Macro

24
06

Πού πάει η Ευρώπη;

Η υπό διαμόρφωση νέα συναίνεση μπορεί και αυτή να μην αποτελέσει έναν τερματικό σταθμό ισορροπίας. Μπορεί να ανοίξει τον δρόμο για πιο ριζοσπαστικές λύσεις. Και γι’ αυτό και αυτή η μεσοβέζικη λύση θα πολεμηθεί λυσσαλέα από πολλές δεξιές, αλλά και κεντρώες, δυνάμεις. Οχι για το τι είναι, αλλά για το τι αφήνει ανοιχτό για το μέλλον. Η δική μας Αριστερά δεν τα παράτησε το καλοκαίρι του 2015 γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Οχι μόνο γιατί δεν μπορούσαμε να αφήσουμε τα λαϊκά στρώματα στο έλεος των δεξιών δυνάμεων. Αλλά επειδή θέλαμε να επηρεάσουμε τα πράγματα, και στη Ελλάδα και στην Ευρώπη. Αυτό είναι που διακυβεύεται στις μεγάλες κρίσεις.
23
06

Ο σεξισμός των κρετίνων, τα “παντελόνια” τους και η ταπείνωση των γυναικών. Ως πότε θα τους ανεχόμαστε;

Η αφορμή για αυτό το σημείωμα δεν είναι διόλου αμελητέα. Είναι οι παρούσες μεγάλες επιτυχίες της Εθνικής Ελλάδας στο μπάσκετ. Όμως προσοχή: Όχι εκείνης της πασίγνωστης και χιλιοδιαφημισμένης εθνικής ανδρών αλλά της άλλης, της άγνωστης και παραμελημένης, της εθνικής ΓΥΝΑΙΚΩΝ. Επιτυχίες που αν και “ιστορικές”, περνούν περίπου απαρατήρητες από τα ΜΜΕ αυτής της χώρας …
22
06

Ο κόσμος του Κάφκα

Ένα κίνημα αλληλεγγύης υπέρ της αποφυλάκισης της Ηριάννας Β.Λ. έχει απλωθεί εδώ και κάποιο καιρό. Η υπόθεσή της, υπόθεση ποινικοποίησης των κοινωνικών της συναναστροφών, αναδεικνύει τις παθογένειες του δικαστικού συστήματος.
21
06

Ο Ράμφιος Κύκλος

Η λήξη του συνεδρίου περιελάμβανε τη συζήτηση Βενιζέλου-Ράμφου. Με παλιά σχήματα σκέψης, με μηδαμινή σύνδεση με σύγχρονες επεξεργασίες των κοινωνικών επιστημών, έγινε μια συζήτηση καφενείου που πλασαρίστηκε για συζήτηση μεγάλων διανοούμενων. Η αρνητική ψυχολογιοποίηση όλου του ελληνικού λαού, ο ηρωισμός του κ. Βενιζέλου και λίγων τολμηρών εκλεκτών, η οκνηρία των από κάτω, οι φαντασιώσεις τους για το τι συνιστά μια καλύτερη ζωή, εντάσσονται σε ένα ενιαίο, συντηρητικό σχήμα σκέψης, εκτός και πέρα της επιστήμης. Τα λόγια των δυο «διανοούμενων» έχουν πιο πολύ σχέση με έναν ακατάσχετο λαϊκισμό στον αντίποδα του λαϊκισμού που οι ίδιοι στηλιτεύουν.
20
06

Γιατί ο Καπιταλισμός δημιουργεί άσκοπες δουλειές

Το 1930, ο Τζων Μέυναρντ Κέυνς, προέβλεψε ότι η τεχνολογία θα είχε προχωρήσει τόσο πολύ ως το τέλος του αιώνα, ώστε χώρες όπως η Μεγάλη Βρετανία ή οι ΗΠΑ, θα κατόρθωναν να καθιερώσουν την 15ωρη εβδομάδα εργασίας. Έχουμε κάθε λόγο να πιστεύουμε ότι είχε δίκιο. Με τεχνολογικούς όρους, πραγματικά θα μπορούσαμε να πετύχουμε κάτι τέτοιο. Όμως αυτό δεν συνέβη. Αντ' αυτού, η τεχνολογία έχει γιγαντωθεί, αν μη τι άλλο, για να σκαρφίζεται τρόπους για να μας κάνει όλους να δουλεύουμε περισσότερο. Προκειμένου να το πετύχει αυτό, θα έπρεπε να δημιουργηθούν δουλειές, που στην ουσία είναι άσκοπες. Πολλές χιλιάδες άνθρωποι, πρωτίστως στην Ευρώπη και στη Βόρεια Αμερική, αναλώνουν το σύνολο του εργασιακού τους βίου, εκτελώντας καθήκοντα που ενδόμυχα πιστεύουν ότι δεν χρειάζεται πραγματικά να υπάρχουν. Η ηθική και πνευματική ζημιά από αυτές τις καταστάσεις, είναι βαθειά. Είναι μία πληγή στην συλλογκή μας ψυχή. Ωστόσο, επί της ουσίας, κανείς δεν μιλά γι' αυτό.
17
06

Για να τελειώνουμε με τη σφαγή του σώματος

Όποιες κι αν είναι οι ψευδοανοχές που επιδεικνύει, η καπιταλιστική τάξη, υπό όλες της τις μορφές (οικογένεια, σχολείο, εργοστάσια, στρατός, κώδικες, λόγοι…) συνεχίζει να υπάγει όλη την επιθυμητική, σεξουαλική, συναισθηματική ζωή, στη δικτατορία της ολοκληρωτικής του οργάνωσης, που στηρίζεται πάνω στην εκμετάλλευση, την ιδιοκτησία, την ανδρική εξουσία, το κέρδος, το έσοδο… Συνεχίζει ακούραστα τη βρώμικη δουλειά του ευνουχισμού, της σύνθλιψης, του βασανισμού, της διαίρεσης του σώματος, προκειμένου να εγγράψει τους νόμους της στις σάρκες μας, για να καρφώσει στο ασυνείδητό μας τους μηχανισμούς της αναπαραγωγής της σκλαβιάς.
17
06

«Η δυνητική κανονικότητα» των απορριμμάτων

«Το «Survivor» μας πηγαίνει στον κόσμο που χάσαμε», καταλήγει ο αρθρογράφος καθηγητής. Η νοσταλγία άρα, ο πόνος του γυρισμού στην εποχή του «Big Brother», στην εποχή του Κώστα Σημίτη και της ξοφλημένης κοινωνίας της αφθονίας και της κατανάλωσης, αυτό το μέγα άλγος είναι που οδηγεί τον κόσμο –που, όπως προείπαμε, κουράστηκε από το ταξικό μίσος- στο ριάλιτι
16
06

Η γνωριμία με το Κεφάλαιο του Μαρξ

Ο Ντέιβιντ Χάρβεϊ, εκτός των άλλων διαθέτει ικανή πείρα από την ακαδημαϊκή διδασκαλία του «Κεφαλαίου» του Μαρξ. Ενός έργου που μόνο να κακοπάθει μπορεί, αν το αντιμετωπίσει κανείς σαν «μάθημα». Εκτός αυτού, πρόκειται και για ένα έργο που απαιτεί –σύμφωνα με την επισήμανση και του ίδιου του Μαρξ στον πρόλογό του– σημαντική προσπάθεια, μελετητικό κόπο, για να κατανοηθεί, καθώς αποτελεί μια ανατροπή θεωρητικών δεδομένων.