λαϊκισμός

29
05

Άγγελος Ελεφάντης: Στον αστερισμό του λαϊκισμού

Η εικόνα και η καλωδιωμένη ζωή θα διδάσκουν την ουσία του εκσυγχρονισμού. Από κάτω, ο από κάτω κόσμος, θα σιγοβράζει όπως πάντα. Θα χρειαστούν πολλές αντιφάσεις και αντιστάσεις ώστε το σιγοβράσιμο να γίνει βρασμός. Τίποτα δεν έρχεται μόνο του, τίποτε δεν είναι νομοτελειακό. | Άγγελος Ελεφάντης
19
05

Γιατί η «εναλλακτική αριστερά» θα πετύχει εκεί που απέτυχε το κέντρο

Οι άνθρωποι είναι οργισμένοι και η Αριστερά δεν μπορεί να μην απευθυνθεί σ’ αυτή την οργή. Το κάνουμε με μια συνεκτική στρατηγική – έχουμε πάνω από έναν αιώνα εμπειρίας στη χρήση της ταξικής πάλης για να κερδίζουμε παραχωρήσεις από τις ελίτ, που κατά τα άλλα δεν έχουν πρόβλημα να ξεγράφουν ολόκληρα κομμάτια της χώρας. Αν ταυτιζόμασταν όμως με δημοσιολογούντες αρκετά ικανοποιημένους με την άνετη ζωούλα τους ενώ εκατομμύρια άλλοι υποφέρουν σιωπηλά, θα γινόμασταν ίδιοι με εκείνους που διοχετεύουν τη δυσαρέσκεια στον ρατσισμό και την ξενοφοβία.
17
05

Γιαν Βέρνερ Μίλερ: «Οι λαϊκιστές φτάνουν στην εξουσία με τη συνεργασία των συντηρητικών ελίτ»

Μέχρι σήμερα, κανένας δεξιός λαϊκιστής δεν έχει έρθει στην εξουσία στη Δυτική Ευρώπη ή στη Βόρεια Αμερική χωρίς τη συνεργασία των κατεστημένων συντηρητικών ελίτ. Η εικόνα από τα μίντια ενός ακαταμάχητου κύματος -ή η θεωρία που πλασάρει η Λεπέν για μια τις ελίτ που πέφτουν σαν ντόμινο η μία μετά την άλλη- υπερεκτιμά σε τεράστιο βαθμό τη δύναμη των λαϊκιστών. Και αποσπά την προσοχή από την ευθύνη των συντηρητικών.
15
05

Οι δύο όψεις της Μεταδημοκρατίας

Οι κερδισμένοι αυτού του συστήματος είναι φυσικό και λογικό να το υπερασπίζονται επαναλαμβάνοντας το διάσημο ευφυολόγημα του Τσώρτσιλ: ("Η αστική δημοκρατία είναι το χειρότερο πολίτευμα, αν εξαιρέσουμε όλα τα υπόλοιπα") διασκευασμένο στον τρέχοντα κυνικό ισχυρισμό: "There Is No Alternative".
13
05

Αντιλαϊκισμός και «Survivor»

Είναι γνωστή η αντιπαλότητα του «μετώπου της λογικής», γνωστού και ως «Μένουμε Ευρώπη» με τον «λαϊκισμό», όπως αυτό τον εννοεί. Στο πλαίσιο αυτό, η διάκριση που γίνεται περιλαμβάνει τα πάντα. Έτσι λοιπόν, αυτός που λέει την αλήθεια του νεοφιλελευθερισμού στους πολίτες είναι «ορθολογιστής»...
12
04

Ευρώπη: Η επιστροφή του Λαού, ή του λαϊκισμού; – Συνέντευξη με τον Ζακ Ρανσιέρ, καθηγητή Φιλοσοφίας

«Είναι η δημοκρατία, τελικά, μια καλή ιδέα;» ρωτούν πολλοί, αφού είδαν το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για το Brexit. Ο Γκιγιώμ Ερνέ για το France Culture τονίζει ότι ο ίδιος δεν συμμερίζεται την ερώτηση, αλλά την παραθέτει, καθώς είναι μια φράση που όλοι ακούν από την Παρασκευή 24 Ιουνίου 2016 και ύστερα. Στις επιθέσεις ενάντια στο λαϊκισμό διαπιστώνει επίσης μια κάποια δυσπιστία απέναντι στο λαό. Πρόκειται για ένα θέμα γύρω από το οποίο έχει επί μακρόν στοχαστεί ο γάλλος φιλόσοφος Ζακ Ρανσιέρ, και κάπου εδώ ξεκινάει η κουβέντα τους, που δημοσιεύεται σήμερα στην «Εποχή».
29
01

J. Butler: «Ένας αριστερός λαϊκισμός πρέπει να οδηγήσει σε μια ριζοσπαστική δημοκρατία»

Αυτό που έμοιαζε ακόμη εξωπραγματικό για πολλούς Αμερικανούς διανοούμενους έγινε πραγματικότητα. Από τις 19 Ιανουαρίου ο Ντόναλντ Τραμπ είναι ο 45ος πρόεδρος των ΗΠΑ. Η αμερικανίδα φιλόσοφος, που έχει γίνει γνωστή για τη δουλειά της πάνω στα ζητήματα φύλου, εκτιμά ότι ο νέος πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ δεν νομιμοποιείται σε καμία περίπτωση να εκπροσωπεί τον λαό. Καλεί τα άτομα να συναθροιστούν για να υπερασπιστούν το δικαίωμα σε μια ζωή «αξιοβίωτη» για όλους. Στο τελευταίο της βιβλίο (Notes toward a performative theory of assembly), η Μπάτλερ μιλά για τη σημασία της παρουσίας των σωμάτων, για τη συνάθροισή τους στον δημόσιο χώρο με στόχο τη διεκδίκηση θεμελιωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων. Τη συνέντευξη της Τζούντιθ Μπάτλερ πήρε η Σεσίλ Ντωμά για λογαριασμό της «Libération».
28
01

Αριστερός λαϊκισμός και φεμινιστικοποίηση της πολιτικής

Η ιδέα της λαϊκής κυριαρχίας, σε ότι αφορά την κατανόηση της δημοκρατίας, είναι συχνά περιορισμένη στις δημοψηφισματικές και εκλογικές νίκες. Η φεμινιστικοποιημένη πολιτική, όμως, ξεπερνά απλά την έκφραση προτίμησης στις κάλπες. Σημαίνει τη χρησιμοποίηση μηχανισμών διαβούλευσης που επιτρέπουν σε όλους τους πολίτες να συμμετέχουν και να έχουν όντως επίδραση στη λήψη των αποφάσεων που επηρεάζουν την καθημερινότητά τους. Τέτοιοι μηχανισμοί έχουν, επίσης, τη δυναμική να αλλάξουν τον τρόπο που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους και το ρόλο τους στην κοινωνία. Ενώ η δημοκρατία του λαϊκισμού ενισχύει τους υπάρχοντες ρόλους και επιλογές, η φεμινιστικοποιημένη πολιτική επιτρέπει να γνωρίσουμε τις πραγματικότητες των άλλων, να αντιληφθούμε τα οφέλη της αμοιβαίας κατανόησης και των αποφάσεων που αντανακλούν καλύτερα τις πραγματικότητες όλων όσων συμμετέχουν στη λήψη τους.
27
01

Η ώρα του λαϊκισμού

Ο δεξιός λαϊκισμός έχει απήχηση σε όλο και περισσότερους αποδέκτες. Είναι επείγον να συνειδητοποιήσουμε ότι για να πολεμήσουμε αυτού του είδους το λαϊκισμό, δεν βοηθάει η ηθική καταδίκη και η δαιμονοποίησή του. Αυτή η στρατηγική είναι εντελώς αντιπαραγωγική γιατί ενισχύει τα αντικαθεστωτικά αισθήματα των λαϊκών τάξεων. Αντί να απορρίπτουμε τις απαιτήσεις τους, οφείλουμε να τις μετασχηματίζουμε με έναν προοδευτικό τρόπο, ορίζοντας τον αντίπαλο ως το σχηματισμό δυνάμεων που ενισχύουν και προωθούν το νεοφιλελεύθερο σχέδιο. Αυτό που διακυβεύεται είναι ο σχηματισμός μιας συλλογικής επιθυμίας που θα εδραιώσει τη συνεργασία μεταξύ της πολλαπλότητας των κινημάτων και των πολιτικών δυνάμεων, και θα έχει ως στόχο την εμβάθυνση της δημοκρατίας.
13
01

Περί «λαϊκισμού»

Η δυσκολία να εξηγηθεί στον κόσμο γιατί είναι κακός ο «λαϊκισμός» από τη σκοπιά της Αριστεράς αφήνει ανοιχτό το πεδίο στις καθεστωτικές δυνάμεις να παίζουν το ιδεολογικό παιχνίδι με τους δικούς τους όρους. Για εκείνες, τα πράγματα είναι «απλά». Από τη μια, ο «λαϊκισμός» (που σημαίνει: ο εθνικισμός, ο ρατσισμός, ο φασισμός, από κοινού με τις άλλες «ακραίες» δυνάμεις, δηλαδή με τη ριζοσπαστική Αριστερά), και από την άλλη, ο «εκσυγχρονισμός» (που σημαίνει: ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός).
  • 1
  • 2