
Ήταν κεραυνός εν αιθρία αυτή η τραγωδία που ζήσαμε; Είναι μια περίπτωση ανάλογη ενός ακραίου καιρικού φαινομένου ή ενός σεισμού; Όχι. Είναι μία κατάσταση, σύμφωνα με τα όσα μαθαίνουμε τα τελευταία 24ωρα, που θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί. Αν κάνουμε αυτή την παραδοχή πρέπει να ξετυλίξουμε το κουβάρι των μεγάλων ευθυνών. Αυτό νομίζω ότι αρμόζει ως προς τον απαιτούμενο σεβασμό που πρέπει να δείξουμε γι’ αυτούς που έφυγαν, αλλά και συνολικά στην ελληνική κοινωνία, η οποία θέτει πολλαπλά «γιατί». Λέω ότι δεν ήταν κεραυνός εν αιθρία, λόγω μιας σειράς από γνωστά, δημοσιοποιημένα γεγονότα. Πολλαπλά εξώδικα από τους εργαζόμενους που θέτουν ακριβώς το ζήτημα της ασφάλειας των σιδηροδρόμων. Το αμφισβητεί κανείς; Όχι. Παραίτηση του προέδρου της επιτροπής για θέματα τηλεδιοίκησης και ασφάλειας, το 2022. Παραπομπή της χώρας τον Φεβρουάριο στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο για θέματα που σχετίζονται με τη λειτουργία των σιδηροδρόμων στην Ελλάδα. Αποφάσεις τελείως ακατανόητες, που ίσως τελικά να μπορούν να εξηγηθούν με βάση την κυρίαρχη αντίληψη και την αντίληψη της διοίκησης για την λειτουργία του ΟΣΕ. Σαν αυτή που ακούσαμε και από το σταθμό σας, ότι μέχρι το 2020 υπήρχε ένα δευτεροβάθμιο κέντρο ελέγχου της γραμμής, όχι σύγχρονο στη βάση της τηλεδιοίκησης και της τηλεματικής, αλλά με βάρδιες, το οποίο σταμάτησε να λειτουργεί. Η απόφαση να υπάρχει μόνο ένας σταθμάρχης. Το γεγονός ότι σήμερα είναι περίπου 700 εργαζόμενοι, ενώ ήταν σχεδόν οι διπλάσιοι επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ.