Στα παλαιότερα προγράμματα σπουδών η μουσική αναφέρονταν ως «Ωδική» και ουσιαστικά ήταν μόνο τραγούδι. Καθηγητές μουσικής στα δημοτικά εμφανίστηκαν κάπως μαζικά περί το 2000. Στα γυμνάσια δίδασκαν απόφοιτοι ωδείων χωρίς καμία παιδαγωγική γνώση και οι πρώτοι παιδαγωγικά καταρτισμένοι καθηγητές από τα πανεπιστημιακά τμήματα μουσικών σπουδών ξεκινάνε από το 1990 και μετά. Οι γονείς των σημερινών μαθητών αυτά τα βιώματα έχουν. Το βασικό πρόβλημα, όμως, είναι ότι οι ίδιοι οι γονείς συνήθως έχουν μια εργαλειακή και βαθμοθηρική αντίληψη για το σχολείο που κάνει τη μουσική, όπως και τα άλλα καλλιτεχνικά μαθήματα, να μοιάζει στο μυαλό των παιδιών περισσότερο με ελεύθερη ώρα παρά με μάθημα. Επίσης, οι υπόλοιποι εκπαιδευτικοί (ειδικότερα στα δημοτικά) πολύ συχνά αντιμετωπίζουν το μάθημα της μουσικής ως κάτι δευτερεύον και μη απαραίτητο.
Η μουσική από την Α’ δημοτικού μέχρι την Γ΄ γυμνασίου διδάσκεται μόνο μία ώρα την εβδομάδα, στο λύκειο όπως και όλα τα άλλα καλλιτεχνικά μαθήματα δεν υπάρχει. Έτσι κάθε εκπαιδευτικός είναι αναγκασμένος/η να πηγαίνει σε τουλάχιστον 2 διαφορετικά σχολεία (στην περιφέρεια πολύ παραπάνω) για να συμπληρώσει ωράριο, κάτι σαν εξωτερικός συνεργάτης δηλαδή. Επίσης το μεγάλο ποσοστό αναπληρωτών μουσικών δημιουργεί ασυνέχειες και αποσπασματικότητα και δυσκολεύει τον εκπαιδευτικό ακόμα και να μάθει τα ονόματα των παιδιών, πόσο μάλλον να μάθει τα ενδιαφέροντά του, ώστε να τα κάνει να ενδιαφερθούν για το μάθημα.
Για να μπορέσει να ακουστεί μουσική σε μια τάξη με 25 παιδιά, απαιτείται κάποια υποδομή. Τα τελευταία χρόνια έχει υπάρξει μια στοχοπροσήλωση στην απόκτηση διαδραστικών πινάκων στα σχολεία, αλλά όχι στην απόκτηση καλών ηχείων. Κατά κανόνα η ακρόαση μουσικής γίνεται από blue tooth ηχεία (πολύ συχνά των εκπαιδευτικών), χωρίς επαρκή ένταση ή με επαρκή ένταση μεν, αλλά εντελώς ανεπαρκή ποιότητα. Ειδικά η ακρόαση κλασσικής μουσικής απαιτεί πολύ καλά ηχεία, καθότι συνήθως οι ηχογραφήσεις της είναι συνήθως αρκετά χαμηλότερης στάθμης. Επίσης δεν υπάρχουν σε όλα τα σχολεία κάποια στοιχειώδη οργανάκια που θα βοηθούσαν σε μια πιο βιωματική προσέγγιση όπως μεταλλόφωνα, κρουστά κ.α. Ένα ακόμα πρόβλημα είναι ότι τα βιβλία στο μάθημα της μουσικής κρίνονται όλο και λιγότερο απαραίτητα και πολύ συχνά δεν μοιράζονται από την αρχή της σχολικής χρονιάς, ενώ τα βιβλία του δημοτικού είναι περισσότερο ένα ανθολόγιο δραστηριοτήτων και δεν έχουν μια λογική ύλης.
Η σχολική χρονιά ξεκινάει και μετά από ένα μήνα ο μουσικός καλείται να οργανώσει τη γιορτή της 28ης Οκτωβρίου. Αν πρόκειται για αναπληρωτή που δεν έχει προσληφθεί από την 1η φάση, τότε πιθανότατα αυτό θα πρέπει να γίνει αμέσως με την πρόσληψή του. Οπότε ακόμα και αυτή η μοναδική ώρα της εβδομάδας θα χαθεί για να γίνουν πρόβες. Πιθανότατα ο μουσικός εδώ θα βρεθεί πάλι μπροστά σε ανεπάρκεια υλικοτεχνικών υποδομών, αλλά ακόμα και αν υπάρχει μια καλή κονσόλα και μικρόφωνα, αυτό δεν σημαίνει ότι μπορεί ο κάθε μουσικός να τα χειριστεί.
Πόσο εύκολο είναι για τα σημερινά παιδιά να ακούσουν μουσική; Πλέον είμαστε εκτεθειμένοι σε μια συνεχή ηχορύπανση. Στα σημερινά παιδιά φαίνεται απολύτως φυσιολογικό να υπάρχει ταυτόχρονη αναπαραγωγή ήχου από πολλές συσκευές και δυστυχώς λίγα αντιλαμβάνονται την έννοια της ακρόασης (και ακόμα λιγότερα την ενεργητική ακρόαση), οπότε πολύ δύσκολα απολαμβάνουν ένα μουσικό κομμάτι αν δεν υπάρχει ταυτόχρονα προβολή εικόνας. Αξιοσημείωτο σε αυτό το σημείο είναι ότι συνήθως τα παιδιά των μεταναστών (ακόμα και οι κακοί μαθητές ή μαθητές που δυσκολεύονται να μείνουν ήσυχοι κατά τη διάρκεια του μαθήματος) είναι καλύτεροι ακροατές από τα παιδιά με έλληνες γονείς. Εδώ κατά τη γνώμη μου εντοπίζεται και ο βασικός ρόλος του μουσικού σήμερα: να μάθει τα παιδιά να είναι καλοί ακροατές και να τα φέρει σε επαφή με όσο το δυνατόν περισσότερα μουσικά είδη, ειδικά εκείνα τα οποία δεν έχουν μεγάλη συνάφεια με την τρέχουσα εμπορική μουσική.
Η μουσική ναι μεν είναι πανταχού παρούσα σήμερα, ειδικότερα στα νέα μέσα, αλλά κυρίως ως υπόκρουση. Το σχολείο θα μπορούσε να ήταν ο οδηγός των παιδιών στον κόσμο των ήχων και να τα βοηθήσει να τον ερμηνεύσουν και να ανακαλύψουν όλες του τις περιοχές, πρέπει απλώς να ιεραρχηθεί το μάθημα της μουσικής ψηλότερα, κάτι που αποκλείεται να γίνει μέσα σε αυτό το βαθμοθηρικό εκπαιδευτικό σύστημα.
