Macro

16
10

Κάποιος δεν έχει διαβάσει τον Λοκ του!

Το να αρνούμαστε τη δυνατότητα ισότητας δεν σημαίνει απλώς ότι παίζουμε με τη -ρατσιστική- φωτιά ή ότι παραβλέπουμε όλα τα διαθέσιμα στοιχεία που μας παρέχει η επιστήμη (ή ότι κατά κύριο λόγο φρίττουμε με την προοπτική της οικονομικής ισότητας)· σημαίνει ότι στερούμε από τον άνθρωπο τη βασικότερη των κινητήριων επιδιώξεών του: το να αισθάνεται και να θεωρείται ίσος μεταξύ των συνανθρώπων του.
15
10

Oι συγχύσεις του Σεμπάστιαν Κουρτς

Στο καθεστώς της πολιτικής σύγχυσης στο οποίο ζει ο Σεμπάστιαν Κουρτς, επιχειρεί την ανατροπή της ίδιας της πολιτικής. Εάν δεχτούμε ότι πολιτική είναι η διαμεσολάβηση της θεωρίας (της φιλοσοφίας) με την πράξη, τότε ο νέος καγκελάριος της Αυστρίας δεν επιχειρεί μια κάποια τεχνοκρατική εφαρμογή των πολιτικών ιδεών (π.χ. της πολιτικής αλληλεγγύης στην υπόθεση των προσφύγων), όπως κάνει η Μέρκελ, αλλά αντιθέτως «υψώνει τείχη», όπως κάνει ο Βίκτορ Ορμπαν, ο πρωθυπουργός της Ουγγαρίας. Για να γίνει περισσότερο κατανοητή η στροφή της αυστριακής κοινωνίας προς τον συντηρητισμό, ας εξετάσουμε ένα ακόμη ενδεικτικό φαινόμενο της δημόσιας σφαίρας: οι οπαδοί του Kουρτς τον επευφημούν και τον ονομάζουν «κάιζερ», ανατρέχοντας στη μακραίωνη ιστορική πολιτική παράδοση της Αυστροουγγαρίας.
15
10

Μια νίκη με ταυτότητα

Ο νόμος για την ταυτότητα φύλου στην πράξη αφορά ένα μικρό κλάσμα του πληθυσμού. Αυτό ίσως οδηγήσει κάποιους στο εσφαλμένο συμπέρασμα ότι η ψήφισή του δεν αποτελεί κάποιο σπουδαίο πολιτικό επίτευγμα. Η πραγματικότητα, όμως, είναι διαφορετική. Κατ’ αρχήν, η γκέι κοινότητα και τα διεμφυλικά άτομα το βίωσαν ως μια τεράστια νίκη, ως αποκατάσταση πολύχρονων αδικιών κι ως έναν καλό λόγο για να ελπίζουν ότι τα πράγματα θα γίνουν καλύτερα στο μέλλον.
15
10

Ερνέστο Λακλάου: Λαϊκισμός, εθνικισμός και ταξική πάλη

Η ανάγκη για δημοκρατία, δικαιοσύνη και ισότητα στις μέρες μας δεν θα εκπληρωθεί με θεωρητικές επικλήσεις στην καπιταλιστική εκμετάλλευση του 19ου και 20ού αιώνα, αλλά με τη δημιουργία συμμαχιών που θα φέρουν στο προσκήνιο και θα αγωνιστούν για τον μη προνομιούχο «λαό».
13
10

Η υπόθεση Γουαϊνστάιν και η κουλτούρα της συνενοχής

«Οπως και άλλοι λάγνοι, σαν τον Μπιλ Κλίντον και τον Ντόναλντ Τραμπ, ο Γουαϊνστάιν εκμεταλλεύθηκε μία κουλτούρα που συχνά υμνεί, συστηματικά επιδεικνύει, καμιά φορά διευκολύνει, σπανίως καταγγέλλει και υπερβολικά συχνά συγχωρεί τις συμπεριφορές τις οποίες τόσο συχνά υιοθετούν», σύμφωνα με τον Bret Stephens, συντάκτη του κύριου άρθρου των New York Times με τίτλο «Ο Γουαϊνστάιν και η κουλτούρα της συνενοχής»
12
10

Κοινοτισμός και η Θηλυκοποίηση της Πολιτικής

Πέρα από την μετατροπή των τοπικών θεσμών σε μηχανισμούς αυτοδιακυβέρνησης, ο κοινοτισμός διαθέτει επίσης την δυνατότητα να θηλυκοποιήσει την πολιτική με τρόπο που η δράση σε εθνικό επίπεδο δεν είναι σε θέση να το πράξει.
12
10

Ας τελειώνουμε, λοιπόν!

Κι ερχόμαστε και λέμε «δι’ απλής δηλώσεως της βούλησης». Μα, η βούληση σε αυτή την περίπτωση είναι κάτι αμελητέο; Πιστεύει κανείς ότι είναι εύκολο για έναν νέο άνθρωπο -και μεγαλώνοντας- και για τους γονείς του, όταν τα κυρίαρχα πρότυπα -αντικειμενικά που λέει το ΚΚΕ, υποκειμενικά ή δεν ξέρω τι είναι- είναι η θηλυκότητα για τα κορίτσια και η αρρενωπότητα για τα αγόρια, έτσι του έρχεται κάποιου παιδιού, ενώ λέγεται Γεωργία, να αισθάνεται Γιώργος κι ενώ λέγεται Γιώργος, να αισθάνεται Γεωργία, γιατί έτσι η φύση τα έμπλεξε, δημιούργησε μια άλλη κατάσταση, υπαρκτή, πραγματική, αναγνωρίσιμη και από την επιστήμη και απ’ όλους; Αυτό διαμορφώνει ψευδή βούληση; Άντε να είναι για πέντε μήνες, για ένα μήνα. (...) Αλλά το πρόβλημα δεν προκύπτει ούτε καν από τα δεκαπέντε. Και από τα δώδεκα προκύπτει και από τα οχτώ προκύπτει. Τι θα πούμε σε αυτό το παιδί; Περίμενε να γίνεις δεκαοχτώ χρονών και τότε θα δούμε εάν θα μπορείς να έχεις απόφαση; Αυτά είναι παρανοϊκά πράγματα.
11
10

Τομέας Δικαιωμάτων ΣΥΡΙΖΑ: Τα δικαιώματα θα νικήσουν και ας πολεμούν με τον Γολιάθ

«Ο Τομέας Δικαιωμάτων του ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει σε αυτό το δρόμο μέχρι την τελική δικαίωση, μέχρι να πέσουν και τα τελευταία τείχη των διακρίσεων, της ανισοτιμίας και του κοινωνικού ρατσισμού»
11
10

Περισσότερο φως

Η ζωή έξω έχει τη Μαρίνα και την Άννα που παλεύουν για την αξιοπρέπεια και τα δικαιώματα τους. Την Στέλλα και την Κωνσταντίνα που μεγαλώνουν τα παιδιά τους και αγωνιούν γι’ αυτά. Θέλουν να έχουν τη δυνατότητα της αναγνώρισης από την πολιτεία ως οικογένεια με παιδιά. Τον Ανδρέα και τη Μάγδα που μεγαλώνουν τρανς παιδί μέσα σε μια κοινωνία που έχει διαπαιδαγωγηθεί να μισεί ότι δε συμβαδίζει με την αγία οικογένεια και τα συντηρητικά της πρότυπα. Τη Ρηνιώ που μεγαλώνει ιντερσεξ παιδί και η πολιτεία αλλά και η κοινωνία όλα αυτά τα χρόνια δε μπορεί να κατανοήσει τις αδιανόητες δυσκολίες που αντιμετωπίζει.