραγδαία συγκέντρωσή του, την κατάργηση κανόνων και νόμων, την υφαρπαγή φυσικών πόρων, την εμμονική επιστροφή στην αποικιοκρατία, την ιμπεριαλιστική λεηλασία, την περιφρόνηση των ανθρώπων, συλλογικά και ατομικά.
ΥΠΑΡΞΙΑΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ
Οι Έλληνες αγρότες στα πειθαρχημένα μπλόκα τους, αλλά και οι Ευρωπαίοι συνάδελφοί τους που αποθέτουν γόνιμη κοπριά στα διοικητικά κτίρια, δεν μιλούν πια για λεφτά και κιλά μόνο. Μιλούν για τη δυνατότητα επιβίωσης, ο αγώνας τους πλέον είναι υπαρξιακός, κι επίσης θέτουν δραματικά το ζήτημα της διατροφικής αυτάρκειας, της υγείας, της κυριαρχίας, της ελευθερίας, της ίδιας της ζωής. Ποιος αποφασίζει τι φτάνει στο τραπέζι μας, πώς φτάνει, πώς μας δεσμεύσει μακροπρόθεσμα; Ποιος κατέχει τη γη, αλλά και τους σπόρους και τις ράτσες των οικόσιτων, ποιος προστατεύει τη βιοποικιλότητα, τις κοιλάδες, τα ποτάμια, τα βουνά;
Ο αγώνας επιβίωσης γεωργών, κτηνοτρόφων, μελισσοκόμων, ψαράδων, των οικογενειακών ελαιοπαραγωγών, είναι η υπαρξιακή αγωνία μιας κοινωνίας δεμένης σε ένα πλέγμα χρηματοπιστωτικών καταναγκασμών και δοξασιών, πνιγμένης σε ένα τέλμα υπηρεσιών, σκατοδουλειών και επισφάλειας, αλυσοδεμένης οικειοθελώς σε πλατφόρμες ΑΙ, υποταγμένης στην ανεξέλεγκτη τεχνοφεουδαρχία των Big Tech. Η αγωνία των αγροτών είναι η αγωνία των ανθρώπων που μένουν άεργοι, περιττοί, αναλώσιμοι, αόρατοι: είναι κοινή αγωνία, είναι η δική μας αγωνία.
ΠΕΝΙΑ, ΥΠΟΔΟΥΛΩΣΗ
Στα μπλόκα ακούγεται αυτή η διερώτηση για το μέλλον, ορατό και σκοτεινό. Κι ακούστηκε και στη στιβαγμένη Αθήνα, ενισχυμένη από την απεργία των παραγωγών στις λαϊκές αγορές. Διότι θυμόμαστε ακόμη τι σήμανε η έλλειψη απλών μασκών, στοιχειωδών υγειονομικών υλικών την εποχή της πανδημίας, όταν ευρωπαϊκά κράτη έκαναν πειρατεία σε φορτία διερχόμενων αεροσκαφών, κι όταν αργότερα στήθηκε μια τερατώδης πλανητική μπίζνα με τα εμβόλια. Και κάπως έτσι αντιλαμβανόμαστε ότι η απουσία στοιχειώδους διατροφικής αυτάρκειας οδηγεί στην υποδούλωση και την απόλυτη πενία.
Η κυβέρνηση δεν το αντιλαμβάνεται; Η απλούστατη, καίτοι σοκαριστική, απάντηση είναι ότι δεν το αντιλαμβάνεται, επειδή δεν την ενδιαφέρει ούτε η διατροφική αυτάρκεια ούτε η πρωτογενής παραγωγή ούτε η επιβίωση των αγροτών ούτε η ερήμωση της υπαίθρου. Οι κυβερνώντες ενδιαφέρονται μόνο για τη νομή της εξουσίας και των προνομίων της, ενδιαφέρονται μόνο για το δικό τους πλουτισμό.
Το σκάνδαλο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν φανέρωσε απλώς κάποιους χυδαίους αξύριστους φραπέδες, τη συντήρηση εκλογικών πελατών με δημόσιο χρήμα· φανέρωσε τη διακίνηση τεράστιων ποσών πολιτικού χρήματος, εις βάρος της παραγωγικής οικονομίας. Μια ενδελεχής έρευνα των διαδρομών του χρήματος πιθανότατα θα έδειχνε ότι το χρήμα δεν διοχετεύεται σε γραφικά πελατάκια-παραλήπτες, διοχετεύεται και σε λογαριασμούς αποστολέων. Ποιος θα διατάξει και θα εκτελέσει μια τέτοια έρευνα;
ΠΩΡΩΣΗ, ΑΝΙΚΑΝΟΤΗΤΑ
Ο ΟΠΕΚΕΠΕ, το Predatorgate, τα Τέμπη, δείχνουν μια πολιτική τάξη που δεν διστάζει να κουρελιάσει το Σύνταγμα, να χλευάσει το Διεθνές Δίκαιο και τους θεσμούς του, να βεβηλώσει τους νεκρούς και να εξανδραποδίσει τους ζώντες. Η εξευτελιστική καθυπόταξη δικαστών και βουλευτών, η μαφιόζικη ομερτά, ο εκφοβισμός με τις παρακολουθήσεις (που γνώριζε ο τελευταίος χειριστής του Predator), είναι πλέον η μόνη καύσιμη ύλη αυτής της εξουσίας, η αναγκαία κόκα της. Ακριβώς σε αυτή τη λογική, ο πρωθυπουργός δήλωσε για την απαγωγή Μαδούρο ότι δεν είναι της ώρας να ασχοληθούμε με τη νομιμότητα: διότι δεν ενδιάφερονται καν για το διεθνές ή εθνικό δίκαιο, για καμιά νομιμότητα, δεν νοιάζεται για την εθνική ασφάλεια όπως δεν νοιάζεται για τη διατροφική ασφάλεια, νοιάζεται μόνο πώς θα σώσει το πετσί του μαζί με τα προσπορισθέντα εκ της εξουσίας.
Τελευταίο: η συσσωρευμένη πώρωση έχει απαιτήσει τόση ενέργεια, τόσους χειρισμούς για το Κακό, ώστε και να μετανοούσαν, και να ήθελαν να διασώσουν κάτι, να δράσουν για Καλό, δεν μπορούν. Είναι ανίκανοι πια. Η διαφθορά τούς έχει φθείρει αμετάκλητα. Κι είναι μια φθορά που διασπείρεται σαν ιός σε όλο το κοινωνικό σώμα.
